یه پا دو پا

تیمی که دارد به گل نزدن عادت می‌کند

2011-07-25T16:56:00.001+10:00

تیم ملی فوتبال ایران اولین پیروزی را در راه رسیدن به جام جهانی 2014 برزیل کسب کرد. عصر شنبه اول امرداد 1390، تیم ملی با ترکیبی تقریباً قابل پیش‌بینی مقابل تیم ضعیف مالدیو صف آرایی کرد و با نتیجه‌ی چهار بر صفر این تیم را شکست داد.

مهدی رحمتی، در دروازه بود، هادی عقیلی و جلال حسینی مدافعان میانی، مهرداد پولادی و خسرو حیدری به ترتیب مدافع چپ و راست بودند. در خط میانی، مازیار زارع و قاسم حدادی‌فر هافبک‌های میانی بودند و علی کریمی جلوتر از این دو نفر قرار داشت. هادی نوروزی و محمدرضا خلعتبری مهاجمان راست و چپ بودند و کریم انصاریفرد مهاجم نوک. غیبت اجباری جواد نکونام در واقع مسبب حضور مازیار زارع در ترکیب اصلی تیم ملی شده بود. ضمن این که مصدومیت مهرداد اولادی و آندرانیک تیموریان راه را برای هادی نوروزی و قاسم حدادی‌فر باز کرده بود تا به ترکیب اصلی تیم ملی برسند که دومی از این فرصت برای نشان دادن قابلیت‌‌های خود استفاده‌‌ی خوبی کرد. در نهایت تنها تغییر غیر قابل پیش‌بینی تیم، جایگزینی احسان حاج‌صفی با مهرداد پولادی در دفاع چپ بود.

بررسی عملکرد بازیکنان در بازی مقابل مالدیو:

در درون دروازه همان‌طور که انتظار می‌رفت رحمتی روز بسیار راحتی را سپری کرد و به همین دلیل ای کاش به جای او از علیرضا حقیقی جوان استفاده می‌شد تا آبدیده شود.

در دفاع با توجه به داشتن محمدنصرتی روی نیمکت ذخیره‌، انتخاب زوج عقیلی-حسینی به نظر من بهترین انتخاب بود. هر چند که این دو در بازی مقابل مالدیو نشان دادند تمایلشان به گلزنی، می‌تواند موجب دردسر برای تیم ملی شود. مالدیو در دیدار روز شنبه سه بار موفق شد دفاع ایران را به دردسر بیندازد که در هر سه مرتبه از بین عقیلی و حسینی یک نفر در زمین حریف به سر می‌برد.

خسرو حیدری در دفاع راست مرا به یاد جواد زرینچه (در دوران اوجش) می‌اندازد. چالاک و سریع توأم با پاس‌های بلندی که اکثراً به خلق موقعیتی عالی برای گلزنی ختم می‌شوند. با این تفاوت که زرینچه در کنار خود مجید نامجو مطلق را داشت که مکمل حرکات جواد بود، اما خسرو حیدری از داشتن چنین زوجی در تیم ملی محروم است. البته در بازی روز شنبه یکی دوبار کریمی با او پاس کاری‌های کوتاهی کرد که همگی به خلق موقعیت منجر شدند. شاید به یاد ماندنی‌ترین این همکاری‌‌ها یک و دو آن‌ها در دقایق میانی نیمه اول بود که کریمی از لای پای مدافع مالدیو با پاسی برشی خسرو را راه انداخت و او هم پس از دور زدن مدافع مستقمیش، با یک بغل پا توپ را به هادی نوروزی رساند؛ اما شوت سر ضرب هادی نوروزی کم جان و بی دقت بود و موقعیت از دست رفت. نقطه ضعف خسرو حیدری اما، به وظیفه‌ی اصلی او یعنی دفاع کردن برمی‌گردد. البته این مشکل در بیست و چند سال گذشته (تا جایی که من به یاد می‌آورم)، همیشه وجود داشته است. جواد زرینچه، مهدی مهدوی کیا، حسین کعبی و خسرو حیدری همگی راست پاهای تند و تیزی هستند که نقطه قوت تیم ملی در زمان حمله محسوب می‌شوند، اما در هنگام دفاع جثه‌ی کوچکشان، آن‌ها را وادار می‌کند که برای جلوگیری از حرکت مهاجمان حریف مرتکب خطا (عموماً حوالی محوطه جریمه) شوند.

