کوئیروش باید این موی دماغ را بکَنَد

با پایان یافتن دیدارهای مرحله‌ی سوم انتخابی مسابقات جام جهانی 2014 فوتبال در قاره‌ی آسیا، قرعه‌کشی دور چهارم مرحله‌ی‌ انتخابی روز گذشته (19 اسفند 1390)، در کوالالامپور (مالزی) برگزار شد و تیم ملی فوتبال ایران حریفان خود در این مرحله را شناخت. کره‌جنوبی، ازبکستان، قطر و لبنان چهار تیمی هستند که تیم ملی فوتبال ایران باید مقابل آنان صف‌آرایی کند و در صورت کسب رتبه‌ی نخست یا دوم در بین این پنج تیم، به طور مستقیم به جام جهانی 2014 که در برزیل برگزار خواهد شد، راه یابد.

بر خلاف اظهار نظرهای عجولانه‌ی بعضی از علاقه‌مندان به فوتبال، معتقدم هیچکدام از این رقبا، مقابل ما از پیش باخته نخواهند بود و همگی با امید به صعود به جام جهانی پا به مسابقات خواهند گذاشت. جای تعجب است که کسانی نظیر آقای پرویز مظلومی که هم بازیکن تیم ملی بوده‌اند و هم در مقطعی مربی تیم "ب" ایران، پس از مشخص شدن حریفان ایران، صعود ایران به جام جهانی را پیشاپیش تبریک می‌گویند. این گونه اظهار نظرها جز بار منفی هیچ پیامدی برای تیم ملی نخواهد داشت.

با نگاهی به قرعه‌ی بازی‌ها مشخص می‌شود که سخت‌ترین دیدارهای ایران، روی کاغذ، اولین و آخرین آنها خواهند بود. روز چهارده خرداد 1391 در تاشکند مقابل ازبکستان و 380 روز بعد، یعنی روز بیست و هشت خرداد 1392 در سئول مقابل کره‌جنوبی دو دیداری هستند که حتی کسب نتیجه‌ی مساوی از آنها، به اندازه‌ی کافی خوب به نظر می‌رسد. البته اگر تیم ملی ایران، نتایجی درخور قدرت خود به دست آورد، به احتمال بسیار زیاد، دیدار آخر مقابل کره‌جنوبی، دیداری تشریفاتی خواهد بود.

در ادامه‌ی این مطلب به بررسی نتایج ایران مقابل چهار حریف دور چهارم می‌پردازم.

پیشینه‌ی دیدارهای ایران – کره‌جنوبی

برای دیدن نتایج کلیک کنید

کره‌جنوبی پس از کویت (که 35 بار با ایران دیدار داشته است) آشناترین رقیب تیم ملی فوتبال ایران در تاریخ 71 ساله فوتبال ایران بوده است. از سال 1958 تاکنون، ایران و کره تاکنون 25 بار به مصاف هم رفته‌اند که سهم هر دو تیم 9 پیروزی بوده است و 7 بار هم دیدارهای این دو تیم به تساوی انجامیده است. اما دو دیدار از 7 دیداری که با تساوی به پایان رسیده است، با برتری کره در ضربات پنالتی همراه بوده است.

تیم کره از سال 2005 تاکنون در 7 دیدار اخیر خود با ایران هرگز نتوانسته بیش از یک بار دروازه‌ی ایران را باز کند. اما بد نیست بدانیم که تیم ملی ایران، در پنج دیداری که در راه رسیدن به جام جهانی فوتبال مقابل کره برگزار کرده است، هرگز نتوانسته برنده از زمین بیرون بیاید. چهار تساوی و یک شکست حاصل دیدارهای تیم ملی ایران مقابل کره در راه رسیدن به جام‌های جهانی 1978، 1994 و 2010 بوده است.

علاقه‌مندان به فوتبال ایران، علی‌رغم دلهره‌ی ناشی از رویایی ایران با کره، خاطرات به یاد ماندنی‌ای از دیدارهای این دو تیم دارند. برد 6 بر 2 ایران با هت تریک علی دایی در دور یک چهارم نهایی مسابقات جام ملت‌های آسیا که در سال 1996 در دوبی برگزار شد و یا برد 4 بر 3 در دور یک چهارم نهایی مسابقات جام ملت‌های آسیا در جینان (چین - 2004) که آن هم با هت تریک علی کریمی همراه بود از خاطرات فراموش نشدنی فوتبال ملی ما هستند.

از بین بازیکنان کنونی تیم ملی، تنها علی کریمی و جواد نکونام سابقه‌ی گشودن دروازه‌ی کره را در کارنامه‌ی خود دارند، که علی کریمی به همراه علی دایی با 3 گل زده، رکورددار گلزنی به کره هستند.

پیشینه‌ی دیدارهای ایران – ازبکستان

برای دیدن نتایج کلیک کنید 

ازبکستان در واقع ناشناخته‌ترین حریف ماست که تنها سه بار با ایران بازی کرده است. اما نکته‌ای که می‌تواند برتری روحی خوبی به ایران بدهد، شکست نخوردن ایران در تمامی دیدارهای گذشته‌ی خود مقابل ازبک‌ها بوده است. بردهای 4 بر 0 (با هت تریک علی دایی و تک گل علی موسوی) و 2 بر 1 (سید جلال حسینی و جواد کاظمیان) در دو دیدار رسمی و تساوی بدون گل در تاشکند، در تنها دیدار دوستانه‌ای که بین ایران و ازبکستان برگزار شده است، زمینه‌ساز برتری روحی ایران مقابل ازبکستان است.

نکته‌ قابل توجه این است که ایران باید در هوای مطبوع خرداد ماه به شهر سردسیرتاشکند برود، ولی کره باید در سرمای اواخر آبان در تاشکند به مصاف ازبک‌ها برود.

نکته‌ی دیگر این است که تیم ملی ایران از سال 1998 که اولین دیدار خود را مقابل ازبکستان در تایلند برگزار کرده، هرگز میزبان فوتبال ملی ازبکستان نبوده است و حضور پرشمار تماشاگران ایرانی می‌تواند فشار زیادی بر بر این حریف قدر وارد سازد.

پیشینه‌ی دیدارهای ایران – قطر

برای دیدن نتایج کلیک کنید 

همه می‌دانند که نه اعراب دل خوشی از ایران دارند و نه ایرانی‌ها دل خوشی از اعراب. شاید (و به احتمال زیاد) گذشته‌های دور در کدورت روابط کنونی این دو نژاد بیشترین سهم را داشته باشد. اما در فوتبال علاوه بر تاریخ، نحوه‌ی بازی عرب‌ها همیشه مورد ملامت فوتبال دوستان بوده است، به خصوص تیم‌های حاشیه‌ی خلیج همیشگی فارس که قطر هم یکی از آنهاست. میزبان تقلبی جام جهانی 2022، نهایت تلاشش را خواهد کرد تا پیش از جام جهانی‌ای که به واسطه‌ی میزبانی، در آن حضور خواهد داشت، برای یک بار هم که شده بدون استفاده از آسانسور میزبانی به جام جهانی صعود کند و برای رسیدن به این آرزو تنها 2 تیر در اسلحه‌ی قطری‌ها باقی‌ست. جام جهانی 2014 برزیل و جام جهانی 2018 روسیه. قطر که ظاهراً به لطف ایران  و در واقع با شایستگی خود به مرحله چهارم انتخابی جام جهانی رسیده است، بیش از تمام تیم‌های دیگر این گروه دوست دارد، که به مرحله‌ی پایانی جام جهانی برسد و چه بهتر که رسیدن آنان به جام جهانی توأم با ناکامی دوباره پارسیان باشد. در واقع قطر نقش بحرین را در مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 دارد. نماینده‌ی کشورهای حاشیه‌ی خلیج همیشگی فارس با دو مأموریت: صعود به جام جهانی و ناکام گذاشتن ایران. فراموش نکنیم که قطر تیمی است که در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1998 فرانسه، راه هموار صعود ما به جام جهانی را ناهموار کرد، تا ما با خوش شانسی و در تاریخی‌ترین روز فوتبال ایران، با شکست دادن استرالیا در مجموع دو دیدار رفت و برگشت، به جام جهانی 1998 صعود کنیم.

آمار دیدارهای گذشته‌ی ایران و قطر به ظاهر چندان به نفع قطری‌ها نیست. 3 برد در 17 دیدار و 10 شکست. اما اگر کمی دقیق‌تر به این آمار نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که آخرین باری که تیم ملی ایران توانسته است قطر را در یک دیدار رسمی شکست دهد، در سال 2004 بوده است! ولی این هم آماری گول زننده است. چرا که ایران و قطر پس از سال 2004 تنها دو بار در دیدارهای رسمی مقابل هم ایستاده‌اند که هر دو بار در دور سوم مسابقات انتخابی جام جهانی 2014 بوده است و هر دو هم با نتیجه‌ی مساوی به پایان رسیده است. جمع‌بندی من از باز کردن این مطلب این است که کارلوس کوئیروش، یک کار نیمه‌کاره دارد و آن هم شکست دادن تیمی‌ست که قبلاً مقابل ما از پیش باخته بوده است ولی اخیراً موی دماغ ما شده است!

یکی از نکات مثبت و قابل توجه، شکست ناپذیری ایران در 5 دیدار خانگی مقابل قطر است؛ که امیدوارم این رکورد همچنان پابرجا بماند. در واقع قطر بر خلاف آرزویش می‌تواند کلید صعود آسان ما به جام جهانی باشد. چرا که ایران همیشه حریف قدری برای قطر بوده است و گرفتن شش امتیاز از دو دیدار مقابل قطر انتظاری ناممکن نیست.

قدمت دیدارهای ایران و قطر به سال 1988 باز می‌گردد، جایی که ایران، میزبان ناشناخته‌ی آن زمان جام ملت‌های آسیا را با دو گل کریم باوی و فرشاد پیوس شکست داد.