مهرداد پولادی اما در دفاع چپ داستان متفاوتی دارد. پولادی با 24 سال در حال حاضر با تجربه‌ترین مدافع چپ تیم ملی است، اما او تنها 2 بازی ملی در کارنامه‌اش دارد. دیدار مقابل مالدیو و دیدار مقابل ماداگاسکار! به جز او احسان حاج‌صفی و حمیدرضا علی‌عسگری هم هستند که هر دو بیست و یک سال دارند. اما حاج‌صفی از سال 2008 که مقابل زامبیا در دیدار دوستانه به سرمربیگری علی دایی به میدان رفت، تاکنون 36 بار با پیراهن تیم ملی در میدان حاضر شده است. اما حمیدرضا علی‌عسگری هم سنش کم است و هم تجربه دیدارهای ملی‌اش (یک بازی مقابل ارمنستان). به هر حال مهرداد پولادی در این دیدار واقعاً ساده، به نظر من، نتوانست از اولین حضورش در ترکیب اصلی تیم ملی استفاده شایانی ببرد و تعویض او در شصتمین دقیقه‌ی بازی هم بیانگر عدم رضایت کوئیروش از بازی او بود. اگر دوباره به بازی نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که جناح چپ ایران در حملات تیمی نقش چندانی نداشت، مگر زمانی که خلعتبری برای گرفتن توپ عقب‌تر می‌آمد و از آنجا نفوذ می‌کرد.

در خط میانی، مازیار زارع روز بسیار آرامی را پشت سر گذاشت، چرا که وظیفه‌ی او خراب کردن بازی حریفی بود که بلد نبود بازی کند! کوئیروش که با ترکیبی محتاط تیمش را روانه‌‌ی میدان کرده بود، در همان زمانی که مهرداد پولادی را از زمین بیرون کشید، اشتباه دیگرش در چینش ترکیب را نیز اصلاح کرد و محمد قاضی را به جای مازیار زارع به میدان فرستاد و درست پس از حضور این دو بازیکن بود که تیم ملی بار دیگر جان گرفت.

قاسم حدادی‌فر هم وظیفه‌ای شبیه به مازیار داشت، با این تفاوت که او با تکیه بر هوش بالا و قدرت کنترلش، در نقش آغازگر اکثر حملات تیم ملی در میدان ظاهر شد. حسن حضور او در زمین این بود که علی کریمی فارغ البال در زمین حریف جولان می‌داد و می‌دانست قاسم حدادی‌فر با قابلیت بالایش در توپ پخش کردن، او را صاحب توپ خواهد کرد.

اما علی کریمی کاپیتان تیم ملی در این بازی، مثل بیشتر مواقع از برترین بازیکنان تیم بود و هرگاه که او به حرکت درآمد، تیم هم همراه او راه افتاد. نقش کریمی در تیم ملی همان نقشی است که برازنده‌ی اوست. فقط کریمی باید انگیزه‌ی بازی کردن در تمام دقایق بازی را در خود افزایش دهد، تا کل تیم از انگیزه‌ی او استفاده کند.

هادی نوروزی که پیش از حضور کوئیروش در تیم ملی، در طی دو سال تنها 6 بار به عنوان بازیکن ذخیره وارد زمین شده بود، در دو بازی اخیر تیم ملی بازیکن فیکس تیم شده بود. اما نمایش پائین‌تر از معمولی‌اش در هر دو دیدار ممکن است او را تا مدت‌های مدیدی روی نیمکت تیم ملی بنشاند. نوروزی دیروز بارها کرنرهای تیم ملی را زد ولی هیچ کدام خطرناک نبود.

محمدرضا خلعتبری گوش چپ تیم ملی در دیدار مقابل مالدیو بود که از بهترین بازیکنان تیم هم محسوب می‌شد. گل‌های اول و سوم روی پاس مستقیم او به ثمر رسید و گل دوم هم در پی رفت و برگشت توپ ارسالی او به محوطه جریمه به ثمر رسید.

کریم انصاریفرد که قرار است نوک پیکان زهردار تیم ملی باشد، در دو بازی اخیر بسیار گل نزن نشان داده است. انصاریفرد که شباهت فیزیکی زیادی به علی دایی دارد، بر خلاف او موقعیت‌های خوبی را در طول بازی از دست می‌دهد و حتماً باید به فکر رفع این مشکل باشد. ابته انصارفیرد دیروز دو گل زد که هر دو با اشتباه محرز مدافعان مالدیو به ثمر رسید؛ مخصوصاً دومی.

واکنش عجیب انصاریفرد پس از از دست دادن موقعیتی که خسرو حیدری برایش مهیا ساخته بود. (عکس از ایسنا)

به هر حال تیم ملی اولین دیدارش در راه جام جهانی 2014 برزیل را با برد راحتی پشت سر گذاشت، اما به نظر می‌رسد این تیم با تیم قابل اتکا برای رسیدن به برزیل فاصله دارد.

به طور خلاصه:

دو مدافع کناری تیم در کارهای دفاعی ضعف دارند.

هادی عقیلی و جلال حسینی آن‌قدر کند هستند که در کورس با مهاجمان مالدیو هم جا می‌مانند.

میانه میدان و دروازه نقاط قوت تیم هستند. به نفرات میانی تیم نام نکونام، تیموریان، جباری، پژمان نوری و محمد نوری را هم اضافه کنید تا مطمئن شوید خط میانی تیم ملی نقطه قوت تیم است.

خط حمله با بازگشت اولادی و احتمالاً غلامرضا رضایی (در آینده) می‌تواند زهردارتر شود. حضور خلعتبری در این خط واقعاً مفید است اما نوروزی و انصاریفرد (به ویژه نوروزی) برای حضور در ترکیب ثابت تیم، باید نقاط ضعف خود را برطرف کنند.

جدول زیر شامل اطلاعات مفیدی در مورد ترکیب تیم ملی در بازی مقابل مالدیو است به همراه نمره‌ی پیشنهادی من به بازیکنان:

از فدراسیونی که حتی برنامه‌ی لیگ برتر را غلط اعلام می‌کند، چه انتظاری باید داشته باشیم؟

2011-07-21T21:27:00.004+10:00

نحوه قرعه‌کشی یازدهمین دوره لیگ برتر - عکس از ایسنا

در حالی که کمتر از دو هفته به آغاز یازدهمین دوره رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران باقی مانده است، هنوز ابهامات زیادی در مورد قوانین و برنامه‌ریزی این بازی‌ها وجود دارد.

به موارد زیر توجه کنید و به خاطر داشته باشید که این موارد فقط در فوتبال به ظاهر حرفه‌ای ایران دیده می‌شود:

منشوری‌ها:

هیولای منشوری شدن بازیکنان و مربیان! در فضای کنونی ایران، که فضایی مذهبی-سیاسی-نظامی است، فوتبال هم آلوده به این موارد شده و فدراسیون با استخدام یک فرد معمم، بازیکنان و مربیانی که شؤون اسلامی (به زعم حاج آقای فدراسیون) را رعایت نکنند، برای مدتی محروم می‌شوند. برای ختم بحث احمقانه منشور اخلاقی به این نکته بسنده می‌کنم که مدل مو، پیرایش صورت، حضور در مهمانی بدون مجوز، داشتن دوست دختر، دلالی در انتقال بازیکن و استفاده از مواد مخدر همگی یک رأی دارند: محرومیت!

سقف قرارداد:

این هم از عجایب فوتبال ماست که برای قرارداد بازیکنان سقف سیصد و پنجاه میلیون تومان در سال تعیین شده و هر کس از این حد بیشتر قرارداد ببندد، با فدراسیون فوتبال طرف است! بحث در این باره خیلی طولانی و کارشناسی خواهد بود. اما به طور خلاصه ایراد کار اینجاست که منبع تأمین مخارج بیشتر باشگاه‌ها، دولت است! وقتی تمام تیم‌ها دولتی هستند و فدراسیون زیر نظر سازمان تربیت بدنی فعالیت می‌کند، در واقع مثل این می‌ماند که برای دهه‌ی فجر بچه‌‌های یک مدرسه مسابقات فوتبال راه بیندازند! خوب طبیعی است در این شرایط هر پولی پرداخت شود از جیب دولت می‌رود! بازیکنانی که تا همین یکی دو سال پیش نزدیک به یک میلیارد در سال درآمد داشته‌اند، چگونه حاضر می‌شوند که حداکثر سیصد و پنجاه میلیون تومان بگیرند؟ اینجاست که همه‌ی باشگاه‌ها مجبورند بدون در نظر گرفتن توانایی بازیکنان به همه همان مبلغ سیصد و پنجاه میلیون تومان را بدهند! البته این ظاهر قضیه است. در باطن همگی سوراخ دعا را پیدا کرده‌‌اند و با عناوین مختلف مانند پاداش، بسیار فراتر از سیصد و پنجاه میلیون تومان به بازیکنان می‌دهند! آقایان فدراسیون هم سرشان را کرده‌اند توی برف!