تعجب انگیز نیست که باز هم علی دایی با به ثمر رساندن چهار گل، رکورددار گلزنی به قطر است و پس از وی علی‌رضا واحدی‌نیکبخت با 3 گل زده در جای دوم قرار دارد. میلاد میداوودی، اشکان دژاگه، هادی عقیلی، احسان حاج‌صفی، وحید هاشمیان و کریم باقری نیز، هر کدام دو بار دروازه‌ی قطر را گشوده‌اند.

نکته‌ی قابل توجه عدم گلزنی جواد نکونام در شش حضورش مقابل قطر بوده است. جواد تاکنون در 121 بازی ملی، 30 گل به ثمر رسانده است ولی هنوز موفق به گشودن دروازه‌ی قطر نشده است. اما نکونام تنها بازیکن مطرح و ناکام ما مقابل قطر نیست. علی کریمی هم علی رغم داشتن 120 بازی ملی و 38 بار گلزنی برای تیم ملی ایران، هرگز در 7 دیداری که مقابل قطر به میدان رفته است، طعم گلزنی را نچشیده است.

پیشینه‌ی دیدارهای ایران – لبنان

برای دیدن نتایج کلیک کنید 

بدون شک از دیدگاه آماری لبنان ضعیف‌ترین تیم راه یافته به مرحله‌ی چهارم انتخابی جام جهانی 2014 برزیل است. اما فراموش نکنیم که کره‌شمالی هم ضعیف‌ترین تیم راه یافته به مرحله‌ی چهارم مسابقات انتخابی جام جهانی 2010 بود که با پشت سر گذاشتن، ایران و عربستان به جام جهانی راه یافت. در واقع منظورم از این یاد آوری این است که اگر با این پیش فرض به میدان برویم که ما برتر از لبنان هستیم، ممکن است پشیمان شویم. با نگاهی به نتایج اخیر لبنان می‌توان دریافت که حضور لبنان در این مرحله جرقه‌ای نیست. فوتبال لبنان برعکس فوتبال کشورهای حاشیه‌ی خلیج همیشگی فارس، فوتبالی مبتنی بر فیزیک بدنی بازیکنانش است، درست مثل سوریه و یا اردن و همین موضوع رمز موفقیت آنان مقابل تیم‌های کویت و امارات بود که اصولاً با ریتمی کند بازی می‌کنند. لبنان دور سوم مسابقات انتخابی جام جهانی را با شکست 6 بر 0 مقابل کره آغاز کرد! اما با تکیه بر قدرت بدنی بازیکنانش توانست همین تیم کره را در بیروت 2 بر 1 شکست دهد. البته بعید می‌دانم که بازی فیزیکی لبنان حربه‌ی مؤثری مقابل ایران باشد ولی دست کم گرفتن عروس خاورمیانه می‌تواند کار دست قدرت اول فوتبال این منطقه بدهد!

اگر به بازی‌های گذشته‌ی ایران و لبنان نگاه کنیم، از سال 1996 تاکنون که 7 بار این دو تیم به مصاف هم رفته‌اند، تیم لبنان هنوز نتوانسته دروازه‌ی ایران را باز کند! در واقع لبنان پیش از این که بخواهد فکر پیروزی بر ایران را در سر بپروراند، باید در 180 دقیقه بازی مقابل ایران، به فکر باز کردن دروازه‌ای باشد که در 630 دقیقه‌ی گذشته هرگز موفق به گشودن آن نشده است! در طرف دیگر ایران به جز اولین تجربه‌اش مقابل لبنان که بدون گل متوقف شده بود، در 6 دیدار بعدی، 16 بار دروازه‌ی لبنان را به آتش کشیده است که در این بین و طبق معمول علی دایی با به ثمر رساندن 6 گل سهم بسزایی در پیروزی‌های ایران داشته است. پس از دایی، حمید استیلی و علی‌رضا واحدی‌نیکبخت با دو گل زده بهترین رکورد را مقابل لبنان دارند. در بین بازیکنان کنونی تیم ملی، علی کریمی و جواد نکونام (هر کدام با یک گل) تنها کسانی هستند که موفق به گشودن دروازه‌ی لبنان شده‌اند.

تمام این‌ها یک طرف، نکته‌ای که نباید فراموش کنیم این است که آخرین باری که ایران و لبنان مقابل هم صف‌آرایی کرده‌اند، مربوط است به مسابقات نیمه رسمی (دوستانه) کشورهای غرب آسیا در خرداد 1383 که در تهران برگزار شد. یعنی به نوعی لبنان برای ایران، حتی ناشناخته‌تر از ازبکستان است!

کارنامه‌ی بازیکنان تیم ملی در مسابقات انتخابی جام جهانی 2014 برزیل

برای دیدن آمار کلیک کنید

تیم ملی ایران برای رسیدن به این مرحله، مقابل تیم‌های ملی مالدیو، اندونزی، بحرین و قطر در 8 دیدار رفت و برگشت به میدان رفته است که حاصل آن پنج پیروزی و سه تساوی بوده است. در این بین 27 بازیکن در رسیدن تیم ملی به این مرحله مشارکت داشته‌اند که ثابت‌ترین مکان تیم ملی، دروازه و دفاع میانی بوده است.  در تمامی این دیدارها، مهدی رحمتی دروازه‌بان بوده است و زوج هادی عقیلی و جلال حسینی تشکیل دهنده‌ی دفاع میانی تیم ملی. البته محمدرضا خلعتبری هم در تمامی 8 دیدار حضور داشته است ولی در یکی از آن دیدارها (بازی برگشت مقابل اندونزی) به عنوان بازیکن تعویضی جانشین میلاد میداوودی شده است. مهرداد پولادی با 7 حضور و جواد نکونام، کریم انصاریفرد و خسرو حیدری هر کدام با 6 حضور در رده‌های بعدی قرار دارند.

آمار گل‌زنان تیم ملی در هشت دیدار مقدماتی جام جهانی 2014

تیم ملی در این 8 دیدار جمعاً 5 بار دروازه‌اش باز شده و 22 بار موفق به گل زنی شده است، که جواد نکونام، مجتبی جباری و کریم انصاریفرد هر کدام با 3 گل بیشترین سهم را در گل تیم ملی داشته‌اند. پس از این‌ها، هادی عقیلی، اندرانیک تیموریان، غلام‌رضا رضایی و اشکان دژاگه هر کدام با 2 گل زده در رده‌ی بعدی هستند. پنج گل دیگر ایران توسط جلال حسینی، محمدرضا خلعتبری، علی کریمی، میلاد میداوودی و سعید دقیقی به ثمر رسیده ‌است.

جمع‌بندی

همانطور که پیش از آغاز حرکت تیم ملی برای حضور در جام جهانی 2014 برزیل نوشته بودم، این تیم پتانسیل حضور در جام جهانی را دارد و حتی با کمی تلاش فردی و نظم تیمی بیشتر می‌تواند به جمع 16 تیم برتر جام جهانی هم صعود کند؛ اما برای رسیدن به هر گنجی، رنجی مترادف با آن باید کشید. معمولاً برای صعود از یک گروه 5 تیمی، کسب 15 امتیاز کافیست. بنابراین اگر تیم ما بتواند با تکیه بر تماشاگران پر شور خود هر چهار دیدار خانگی خود را با برد پشت سر بگذارد، از چهار دیدار خارج از خانه خود، تنها سه امتیاز می‌خواهد که دست یافتنی است.

به امید آن‌که پیش از بازی آخر در سئول مقابل کره، پروازمان را برای برزیل OK کرده باشیم.

تیمی که دارد به گل نزدن عادت می‌کند

تیم ملی فوتبال ایران اولین پیروزی را در راه رسیدن به جام جهانی 2014 برزیل کسب کرد. عصر شنبه اول امرداد 1390، تیم ملی با ترکیبی تقریباً قابل پیش‌بینی مقابل تیم ضعیف مالدیو صف آرایی کرد و با نتیجه‌ی چهار بر صفر این تیم را شکست داد.

مهدی رحمتی، در دروازه بود، هادی عقیلی و جلال حسینی مدافعان میانی، مهرداد پولادی و خسرو حیدری به ترتیب مدافع چپ و راست بودند. در خط میانی، مازیار زارع و قاسم حدادی‌فر هافبک‌های میانی بودند و علی کریمی جلوتر از این دو نفر قرار داشت. هادی نوروزی و محمدرضا خلعتبری مهاجمان راست و چپ بودند و کریم انصاریفرد مهاجم نوک. غیبت اجباری جواد نکونام در واقع مسبب حضور مازیار زارع در ترکیب اصلی تیم ملی شده بود. ضمن این که مصدومیت مهرداد اولادی و آندرانیک تیموریان راه را برای هادی نوروزی و قاسم حدادی‌فر باز کرده بود تا به ترکیب اصلی تیم ملی برسند که دومی از این فرصت برای نشان دادن قابلیت‌‌های خود استفاده‌‌ی خوبی کرد. در نهایت تنها تغییر غیر قابل پیش‌بینی تیم، جایگزینی احسان حاج‌صفی با مهرداد پولادی در دفاع چپ بود.

بررسی عملکرد بازیکنان در بازی مقابل مالدیو:

در درون دروازه همان‌طور که انتظار می‌رفت رحمتی روز بسیار راحتی را سپری کرد و به همین دلیل ای کاش به جای او از علیرضا حقیقی جوان استفاده می‌شد تا آبدیده شود.

در دفاع با توجه به داشتن محمدنصرتی روی نیمکت ذخیره‌، انتخاب زوج عقیلی-حسینی به نظر من بهترین انتخاب بود. هر چند که این دو در بازی مقابل مالدیو نشان دادند تمایلشان به گلزنی، می‌تواند موجب دردسر برای تیم ملی شود. مالدیو در دیدار روز شنبه سه بار موفق شد دفاع ایران را به دردسر بیندازد که در هر سه مرتبه از بین عقیلی و حسینی یک نفر در زمین حریف به سر می‌برد.