تیم‌های لیگ یازدهم:

افتضاح لیگ ششم را به یاد دارید؟ بحث تبانی و دردسرهایش برای سه تیم شهید قندی یزد، راه‌آهن و نفت آبادان را؟ امسال هم همین اوضاع قمر در عقرب به وجود آمده! ظاهراً در لیگ دسته اول که تیم‌ها برای رسیدن به لیگ برتر رقابت می‌کنند، تخلفی رخ داده که نتیجه‌اش باعث تغییرات اساسی جدول نهایی لیگ می‌شود. فضیه از این قرار است که تیم گسترش فولاد تبریز که از معدود تیم‌های خصوصی فوتبال ماست، به نتیجه‌ی دیدارش با نساجی مازندران معترض است و دلیل آن هم استفاده همزمان تیم نساجی از چهار بازیکن خارجی بوده است که این خلاف مقررات فوتبال ماست و در نتیجه بازی باید 3 بر 0 به نفع تیم تبریزی تغییر کند. مدارک هم موجود است و این یعنی حقانیت تیم گسترش فولاد تبریز! اما فدراسیون آن زمان (بهمن ماه) شکایت را بررسی نکرد تا این که گسترش فولاد تبریز با اختلاف یکی دو امتیاز از رسیدن به لیگ برتر بازماند و وقتی صدای اعتراض گسترش فولاد تبریز دوباره بلند شد که اگر شکایت ما را جواب بدهید ما به لیگ صعود خواهیم کرد، فدراسیون شکایت را مردود اعلام کرد! این قضیه هنوز حل نشده و واقعاً هنوز معلوم نیست که گسترش فولاد تبریز به لیگ برتر صعود می‌کند یا نه! توجه داشته باشید که کمتر از دو هفته به آغاز بازی‌ها باقی مانده!

حراج تیم‌ها:

بساط سه جفت صد تومن فروختن تیم‌ها و انتقال آن‌ها از تهران به شهرستان‌ها از آن قوانین من درآوردی دولت نهم-دهم است که طرح تمرکز زدایی از پایتخت را بدون مطالعه اما با جدیت دنبال می‌کند! به سرنوشت تیم‌هایی که منتقل شدند دقت کند:

پاس تهران که تا همین چند سال پیش مدعی قهرمانی در لیگ بود و یکی از سه تیمی است که در کل تاریخ فوتبال ایران قهرمان آسیا شده است، چند سال پس از انتقال به همدان به دسته‌ی اول سقوط کرده. پیکان تهران که از با سابقه‌ترین تیم‌های فوتبال ایران به شما می‌رود، پس از انتقال به قزوین به دسته‌ی اول سقوط کرد. راه‌آهن تهران پس از انتقال به شهرری، بلا تکلیف مانده بود وهمین چند روز پیش به بخش خصوصی واگذار شد.

سهمیه لیگ برتر:

این یکی از خنده‌دارترین وقایع فوتبال ماست که وقتی یک تیم به دسته‌ی پائین‌تر سقوط می‌کند، فوراً به فکر خرید امتیاز یک تیم دیگر می‌افتد تا یه شبه به لیگ برتر بازگردد! هیچ جای دنیا چنین چیزی دیده نمی‌شود. اما آقایان فدراسیونی بیشتر به فکر منشور و سقف قرارداد هستند تا جلوگیری از این خیش خراشمان مدیریتی! از طرف دیگر پارسال سپاهان نوین که در واقع تیم دوم سپاهان است، به لیگ برتر رسید ولی چون طبق قوانین فیفا دو تیم با مالکیت مشترک حق شرکت در لیگ حرفه‌ای را ندارند، از صعود بازماندند! امسال هم مس سرچشمه که مالکانش همان مالکان مس کرمان هستند پس از صعود به لیگ برتر دربدر به دنبال تغییر در اساسنامه‌ی باشگاه بودند تا بتوانند مالک دیگری برای تیمشان بتراشند که حذف نشوند! واقعاً چرا باید اجازه داد تیم دوم یک باشگاه در رده‌ای بازی کند که با رده‌ی تیم نخستش تداخل داشته باشد؟ جالب اینجاست که کلاً بیشترِ باشگاه‌های ما بودجه‌شان دولتی است و در واقع یک مالک دارند! نمومه‌ی بارزش استقلال و پرسپولیس که هر دو در اختیار سازمان تربیت بدنی هستند!