خسرو حیدری در دفاع راست مرا به یاد جواد زرینچه (در دوران اوجش) می‌اندازد. چالاک و سریع توأم با پاس‌های بلندی که اکثراً به خلق موقعیتی عالی برای گلزنی ختم می‌شوند. با این تفاوت که زرینچه در کنار خود مجید نامجو مطلق را داشت که مکمل حرکات جواد بود، اما خسرو حیدری از داشتن چنین زوجی در تیم ملی محروم است. البته در بازی روز شنبه یکی دوبار کریمی با او پاس کاری‌های کوتاهی کرد که همگی به خلق موقعیت منجر شدند. شاید به یاد ماندنی‌ترین این همکاری‌‌ها یک و دو آن‌ها در دقایق میانی نیمه اول بود که کریمی از لای پای مدافع مالدیو با پاسی برشی خسرو را راه انداخت و او هم پس از دور زدن مدافع مستقمیش، با یک بغل پا توپ را به هادی نوروزی رساند؛ اما شوت سر ضرب هادی نوروزی کم جان و بی دقت بود و موقعیت از دست رفت. نقطه ضعف خسرو حیدری اما، به وظیفه‌ی اصلی او یعنی دفاع کردن برمی‌گردد. البته این مشکل در بیست و چند سال گذشته (تا جایی که من به یاد می‌آورم)، همیشه وجود داشته است. جواد زرینچه، مهدی مهدوی کیا، حسین کعبی و خسرو حیدری همگی راست پاهای تند و تیزی هستند که نقطه قوت تیم ملی در زمان حمله محسوب می‌شوند، اما در هنگام دفاع جثه‌ی کوچکشان، آن‌ها را وادار می‌کند که برای جلوگیری از حرکت مهاجمان حریف مرتکب خطا (عموماً حوالی محوطه جریمه) شوند.

مهرداد پولادی اما در دفاع چپ داستان متفاوتی دارد. پولادی با 24 سال در حال حاضر با تجربه‌ترین مدافع چپ تیم ملی است، اما او تنها 2 بازی ملی در کارنامه‌اش دارد. دیدار مقابل مالدیو و دیدار مقابل ماداگاسکار! به جز او احسان حاج‌صفی و حمیدرضا علی‌عسگری هم هستند که هر دو بیست و یک سال دارند. اما حاج‌صفی از سال 2008 که مقابل زامبیا در دیدار دوستانه به سرمربیگری علی دایی به میدان رفت، تاکنون 36 بار با پیراهن تیم ملی در میدان حاضر شده است. اما حمیدرضا علی‌عسگری هم سنش کم است و هم تجربه دیدارهای ملی‌اش (یک بازی مقابل ارمنستان). به هر حال مهرداد پولادی در این دیدار واقعاً ساده، به نظر من، نتوانست از اولین حضورش در ترکیب اصلی تیم ملی استفاده شایانی ببرد و تعویض او در شصتمین دقیقه‌ی بازی هم بیانگر عدم رضایت کوئیروش از بازی او بود. اگر دوباره به بازی نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که جناح چپ ایران در حملات تیمی نقش چندانی نداشت، مگر زمانی که خلعتبری برای گرفتن توپ عقب‌تر می‌آمد و از آنجا نفوذ می‌کرد.

در خط میانی، مازیار زارع روز بسیار آرامی را پشت سر گذاشت، چرا که وظیفه‌ی او خراب کردن بازی حریفی بود که بلد نبود بازی کند! کوئیروش که با ترکیبی محتاط تیمش را روانه‌‌ی میدان کرده بود، در همان زمانی که مهرداد پولادی را از زمین بیرون کشید، اشتباه دیگرش در چینش ترکیب را نیز اصلاح کرد و محمد قاضی را به جای مازیار زارع به میدان فرستاد و درست پس از حضور این دو بازیکن بود که تیم ملی بار دیگر جان گرفت.

قاسم حدادی‌فر هم وظیفه‌ای شبیه به مازیار داشت، با این تفاوت که او با تکیه بر هوش بالا و قدرت کنترلش، در نقش آغازگر اکثر حملات تیم ملی در میدان ظاهر شد. حسن حضور او در زمین این بود که علی کریمی فارغ البال در زمین حریف جولان می‌داد و می‌دانست قاسم حدادی‌فر با قابلیت بالایش در توپ پخش کردن، او را صاحب توپ خواهد کرد.

اما علی کریمی کاپیتان تیم ملی در این بازی، مثل بیشتر مواقع از برترین بازیکنان تیم بود و هرگاه که او به حرکت درآمد، تیم هم همراه او راه افتاد. نقش کریمی در تیم ملی همان نقشی است که برازنده‌ی اوست. فقط کریمی باید انگیزه‌ی بازی کردن در تمام دقایق بازی را در خود افزایش دهد، تا کل تیم از انگیزه‌ی او استفاده کند.

هادی نوروزی که پیش از حضور کوئیروش در تیم ملی، در طی دو سال تنها 6 بار به عنوان بازیکن ذخیره وارد زمین شده بود، در دو بازی اخیر تیم ملی بازیکن فیکس تیم شده بود. اما نمایش پائین‌تر از معمولی‌اش در هر دو دیدار ممکن است او را تا مدت‌های مدیدی روی نیمکت تیم ملی بنشاند. نوروزی دیروز بارها کرنرهای تیم ملی را زد ولی هیچ کدام خطرناک نبود.

محمدرضا خلعتبری گوش چپ تیم ملی در دیدار مقابل مالدیو بود که از بهترین بازیکنان تیم هم محسوب می‌شد. گل‌های اول و سوم روی پاس مستقیم او به ثمر رسید و گل دوم هم در پی رفت و برگشت توپ ارسالی او به محوطه جریمه به ثمر رسید.

کریم انصاریفرد که قرار است نوک پیکان زهردار تیم ملی باشد، در دو بازی اخیر بسیار گل نزن نشان داده است. انصاریفرد که شباهت فیزیکی زیادی به علی دایی دارد، بر خلاف او موقعیت‌های خوبی را در طول بازی از دست می‌دهد و حتماً باید به فکر رفع این مشکل باشد. ابته انصارفیرد دیروز دو گل زد که هر دو با اشتباه محرز مدافعان مالدیو به ثمر رسید؛ مخصوصاً دومی.

واکنش عجیب انصاریفرد پس از از دست دادن موقعیتی که خسرو حیدری برایش مهیا ساخته بود. (عکس از ایسنا)

به هر حال تیم ملی اولین دیدارش در راه جام جهانی 2014 برزیل را با برد راحتی پشت سر گذاشت، اما به نظر می‌رسد این تیم با تیم قابل اتکا برای رسیدن به برزیل فاصله دارد.

به طور خلاصه:

دو مدافع کناری تیم در کارهای دفاعی ضعف دارند.

هادی عقیلی و جلال حسینی آن‌قدر کند هستند که در کورس با مهاجمان مالدیو هم جا می‌مانند.

میانه میدان و دروازه نقاط قوت تیم هستند. به نفرات میانی تیم نام نکونام، تیموریان، جباری، پژمان نوری و محمد نوری را هم اضافه کنید تا مطمئن شوید خط میانی تیم ملی نقطه قوت تیم است.

خط حمله با بازگشت اولادی و احتمالاً غلامرضا رضایی (در آینده) می‌تواند زهردارتر شود. حضور خلعتبری در این خط واقعاً مفید است اما نوروزی و انصاریفرد (به ویژه نوروزی) برای حضور در ترکیب ثابت تیم، باید نقاط ضعف خود را برطرف کنند.

جدول زیر شامل اطلاعات مفیدی در مورد ترکیب تیم ملی در بازی مقابل مالدیو است به همراه نمره‌ی پیشنهادی من به بازیکنان:

از فدراسیونی که حتی برنامه‌ی لیگ برتر را غلط اعلام می‌کند، چه انتظاری باید داشته باشیم؟

نحوه قرعه‌کشی یازدهمین دوره لیگ برتر - عکس از ایسنا

در حالی که کمتر از دو هفته به آغاز یازدهمین دوره رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران باقی مانده است، هنوز ابهامات زیادی در مورد قوانین و برنامه‌ریزی این بازی‌ها وجود دارد.

به موارد زیر توجه کنید و به خاطر داشته باشید که این موارد فقط در فوتبال به ظاهر حرفه‌ای ایران دیده می‌شود:

منشوری‌ها:

هیولای منشوری شدن بازیکنان و مربیان! در فضای کنونی ایران، که فضایی مذهبی-سیاسی-نظامی است، فوتبال هم آلوده به این موارد شده و فدراسیون با استخدام یک فرد معمم، بازیکنان و مربیانی که شؤون اسلامی (به زعم حاج آقای فدراسیون) را رعایت نکنند، برای مدتی محروم می‌شوند. برای ختم بحث احمقانه منشور اخلاقی به این نکته بسنده می‌کنم که مدل مو، پیرایش صورت، حضور در مهمانی بدون مجوز، داشتن دوست دختر، دلالی در انتقال بازیکن و استفاده از مواد مخدر همگی یک رأی دارند: محرومیت!

سقف قرارداد:

این هم از عجایب فوتبال ماست که برای قرارداد بازیکنان سقف سیصد و پنجاه میلیون تومان در سال تعیین شده و هر کس از این حد بیشتر قرارداد ببندد، با فدراسیون فوتبال طرف است! بحث در این باره خیلی طولانی و کارشناسی خواهد بود. اما به طور خلاصه ایراد کار اینجاست که منبع تأمین مخارج بیشتر باشگاه‌ها، دولت است! وقتی تمام تیم‌ها دولتی هستند و فدراسیون زیر نظر سازمان تربیت بدنی فعالیت می‌کند، در واقع مثل این می‌ماند که برای دهه‌ی فجر بچه‌‌های یک مدرسه مسابقات فوتبال راه بیندازند! خوب طبیعی است در این شرایط هر پولی پرداخت شود از جیب دولت می‌رود! بازیکنانی که تا همین یکی دو سال پیش نزدیک به یک میلیارد در سال درآمد داشته‌اند، چگونه حاضر می‌شوند که حداکثر سیصد و پنجاه میلیون تومان بگیرند؟ اینجاست که همه‌ی باشگاه‌ها مجبورند بدون در نظر گرفتن توانایی بازیکنان به همه همان مبلغ سیصد و پنجاه میلیون تومان را بدهند! البته این ظاهر قضیه است. در باطن همگی سوراخ دعا را پیدا کرده‌‌اند و با عناوین مختلف مانند پاداش، بسیار فراتر از سیصد و پنجاه میلیون تومان به بازیکنان می‌دهند! آقایان فدراسیون هم سرشان را کرده‌اند توی برف!

تیم‌های لیگ یازدهم:

افتضاح لیگ ششم را به یاد دارید؟ بحث تبانی و دردسرهایش برای سه تیم شهید قندی یزد، راه‌آهن و نفت آبادان را؟ امسال هم همین اوضاع قمر در عقرب به وجود آمده! ظاهراً در لیگ دسته اول که تیم‌ها برای رسیدن به لیگ برتر رقابت می‌کنند، تخلفی رخ داده که نتیجه‌اش باعث تغییرات اساسی جدول نهایی لیگ می‌شود. فضیه از این قرار است که تیم گسترش فولاد تبریز که از معدود تیم‌های خصوصی فوتبال ماست، به نتیجه‌ی دیدارش با نساجی مازندران معترض است و دلیل آن هم استفاده همزمان تیم نساجی از چهار بازیکن خارجی بوده است که این خلاف مقررات فوتبال ماست و در نتیجه بازی باید 3 بر 0 به نفع تیم تبریزی تغییر کند. مدارک هم موجود است و این یعنی حقانیت تیم گسترش فولاد تبریز! اما فدراسیون آن زمان (بهمن ماه) شکایت را بررسی نکرد تا این که گسترش فولاد تبریز با اختلاف یکی دو امتیاز از رسیدن به لیگ برتر بازماند و وقتی صدای اعتراض گسترش فولاد تبریز دوباره بلند شد که اگر شکایت ما را جواب بدهید ما به لیگ صعود خواهیم کرد، فدراسیون شکایت را مردود اعلام کرد! این قضیه هنوز حل نشده و واقعاً هنوز معلوم نیست که گسترش فولاد تبریز به لیگ برتر صعود می‌کند یا نه! توجه داشته باشید که کمتر از دو هفته به آغاز بازی‌ها باقی مانده!

حراج تیم‌ها:

بساط سه جفت صد تومن فروختن تیم‌ها و انتقال آن‌ها از تهران به شهرستان‌ها از آن قوانین من درآوردی دولت نهم-دهم است که طرح تمرکز زدایی از پایتخت را بدون مطالعه اما با جدیت دنبال می‌کند! به سرنوشت تیم‌هایی که منتقل شدند دقت کند:

پاس تهران که تا همین چند سال پیش مدعی قهرمانی در لیگ بود و یکی از سه تیمی است که در کل تاریخ فوتبال ایران قهرمان آسیا شده است، چند سال پس از انتقال به همدان به دسته‌ی اول سقوط کرده. پیکان تهران که از با سابقه‌ترین تیم‌های فوتبال ایران به شما می‌رود، پس از انتقال به قزوین به دسته‌ی اول سقوط کرد. راه‌آهن تهران پس از انتقال به شهرری، بلا تکلیف مانده بود وهمین چند روز پیش به بخش خصوصی واگذار شد.

سهمیه لیگ برتر:

این یکی از خنده‌دارترین وقایع فوتبال ماست که وقتی یک تیم به دسته‌ی پائین‌تر سقوط می‌کند، فوراً به فکر خرید امتیاز یک تیم دیگر می‌افتد تا یه شبه به لیگ برتر بازگردد! هیچ جای دنیا چنین چیزی دیده نمی‌شود. اما آقایان فدراسیونی بیشتر به فکر منشور و سقف قرارداد هستند تا جلوگیری از این خیش خراشمان مدیریتی! از طرف دیگر پارسال سپاهان نوین که در واقع تیم دوم سپاهان است، به لیگ برتر رسید ولی چون طبق قوانین فیفا دو تیم با مالکیت مشترک حق شرکت در لیگ حرفه‌ای را ندارند، از صعود بازماندند! امسال هم مس سرچشمه که مالکانش همان مالکان مس کرمان هستند پس از صعود به لیگ برتر دربدر به دنبال تغییر در اساسنامه‌ی باشگاه بودند تا بتوانند مالک دیگری برای تیمشان بتراشند که حذف نشوند! واقعاً چرا باید اجازه داد تیم دوم یک باشگاه در رده‌ای بازی کند که با رده‌ی تیم نخستش تداخل داشته باشد؟ جالب اینجاست که کلاً بیشترِ باشگاه‌های ما بودجه‌شان دولتی است و در واقع یک مالک دارند! نمومه‌ی بارزش استقلال و پرسپولیس که هر دو در اختیار سازمان تربیت بدنی هستند!

سرباز-بازیکن:

وقتی می‌نویسم فوتبالمان هم همانند فضای کلی کشور مذهبی-سیاسی-نظامی است، به همین دلیل است! بازیکنان فوتبال ما بهترین دوران فوتبالیشان را باید در دو سه تیم نظامی لیگ برتر سپری کنند. ملوان که متعلق به نیروی دریایی است. مقاومت سپاسی که متعلق به بسیج است و اخیراً ترکتورسازی که سپاه سهام آن‌را خریده است! جالب اینجاست با تمام علاقه‌ای که این نهادهای نظامی به فعالیت در فوتبال دارند (!)، همیشه بازیکنان مشمول فوتبال ایران، برای بازی‌های خارج از ایران مشکل خروجی دارند!

برنامه:

در این بیست و چند سالی که به یاد دارم، همیشه پای مدیریت در فوتبال ما لنگ می‌زده است! این یکی دو سال اخیر برنامه‌ریزی لیگ برتر منسجم‌تر شده، اما کماکان بازی‌ها وسط هفته و در ساعات میانی روز برگزار شده است که باعث شده بازی‌‌ها کم بیننده شود. اما امسال هنوز لیگ شروع نشده سوتی‌های برنامه‌ریز‌ی شروع شده است! مراسم قرعه‌کشی لیگ روی کاغذهایی که با دست نام تیم‌ها روی آن نوشته شده قرار گرفته بود. کاغذها با دست بریده شده بودند و از همه جالب‌تر برنامه‌ی هفته‌های شانزدهم و هفدهم غلط اعلام شده‌اند!

هفته‌ی 16:

سایپا – مس کرمان (غلط)، سایپا – شاهین بوشهر (درست) { سایپا – مس کرمان هفته‌ی 7}

مس سرچشمه – صبا (غلط)، مس کرمان – صبا (درست) { مس سرچشمه – صبا هفته‌ی 7}

تراکتورسازی – سپاهان (غلط)، تراکتورسازی – مس سرچشمه (درست) {سپاهان – تراکتورسازی هفته‌ی 10}

هفته‌ی 17:

نفت آبادان – صبا (غلط)، نفت آبادان – سایپا (درست) { نفت آبادان – صبا هفته‌ی 12}

برای پی بردن به برنامه‌ی صحیح کافی است رمز قرعه‌کشی را باز کنید. هر تیم در قرعه‌کشی یک شماره دارد. اما جالب اینجاست که وب سایت فدراسیون و تمام خبرگزاری‌ها برنامه غلط را منتشر کرده‌اند!

×××

به موارد فوق می‌توان مشکلات حق پخش بازی‌ها، تداخل اردوهای ملی با بازی‌های باشگاهی، قهر و آشتی‌های پر شمار، حرمت شکنی‌‌های بازیکنان، مربیان و داوران نسبت به یکدیگر و بسیاری مسایل دیگر را اضافه کرد.

دولت حیا کن فوتبالیارو رها کن

روز جمعه اول امرداد 1390 تیم ملی راه خود را برای رسیدن به جام جهانی 2014 برزیل آغاز خواهد کرد و اولین قدم این راه، شکست تیم مالدیو است که حتی بدبین‌ترین کارشناسان به تیم ملی هم به چیزی جز پیروزی در این دیدار فکر نمی‌کنند.

معتقدم بر خلاف تمام انتقادهایی که از نحوه‌ی بازی تیم ملی مقابل ماداگاسکار شد، تیم ملی بازی روانی (به ویژه تا اواسط نیمه‌ی دوم) انجام داد. کافی بود دو توپی که به تیر دروازه‌ی ماداگاسکار خورد، به علاوه دو موقعیت استثنایی‌ای که پژمان نوری در نیمه‌ی اول و کریم انصاریفرد در نیمه دوم از دست دادند، وارد دروازه‌ی ماداگاسکار شود، تا بازی 5 بر 0 به نفع ایران تمام شود و هیچ انتقادی هم شنیده نمی‌شد. اما مهم اینست که بازیکنان قدر موقعیت‌ها را بهتر بدانند تا در مواقع حساس، حسرت این موقعیت‌ها را نخوریم. البته دفاع تیم در دقایق پایانی دو سه بار از هم گسیخت (به ویژه دفاع چپ)، که مطمئناً این از هم گسیختگی را کارلوس کوئیروش هم دیده است و به فکر راه حل برای آن خواهد بود.

نکته‌ی دیگر شعار "کفاشیان حیا کن تیم ملی را رها کن" است که از دقیقه‌ی 75 به بعد در ورزشگاه شنیده شد و با واکنش مسؤولان فدراسیون هم روبرو شد تا جایی ترابیان اعلام کرد ممکن است بازی‌های تیم را در شهرستان‌ها برگزار کنند. یکی دو نکته در این مورد بنویسم:

اول این که من هم معتقدم کفاشیان لیاقت ریاست فدراسیون فوتبال ایران را ندارد. اما معتدم تا زمانی که فوتبال ما دولتی باشد و دستور از وزارت ورزش (همان سازمان تربیت بدنی خودمان) صادر شود، این که چه کسی رئیس فدراسیون باشد، تأثیر چندانی در پیشرفت یا پسرفت فوتبال ما ندارد. به عبارت دیگر شاید بهتر باشد بگوئیم: "دولت حیا کن فوتبالیارو رها کن".

دوم هم این که جناب ترابیان باید به شما عرض کنم که نه به دلیل شعار تماشاگران، بلکه به خاطر گسترش فوتبال در کشور باید تیم ملی در شهرهای گوناگون پذیرای حریفانش باشد. مثلاً چه ایرادی داشت اگر تیم ملی بازی مقابل ماداگاسکار را در همدان یا کرمان برگزار می‌کرد؟ هم تماشگار بیشتری می‌آمد، هم بازیکنان تیم ملی شارژ روحی بیشتری می‌شدند و هم فدراسیون سود بیشتری برای فروش بلیت به دست می‌آورد. نتیجه‌ی حرفتان درست است، اما از راه نادرستی به آن رسیده‌اید آقای ترابیان!

به هر حال امیدوارم و البته بسیار خوش بین که ایران با کارلوس کوئیروش چهارمین حضور در جام جهانی را تجربه خواهد کرد.

پ.ن: تیم ملی در 10 دیدار اخیرش که در ورزشگاه آزادی برگزار کرده به 6 بردِ 1 بر 0، 3 تساویِ 1 بر 1 و یک شکستِ 2 بر 1 (مقابل عربستان) دست یافته است. اگر به آمار ارائه شده دقت کنید متوجه می‌شوید که تیم ملی در تمام 10 دیدار اخیرش در ورزشگاه آزادی موفق شده گل بزند ولی فقط یک گل در هر بازی. به امید این که این رکورد ناخوشایند روز جمعه شکسته شود.

نگاهی بر عملکرد برترین دروازه‌بانان تیم ملی ایران در 70 سال گذشته

ماجرای فوت ناصر حجازی، بهانه‌ای شد برای مقایسه‌ی بهترین دروازه‌بانانی که در تیم ملی ایران بازی کرده‌اند. همانطور که اکثر علاقه‌مندان به فوتبال می‌دانند، ناصر حجازی از سوی فدراسیون آمار و ارقام فیفا به عنوان دومین دروازه‌بان برتر آسیا انتخاب شده است و پس از او احمدرضا عابدزاده قرار دارد که نامش در بین پنجاه دروازه‌بان برتر آسیا دیده می‌شود. اما شاید بد نباشد که نگاهی به عملکرد آماری دروازه‌بانان برتر فوتبال ملی ایران بیندازیم.
تیم ملی ایران از سال 1941 تاکنون در 521 دیدار رسمی به میدان رفته است که از این تعداد دیدار، آمار 508 دیدار برای این آنالیز در دسترس بود.
در مجموع 508 دیدار مذکور، 38 نفر از دروازه‌ی ایران محافظت کرده‌اند که احمدرضا عابدزاده با 76 بار ایستادن درون دروازه، رکورددار تعداد بازی ملی در بین دروازه‌بانان تیم ملی است. ابراهیم میرزاپور با 75 بازی در تعقیب اوست. مهدی رحمتی و ناصر حجازی با 59 و 58 بازی سوم و چهارم هستند.
میانگین گل خورده در هر دیدار: برای محاسبه‌ی میانگین گل خورده در هر دیدار، تنها آمار دروازه‌بانانی ملاک قرار گرفته‌ است که بیش از 10 بازی ملی در کارنامه‌شان ثبت شده است.
جدول زیر آمار 13 دروازه‌بان تاریخ تیم ملی ایران را نشان می‌دهد که بیش از 10 بازی ملی در کارنامه خود دارند.

در این بین بهروز سلطانی که 17 بازی ملی دارد، تنها 8 گل خورده در کارنامه‌ی ملی‌اش دیده می‌شود. حسن رودباریان که اخیراً دوباره به تیم ملی دعوت شده است، تنها دروازه‌بانی است که بیش از 10 بازی ملی دارد (17 بازی)، ولی ایران در دیدارهایی که او درون دروازه ایستاده، شکست نخورده است. البته آخرین باری که درون دروازه ایستاده است، مربوط به دیدار ایران با کره‌جنوبی در جام ملت‌های آسیا در سال 2007 در مالزی بوده که ایران در آن دیدار پس از تساوی بدون گل در پایان 120 دقیقه، در ضربات پنالتی مغلوب کره شده است؛ ولی شکست در ضربات پنالتی در آمار فوتبال محسوب نمی‌شود.

ما می‌توانیم به جام جهانی ۲۰۱۴ صعود کنیم؛ اگر غیر فوتبالی‌های فوتبال بگذارند

بالاخره بعد از چند ماه کش و قوس بر سر انتخاب (بخوانید راضی کردن) سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، کارلوس کوئیروش با عقد قراردادی تا پایان جام جهانی 2014 برزیل، تن به پذیرش این مسؤولیت داد. دلایل بسیاری وجود داشت (دارد و خواهد داشت) تا کوئیروش یا هر مربی مطرح دیگری عطای سرمربیگری تیمی را که بدون شک از شانس بالایی برای صعود به جام جهانی برخوردار است، به لقایش ببخشد!

کوئیروش که پیش از روز 25 بهمن 1389 برای امضای قرارداد به ایران سفر کرده بود، بنا به دلایل عنوان نشده‌ای قرارداد را امضا نکرد و ایران را ترک کرد. البته به گمان بسیاری از کسانی که هم اخبار سیاسی و هم اخبار ورزشی ایران را دنبال می‌کنند، عدم ثبات سیاسی، در کنار محدودیت‌های فردی و اجتماعی ایران دلیل اصلی شانه خالی کردن کوئیروش از عقد قرارداد بود.

البته قصدم از نگارش این مطلب نه کالبد شکافی این قرارداد است و نه معرفی کارلوس کوئیروش. چرا که اولی فقط بر پایه‌ی حدس و گمان خواهد بود و دومی توضیح واضحاتی که این روزها در تمام روزنامه‌های ورزشی ایران ارائه شده است.

هدفم از نوشتن این مطلب بررسی شرایط راه صعود به جام جهانی 2014 برزیل، بررسی آماری نتایج ایران در دوره‌های گذشته مقدماتی جام جهانی و بیان عقیده‌ی شخصی ‌ام درباره‌ی بازیکنانی است که می‌توانند در راه رسیدن به جام جهانی مؤثر باشند.

مسیر صعود:

با اعلام رتبه‌بندی تیم‌های آسیایی برای قرعه‌کشی مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 مشخص شد که تیم ملی ایران در میان تیم‌های رده‌ی دوم قاره قرار گرفته است. قرار گرفتن ایران در سید (Seed) دو، باعث شد تا بار دیگر بحث بی کفایتی فدراسیون فوتبال ایران و نداشتن مهره‌ی مؤثر در کنفدراسیون فوتبال آسیا داغ شود. اما ملاک انتخاب پنج تیم برتر آسیا برای قرعه‌کشی بسیار روشن بود: "عملکرد تیم‌ها در دوره گذشته جام جهانی". به این ترتیب بود که چهار تیم کره‌جنوبی، ژاپن، استرالیا و کره‌شمالی که به جام جهانی راه یافته بودند، همراه با بحرین که در آخرین مرحله با شکست مقابل نیوزیلند از رسیدن به جام جهانی بازمانده بود؛ پنج تیم سید اول مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 در آسیا را تشکیل دادند.

من حتی معتقدم قرار نگرفتن در بین پنج تیم برتر برای ما بهتر هم هست. چرا که پیش از رویارویی با رقیبان گردن کلفت آسیایی، دیداری رسمی اما آسان می‌تواند محکی خوب برای شناخت تیم و رهایی از رخوتی که همیشه در آغاز این مسابقات گریبان گیر ما بوده، باشد. نکته جالب اینجاست که حریف ایران در این مرحله تیمی نیست جز مالدیو. حتماً خاطرتان هست که مالدیو همان تیمی است که چهارده سال پیش (1997) هم اولین حریف ایران در مسابقات مقدماتی جام جهانی بود و آن پیروزی معروف 17 بر 0 ما، اسم ایران را بر صدر اخبار فوتبال دنیا برد. آن روز تیم ملی رکورد بهترین برد در مسابقات مقدماتی جام جهانی را شکست. کریم باقری هم با درخششی خیره کننده و به ثمر رساندن 7 گل از 17 گل تیم، رکورددار بیشترین گل زده در یک دیدار از سری مسابقات مقدماتی جام جهانی شد.

طبیعتاً نمی‌توان انتظار تکرار چنین نتیجه‌ای را در دیدار آغازین مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 داشت. اما این می‌تواند یک شروع خوب و خاطره‌انگیز برای رسیدن به جام جهانی باشد. دیدار رفت و برگشت ایران با مالدیو به ترتیب در روزهای شنبه اول و پنج‌شنبه ششم مرداد 1390 به میزبانی مالدیو و ایران خواهد بود.

البته پیش از این مرحله، در 8 دیدار رفت و برگشت (16 بازی در روزهای چهارشنبه 8 تیر و یک‌شنبه 12 تیر)، از بین:

مالزی – چین تایپه (تایوان)

بنگلادش – پاکستان

کامبوج – لائوس

سری‌لانکا – فیلیپین

افغانستان – فلسطین

ویتنام – ماکائو

نپال – تیمور

مغولستان – میانمار (برمه)

هشت تیم به دور دوم صعود می‌کنند تا در کنار 22 تیم سید دو، برای رسیدن به مرحله گروهی رقابت کنند.

پس از این مرحله، پانزده تیم صعود کرده به همراه پنج تیم سید یک، در پنج گروه چهار تیمی به سرگروهی تیم‌های سید یک، رقابت می‌کنند تا دو تیم برتر از هر گروه به مرحله دوم گروهی برسند. ده تیم صعود کرده از این دوره در دو گروه 5 تیمی تقسیم می‌شوند. دو تیم برتر از هر گروه به جام جهانی راه می‌یابند و دو تیم سوم هر گروه با یکدیگر دیداری رفت و برگشت انجام می‌دهند تا برنده این دیدار به مصاف نماینده قاره اقیانوسیه برود و برنده آن دیدار به جام جهانی راه می‌یابد. به این ترتیب اگر ایران به مرحله اول گروهی برسد، با احتساب دو دیدار مقابل مالدیو، 8 دیدار برگزار خواهد کرد. اگر به مرحله دوم گروهی هم برسیم، 8 دیدار دیگر برگزار خواهیم کرد. به عبارت دیگر 16 نود دقیقه تعیین کننده برای چهارمین حضور در جام جهانی در پیش رو داریم، که البته در صورت صعود به دور دوم گروهی و سوم شدن در آن دور، این 16 دیدار به 20 دیدار افزایش پیدا می‌کند.

عملکرد ایران در دوره‌های پیشین:

در حالی که اولین دیدار رسمی تیم ملی فوتبال ایران در دوران جنگ جهانی دوم (سوم شهریور سال 1320) مقابل تیم ملی افغانستان انجام شد، 9 سال طول کشید تا تیم ملی دومین دیدار رسمی خود را انجام دهد. اما انتظار برای برگزاری اولین دیدار به منظور حضور در جام جهانی، بسیار طولانی‌تر از 9 سال بود! تقریباً 32 سال از تشکیل تیم ملی فوتبال ایران گذشته بود (14 اردیبهشت 1352) که تیم ملی فوتبال ایران برای نخستین بار در دیدار مقدماتی جام جهانی 1974 مقابل کره‌شمالی صف آرایی کرد.

پس از آن و در 36 سال گذشته (از اردیبهشت 1352 تا خرداد 1388 که آخرین دیدار از سری مسابقات مقدماتی جام جهانی بوده که ایران در آن حضور داشته)، تیم ملی ایران در 8 دوره از 10 دوره مسابقات مقدماتی جام جهانی شرکت کرده است که حاصل آن 94 بازی، 56 پیروزی، 24 تساوی و 14 باخت بوده است.

برای شرکت در مسابقات جام جهانی 1974 آلمان‌غربی که یک نماینده از آسیا و اقیانوسیه به آن راه می‌یافت، تیم ملی ایران در گروهی چهار تیمی به همراه سوریه، کره‌شمالی و کویت قرار داشت و علی‌رغم تساوی بدون گل مقابل کره‌شمالی، در نخستین دیدار (در تهران)، با چهار برد پیاپی صعودش را به دور دوم، قطعی کرد تا شکست خانگی مقابل سوریه در آخرین دیدار این دور از رقابت‌ها هیچ تأثیری در صعود ایران به مرحله بعد نداشته باشد. اما در مرحله حذفی با شکست در مجموع دو بازی رفت و برگشت مقابل استرالیا، از صعود به جام جهانی بازماند.

داستان جام جهانی 1978 داستان متفاوتی بود. تیم ملی ایران ابتدا با عربستان و سوریه هم گروه بود که با چهار برد در چهار دیدار و بدون گل خورده به دور دوم صعود کرد تا با کره‌جنوبی، کویت، استرالیا و هنگ کنگ برای تک سهمیه آسیا و اقیانوسیه رقابت کند. آنجا هم ایران با 6 برد و دو مساوی به کار خود پایان داد تا با اقتدار برای اولین بار طعم حضور در جام جهانی را بچشد. حشمت مهاجرانی سرمربی ایران در آن دوران بود.

ایران به دلیل جنگ با عراق از حضور در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1982 اسپانیا انصراف داد و در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1986 مکزیک با عدم پذیرش رأی فیفا مبنی بر بازی در زمین بی طرف (باز هم به دلیل جنگ با عراق)، از شرکت در این مسابقات محروم شد.

مسابقات مقدماتی جام جهانی 1990 ایتالیا، فرصتی را فراهم آورد تا پس از دست دادن حضور در دو جام جهانی، ایران بار دیگر به دنبال تکرار خاطرات خوش 12 سال قبل باشد. اما در واقع نه تنها آن خاطرات تکرار نشدند، بلکه برای اولین و آخرین بار تیم ایران از صعود به دور دوم مسابقات مقدماتی جام جهانی باز ماند! ایران مسابقات را با چهار برد پیاپی مقابل تایلند و بنگلادش (رفت و برگشت) آغاز کرد، اما با شکست مقابل چین، شرایط دشواری را پیش روی خود دید. با توجه به این که فقط یک تیم از هر گروه صعود می‌کرد، ایران می‌بایست چین را در بازی برگشت با اختلاف گل زیادی شکست می‌داد تا اگر چین در آخرین دیدارش مقابل تایلند (که شکستش بسیار محتمل بود)، نتواند به بردی پرگل برسد، ایران به دور بعد صعود کند. ایران بازی برگشت مقابل چین را رؤیایی شروع کرد و با دو گل زود هنگام (دقایق 15 و 16) محسن گروسی و سید علی افتخاری نیمه‌ی اول دو بر صفر به پایان برد (گل دوم ایران مقابل چین که از روی ضربه‌ی کاشته سید علی افتخاری به دست آمد، تا مدت‌ها در نوا نمای آغازین اخبار ورزشی  شبکه‌ی سه پخش می‌شد). فرشاد پیوس در آغاز نیمه‌ی دوم، گل سوم را زد تا همه چیز برای صعود آماده باشد، اما دو گل مشابه با ضربه‌ی سر در دقایق میانی نیمه‌ی دوم، کاخ رؤیاهای ایران را نابود کرد و چین با پیروزی در دیدار آخرش مقابل تایلند به خاطر تفاضل گل بهتر نسبت به ایران، به دور بعد صعود کرد. در واقع ایران با 5 برد و تنها یک باخت از ادامه‌ی رقابت‌ها بازماند. ایران دو دیدار اول را با هدایت پرویزدهداری پشت سر گذاشت و پس از آن رضا وطن‌خواه سرمربی ایران در دیدار مقابل بنگلادش در تهران بود (دیداری که با تک گل کریم باوی یا صمد مرفاوی در دقایق پایانی به سود ایران خاتمه یافت). در سه دیدار پایانی این رقابت‌ها، مهدی مناجاتی سرمربی ایران بود.

پس از ناکامی در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1990، علی پروین سرمربی ایران شد و با تلفیق بازیکنان جوانی که پرویز دهداری به تیم ملی معرفی کرده بود و بازیکنان با تجربه، ایران را در مسابقات آسیایی پکن قهرمان کرد تا بار دیگر پرچم قدرت فوتبال ایران در آسیا به اهتزاز درآید. اما این قهرمانی نمی‌توانست تضمینی برای صعود به جام جهانی 1994 آمریکا باشد. تیم ملی ایران با پروین در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1994، نتایج بسیار ضعیفی کسب کرد. یازده دیدار، 5 برد، سه تساوی و سه باخت. ایران علی‌رغم صعود از گروه خود در دور دوم مسابقات گروهی مقابل کره‌جنوبی، عراق و عربستان زانو زد و با قرار گرفتن در رده پنجم بین شش تیم برتر آسیا، راه به جایی نبرد.

انتظار تکرار خاطرات خوش صعود به جام جهانی، در آستانه بیست سالگی به حقیقت پیوست. ایران در دور اول و پیش از پایان بازی‌ها با پنج پیروزی متوالی مقابل مالدیو (دو بار)، قرقیزستان (دو بار) و سوریه، صعودش را به دور دوم مسجل کرد تا تساوی‌اش در دیدار آخر مقابل سوریه تأثیری در صعود یا عدم صعود نداشته باشد. در دور دوم هم ایران شروع خوبی داشت. ایران که در پنج دیدار نخست سه برد و دو تساوی به دست آورده بود، در سه دیدار آخر با دو شکست مقابل عربستان و قطر و تساوی مقابل کویت، از صعود مستقیم به جام جهانی بازماند. اما هنوز شانس صعود وجود داشت. برنده‌ی دیدار حذفی با ژاپن، می‌توانست به جام جهانی صعود کند و بازنده باید به مصاف استرالیا می‌رفت. دیدار با ژاپن همان دیدار معروفی است که استاد اسدی در دقایق آغازین بازی گل به خودی زد ولی داور در نهایت تعجب گل را مردود اعلام کرد! به هر حال ایران در آن دیدار و در وقت اضافه بازی را به ژاپن واگذار کرد تا برای صعود به جام جهانی رقیب سرسختی چون استرالیا را در مجموع دو دیدار رفت و برگشت و به لطف گل زده بیشتر در خانه حریف، از پیش رو بردارد و برای دومین بار به جام جهانی راه یابد. سرمربی ایران تا پیش از دیدار با ژاپن محمد مایلی کهن بود و تک دیدار مقابل ژاپن، همراه با دو دیدار مقابل استرالیا تحت هدایت والدیر وی‌را برگزار شد تا او اولین مربی غیر ایرانی باشد که ایران را در مسابقات مقدماتی جام جهانی هدایت کرده است. شاید بتوان وی‌را را یکی از خوش شانس‌ترین مربیان تیم ملی قلمداد کرد. چرا که او هرگز با تیم ملی ایران به پیروزی نرسید، اما با این تیم به جام جهانی صعود کرد!

وقتی معلوم شد که در سال 2002 قاره آسیا برای اولین بار میزبان جام جهانی خواهد بود، بسیاری از تیم‌های آسیایی انگیزه‌ای دو چندان پیدا کردند تا به جام جهانی صعود کنند. با صعود اتوماتیک ژاپن و کره‌جنوبی به عنوان میزبانان جام جهانی، رقابت بر سر دو و نیم سهمیه باقی مانده بسیار سخت بود. ایران با هدایت ادمار براگا (سرمربی پرتقالی) در اولین دیدار توانست رکورد گذشته‌ی خود که پیروزی 17 بر 0 مقابل مالدیو بود بهبود بخشد و در ورزشگاه تازه تأسیس یادگار امام تبریز با نتیجه 19 بر 0 تیم گمنام گوام را قلع و قمع کرد. پس از آن یک برد خفیف 2 بر 0 مقابل تاجیکستان کافی بود تا ایران را به دور بعد برساند اما براگا که برعکس وی‌را بسیار بد شانس بود، با دو پیروزی و بدون گل خورده، از تیم ایران اخراج شود. پس از وی میروسلاو بلاژویچ، سرمربی و تئوریسین مطرح فوتبال سرمربی ایران شد و ایران توانست آغازی مطلوب را تحت هدایت او داشته باشد. ایران در هفت دیدار اولش، چهار برد و سه تساوی کسب کرد و همین تعدد تساوی‌ها شرایط را به گونه‌ای رغم زد تا ایران برای صعود مستقیم به جام جهانی مستلزم پیروزی مقابل بحرین در روز پایانی باشد. دیداری که در نهایت تعجب به شکست 3 بر 1 ایران انجامید. نکته حائز اهمیت این بود که بحرین در شش دیدار گذشته‌اش مقابل ایران تنها یک بار موفق به گلزنی شده بود، اما در این دیدار بحرینی‌ها با شکست پرگل ایران درس گرانبهایی به ایران دادند. ایران نهایتاً در رده دوم ایستاد تا برای صعود به جام جهانی، به مصاف جمهوری ایرلند رود. درست مانند چهار سال قبل که از دست دادن موقعیت‌های آسان، امکان صعود مستقیم را از ایران گرفت تا برای صعود به مصاف حریفی گردن کلفت‌تر از رقبای آسیایی برویم. بازی رفت در دابلین بود که با شکست دو بر صفر ایران همراه شد. در بازی برگشت، ایران هر چه زد به در بسته خورد و حتی گل لحظات پایانی یحیی گل‌محمدی هم نتوانست مانع وداع تلخ ایران با جام جهانی 2002 شود.

پس از بلاژویچ، دستیار او برانکو ایوانکوویچ سرمربی ایران شد و بر خلاف تمام انتقادهایی که از سیستم بازی تیم او می‌شد، برانکو ایران را برای سومین بار به جام جهانی رساند. ایران در دور اول مسابقات مقدماتی جام جهانی 2006 آلمان، با اردن، قطر و لائوس همگروه بود که در نهایت با 5 برد و یک باخت مقابل اردن، به دور دوم راه یافت. در دور دوم، ژاپن، بحرین و کره‌شمالی رقبای ایران بودند. ایران در همان پنج دیدار نخست با 4 برد و یک تساوی مقابل بحرین، صعودش قطعی شد تا شکست در آخرین دیدارش مقابل ژاپن تأثیری در صعود یا عدم صعود تیم به جام جهانی نداشته باشد.

پس از جام جهانی 2006 و ناکامی قابل پیش‌بینی تیم ملی ایران در آن رقابت‌ها، ناگهان عامل تمام ناکامی‌های فوتبال ملی مربی خارجی شناخته شد و تیم ملی در حد فاصل جام جهانی 2006 و جام جهانی 2010 فقط  با مربیان ایرانی (به جز یک دیدار دوستانه با سنگال تحت هدایت اریش روته مولر) پا به مسابقات گوناگون گذاشت. به این ترتیب باشکوه‌ترین دوران فوتبال ایران (دسته کم پس از انقلاب)، که توأم با حضور پنج و نیم ساله‌ی مربیان خارجی در فوتبال ایران بود، به پایان رسید. دورانی که در آن تیم ایران 73 بار به میدان رفت (5 بار نیز تحت هدایت همایون شاهرخی، جمعاً 78 بار)، 45 بار پیروز شد، 14 بار تساوی را پذیرفت و 14 بار طعم شکست را چشید. 14 شکستی که در بین آنان رقبایی چون آلمان، پرتقال، مکزیک، اسلوواکی، بلاروس و کانادا دیده می‌شوند.

ایران رقابت برای حضور در جام جهانی 2010 را با تساوی مقابل سوریه به سرمربیگری منصور ابراهیم‌زاده آغاز کرد و پس از آن در گروهی که امارات و کویت هم حضور داشتند، با هدایت علی دایی، ابتدا دو تساوی دیگر و سپس سه برد پیاپی به دست آورد تا به دور دوم صعود کند. در دور دوم باز هم مشکل تساوی‌ها دامن گیر ایران شد و تیم ملی تنها با یک باخت در گروه پنج تیمی خود (متشکل از کره‌جنوبی، کره‌شمالی، عربستان و امارات)، چهارم شد و از صعود باز ماند. نتایج بد ایران در دور دوم ماحصل کار علی دایی و افشین قطبی بود. دو تیم عربستان و کره‌شمالی که بالاتر از ایران ایستادند هر کدام دو باخت داشتند، اما پنج تساوی ایران کمر تیم را شکست تا در نهایت ناباوری کره‌شمالی به جام جهانی صعود کند.

مسابقات جام جهانی 2014 در راه است و علی‌رغم سقوط آزاد فوتبال ایران به خاطر مدیران سیاسی-نظامی حاکم بر فوتبال، فدراسیون فوتبال غیر مستقل و غیر متخصص  و حاشیه‌های غیر فوتبالی و عجیب و غریب نظیر منشور اخلاقی؛ باز هم معتقدم ایران می‌تواند به راحتی همراه با ژاپن، کره‌جنوبی و استرالیا به جام جهانی 2014 صعود کند. چرا که سایر رقبای مطرح نظیر عربستان، بحرین، ازبکستان، چین و عراق با روزهای خوب خود فاصله دارند.

بازیکنانی که می‌توانند عصای دست کارلوس کوئیروش باشند:

لیست زیر فقط نظر شخصی من است.

ای کاش آنقدر از صعود خود به جام جهانی مطمئن بودیم که پس از ناکامی در صعود به جام جهانی 2010، با توجه به شرایط سنی بازیکنان لیست تیم ملی را تکمیل می‌کردیم. درست مثل سیستمی که کره‌جنوبی در ده دوازده سال اخیر برای فوتبال ملی‌اش برگزیده است. اما حیف که به خاطر عدم پشتوانه سازی درست، بازیکنان رده‌های سنی زیر 23 سال، آنقدر قابل اتکا نیستند که بتوان با خیال راحت از آنان استفاده کرد. به همین دلیل به نظر من، بازیکنان را باید گام به گام و با توجه به شرایط مسابقات انتخاب کرد.

دروازه‌بان:

سید مهدی رحمتی: 28 ساله، 58 بازی ملی

شهاب گردان: 26 ساله، 1 بازی ملی

علیرضا حقیقی: 22 ساله، 1 بازی ملی

محمد محمدی: 33 ساله، بدون بازی ملی

×××

مدافع میانی:

محمد نصرتی: 30 ساله، 79 بازی ملی، 5 گل

سید جلال حسینی: 29 ساله، 58 بازی ملی، 3 گل

هادی عقیلی: 30 ساله، 54 بازی ملی، 8 گل

محسن بنگر: 31 ساله، 13 بازی ملی

سپهر حیدری: 30 ساله، 3 بازی ملی

فرشید طالبی: 29 ساله، 2 بازی ملی

حنیف عمران‌زاده: 25 ساله

×××

مدافع کناری:

حسین کعبی: 25 ساله، 89 بازی ملی، 2 گل

خسرو حیدری: 27 ساله، 38 بازی ملی

سید مهدی حسینی: 31 ساله، 1 بازی ملی

ستار زارع: 29 ساله، 37 بازی ملی

احسان حاج‌صفی: 21 ساله، 36 بازی ملی، 2 گل

حسن اشجاری: 32 ساله، 13 بازی ملی

حمیدرضا علی‌عسگری: 20 ساله، 1 بازی ملی

×××

هافبک میانی:

جواد نکونام: 30 ساله، 118 بازی ملی، 26 گل

ایمان مبعلی: 28 ساله، 60 بازی ملی، 2 گل

آندرانیک تیموریان: 25 ساله، 58 بازی ملی، 6 گل

محرم نویدکیا: 28 ساله، 25 بازی ملی، 1 گل

حسین کاظمی: 31 ساله، 12 بازی ملی، 1 گل

قاسم حدادی‌فر: 27 ساله، 4 بازی ملی

×××

هافبک کناری:

مهدی مهدوی‌کیا: 33 ساله، 111 بازی ملی، 13 گل

جواد کاظمیان: 29 ساله، 41 بازی ملی، 2 گل

مهرزاد معدنچی: 26 ساله، 42 بازی ملی، 8 گل

پژمان نوری: 30 ساله، 35 بازی ملی، 2 گل

فریدون زندی: 31 ساله، 29 بازی ملی، 5 گل

میلاد زنیدپور: 25 ساله، 13 بازی ملی، 12 گل

امیرحسین فشنگچی: 24 ساله، 3 بازی ملی

×××

هافبک تهاجمی:

علی کریمی: 32 ساله، 112 بازی ملی، 36 گل

محمدرضا خلعتبری: 27 ساله، 36 بازی ملی، 1 گل

محمد نوری: 28 ساله، 18 بازی ملی، 4 گل

مجتبی جباری: 27 ساله، 17 بازی ملی

احمد جمشیدیان: 26 ساله، 4 بازی ملی

مهدی دغاغله: 21 ساله

×××

مهاجم:

فرهاد مجیدی: 33 ساله، 43 بازی ملی، 10 گل

غلامرضا رضایی: 26 ساله، 38 بازی ملی، 9 گل

مسعود شجاعی: 26 ساله، 37 بازی ملی، 4 گل

میلاد میداوودی: 26 ساله، 25 بازی ملی، 5 گل

کریم انصاریفرد: 21 ساله، 18 بازی ملی، 3 گل

محمد غلامی: 25 ساله، 89 بازی ملی، 2 گل

مهرداد اولادی: 25 ساله، 6 بازی ملی، 1 گل

سیاوش اکبرپور: 26 ساله، 6 بازی ملی

آرش افشین: 22 ساله، 3 بازی ملی، 1 گل

رضا نوروزی: 28 ساله، 2 بازی ملی

محسن مسلمان: 20 ساله

بختیار رحمانی: 19 ساله

×××

در این لیست نام 49 نفر وجود دارد و مطمئن هستم حداقل 10 تا 15 بازیکن دیگر هم هستند که یا از قلم من افتاده‌اند و یا در طی دو سال آینده به بازیکنانی در سطح تیم ملی تبدیل می‌شوند.

با نگاهی به لیست فوق، چند نکته قابل تأمل می‌توان یافت:

دروازه‌بان: 
در درون دروازه سید مهدی رحمتی تقریباً بی رقیب است و دلیلی هم برای جایگزین کردن او با گلرهای دیگر وجود ندارد. البته در این بین حقیقی استثناست. علیرضا حقیقی با توجه به سنش می‌تواند مرد اول دروازه ایران پس از بازنشستگی رحمتی باشد. اما حقیقی دو ضعف بزرگ دارد. یکی این که حاشیه را به فوتبال ترجیح می‌دهد (که از این جهت دنباله رو عابدزاده است)، دوم این که باید به او میدان داده شود تا در دیدارهای آسان و کم اهمیت ملی، تجربه کسب کند. نمونه‌ی بارزش می‌تواند دو دیدار آتی ایران مقابل مالدیو باشد.

دفاع میانی: 
دفاع میانی یکی از مطمئن‌ترین خطوط تیم ملی است. مدافعان باتجربه و گلزنی چون عقیلی و جلال حسینی، کسانی هستند که تیم ملی سال‌ها حسرت داشتنشان را می‌خورد. اما فراموش نکنیم که این بازیکنان همگی در حوالی سی سالگی هستند و سن بالای این بازیکنان گریبانگیر تیم ملی در جام جهانی خواهد شد. به عبارت دیگر نقطه قوت کنونی تیم ملی در آینده‌ای نزدیک، نقطه صعف آن خواهد شد. دفاع میانی از آن خطوطی است که امیدوارم تا سال 2014 بازیکنان جدیدی با این تخصص به سطح ملی برسند. در حال حاضر حنیف عمران‌زاده و تا حدودی فرشید طالبی شرایط سنی حضور در جام جهانی 2014 را دارند.

دفاع کناری: 
دو جناح چپ و راست دفاع تیم ملی برای چند سال آینده تأمین است. به خصوص جناح چپ که رقابت میان حاج‌صفی و علی‌عسگری برای تصاحب جناج چپ دفاع تیم ملی می‌تواند یادآور رقابت مهرداد میناوند و رضا شاهرودی در دهه‌ی هفتاد باشد. در دفاع راست اما وضعیت کعبی تا حدودی نا‌مشخص است. به آمار وی دوباره نگاه کنید. 25 ساله با 89 بازی ملی. هر چند که خیلی‌ها معتقند کعبی از آن دسته بازیکنانی است که با توجه به فیزیک بدنی‌اش صغر سنی گرفته و هم اینک در حوالی سی سالگی است. اما هر چه باشد، تجربه‌ای که او در تیم ملی دارد، از تمام مدافعان کنونی ایران بیشتر است.

هافبک میانی: هافبک میانی پست کلیدی هر تیمی است. درست مثل موتور یک ماشین که ممکن است هیچ زیبایی‌ای نداشته باشد ولی ماشین بدون آن از حرکت عاجز است. تیم ملی در این پست بازیکنان خوبی دارد. هر چند که این پست در چند سال اخیر در قبضه‌ی نکونام و تیموریان بوده است، اما دو هافبک خوش فکر اصفهانی (نویدکیا و حدادی‌فر) در کنار مبعلی می‌توانند این پست کلیدی را بیمه کنند.

هافبک کناری:

با این که مهدوی‌کیا از بازی ملی خداحافظی کرده است، اما معتقدم که او در 33 سالگی‌اش از خیلی بازیکنان جوان‌تر این پست بهتر است. مهدوی‌کیا اگر برگردد، می‌تواند عصای دست کوئیروش در درون زمین باشد. هر چند که بسیار نامحتمل است که او را برای جام جهانی 2014 داشته باشیم، اما مهدوی‌کیا از آن دسته بازیکنانی است که می‌تواند فصل آخر فوتبال ملی‌اش را با پایانی خوش بازنویسی کند. به جز او غلامرضا رضایی، مسعود شجاعی، میلاد زنیدپور، پژمان نوری، امیرحسین فشنگچی و مهرزاد معدنچی، همگی می‌توانند با تکنیک و سرعت خود دو بال خستگی ناپذیر به تیم ملی ایران هدیه دهند.

هافبک تهاجمی:

تقریباً نیمی از گل‌های تیم ملی در سال‌های اخیر از روی خلاقیت هافبک‌های تهاجمی تیم به ثمر رسیده است. پستی که در ده پانزده سال اخیر در اختیار خداداد عزیزی و علی کریمی بوده است و چه کسی می‌تواند منکر خدمات این دو نفر در تیم ملی باشد؟ علی کریمی هنوز مهره‌ای قابل اتکاست. اگر نبود تیم شالکه او را نمی‌خرید و او را در بازی حساس یک چهارم نهایی مقابل اینتر میلان به زمین نمی‌فرستاد. کریمی پارسال یک تنه استیل آذین را در لیگ برتر حفظ کرد. او هنوز هم می‌تواند رهبر ارکستر تهاجمی تیم ملی ایران باشد. اما مثل مهدوی‌کیا، حضور کریمی هم در جام جهانی 2014 بسیار ناممکن به نظر می‌رسد. محمدرضا خلعتبری، محمد نوری، محجتبی جباری و احمد جمشیدیان، چهار ستاره‌ی تیم‌های برتر لیگ برتر ایران هستند. هر چند که جباری بیشتر در حال مبارزه با مصدومیت‌های طولانی بوده است. به این نام مهدی دغاغله‌ی 21 ساله را هم اضافه کنید و به خاطر بسپارید. از او در آینده‌ای نزدیک بیشتر خواهیم شنید.

مهاجم:

از زمانی که علی پروین در خرداد ماه سال 1993 علی دایی را در جام اکو به تیم ملی دعوت کرد، تا سیزده سال بعد از آن (جام جهانی 2006)، علی دایی طلایه‌دار مهاجمان تیم ملی بود. آمار گلزنی او در تیم ملی تقریباً دست نیافتنی است. دایی در 149 بازی ملی، 109 بار برای تیم ملی گلزنی کرد. یعنی به عبارت دیگر او تقریباً در هر 4 دیدار ملی، 3 گل برای ایران زد. به همین دلیل بود که پس از خداحافظی او از فوتبال، هیچکس نتوانست جای او را پر کند. اما حالا پس از 5 سال که از خداحافظی علی دایی می‌گذرد، نسلی جدید از مهاجمان ایرانی به تیم ملی تزریق شده‌اند، که نوید بخش روزهایی خوب در خط آتش تیم ملی هستند.

در لیست بالا نام ده مهاجم آمده است، که به جز فرهاد مجیدی 33 ساله، همگی زیر 28 سال هستند. در واقع با نگاهی دوباره می‌توان دریافت که میانگین سنی نه بازیکن دیگر زیر 24 سال است! اما از نام مجیدی نمی‌توان به آسانی گذشت. فرهاد مجیدی بدون اغراق بهترین بازیکن سال گدشته فوتبال ایران بوده است. مجیدی هم مانند مهدوی‌کیا و کریمی می‌تواند مهره‌ای بی بدیل برای رساندن ایران به جام جهانی 2014 در برزیل باشد. در کنار او خوش آتیه‌ترین فوتبالیست جوان ایران، کریم انصاریفرد قرار دارد که شک نداشته باشید در آینده‌ای بسیار نزدیک او را در تیم‌های اروپایی خواهیم دید. آرش افشین 22 ساله هم دنباله روی راه انصاریفرد است. به این دو جوان نام مهرداد اولادی و میلاد میداوودی را هم باید اضافه کنیم که هر دوی آنها اگر تمرکزشان را بیشتر روی فوتبالشان بگذارند، انتخاب مهاجمان تیم ملی برای کوئیروش را بسیار سخت می‌کنند. دو جوان خوش آتیه دیگر هم در این خط منتظر شکوفایی هستند: محسن مسلمان 20 ساله و بختیار رحمانی 19 ساله.
×××

با توجه به موارد فوق و علی‌رغم هرج و مرج مدیریتی فوتبال ایران و مزاحمت‌های معلمین اخلاق اسلامی در فوتبال، این تیم با حضور سه ساله‌ی کوئیروش می‌تواند به موفقیتی فراتر صعود به جام جهانی بیندیشد.