سرباز-بازیکن:

وقتی می‌نویسم فوتبالمان هم همانند فضای کلی کشور مذهبی-سیاسی-نظامی است، به همین دلیل است! بازیکنان فوتبال ما بهترین دوران فوتبالیشان را باید در دو سه تیم نظامی لیگ برتر سپری کنند. ملوان که متعلق به نیروی دریایی است. مقاومت سپاسی که متعلق به بسیج است و اخیراً ترکتورسازی که سپاه سهام آن‌را خریده است! جالب اینجاست با تمام علاقه‌ای که این نهادهای نظامی به فعالیت در فوتبال دارند (!)، همیشه بازیکنان مشمول فوتبال ایران، برای بازی‌های خارج از ایران مشکل خروجی دارند!

برنامه:

در این بیست و چند سالی که به یاد دارم، همیشه پای مدیریت در فوتبال ما لنگ می‌زده است! این یکی دو سال اخیر برنامه‌ریزی لیگ برتر منسجم‌تر شده، اما کماکان بازی‌ها وسط هفته و در ساعات میانی روز برگزار شده است که باعث شده بازی‌‌ها کم بیننده شود. اما امسال هنوز لیگ شروع نشده سوتی‌های برنامه‌ریز‌ی شروع شده است! مراسم قرعه‌کشی لیگ روی کاغذهایی که با دست نام تیم‌ها روی آن نوشته شده قرار گرفته بود. کاغذها با دست بریده شده بودند و از همه جالب‌تر برنامه‌ی هفته‌های شانزدهم و هفدهم غلط اعلام شده‌اند!

هفته‌ی 16:

سایپا – مس کرمان (غلط)، سایپا – شاهین بوشهر (درست) { سایپا – مس کرمان هفته‌ی 7}

مس سرچشمه – صبا (غلط)، مس کرمان – صبا (درست) { مس سرچشمه – صبا هفته‌ی 7}

تراکتورسازی – سپاهان (غلط)، تراکتورسازی – مس سرچشمه (درست) {سپاهان – تراکتورسازی هفته‌ی 10}

هفته‌ی 17:

نفت آبادان – صبا (غلط)، نفت آبادان – سایپا (درست) { نفت آبادان – صبا هفته‌ی 12}

برای پی بردن به برنامه‌ی صحیح کافی است رمز قرعه‌کشی را باز کنید. هر تیم در قرعه‌کشی یک شماره دارد. اما جالب اینجاست که وب سایت فدراسیون و تمام خبرگزاری‌ها برنامه غلط را منتشر کرده‌اند!

×××

به موارد فوق می‌توان مشکلات حق پخش بازی‌ها، تداخل اردوهای ملی با بازی‌های باشگاهی، قهر و آشتی‌های پر شمار، حرمت شکنی‌‌های بازیکنان، مربیان و داوران نسبت به یکدیگر و بسیاری مسایل دیگر را اضافه کرد.

دولت حیا کن فوتبالیارو رها کن

2011-07-21T16:58:00.000+10:00

روز جمعه اول امرداد 1390 تیم ملی راه خود را برای رسیدن به جام جهانی 2014 برزیل آغاز خواهد کرد و اولین قدم این راه، شکست تیم مالدیو است که حتی بدبین‌ترین کارشناسان به تیم ملی هم به چیزی جز پیروزی در این دیدار فکر نمی‌کنند.

معتقدم بر خلاف تمام انتقادهایی که از نحوه‌ی بازی تیم ملی مقابل ماداگاسکار شد، تیم ملی بازی روانی (به ویژه تا اواسط نیمه‌ی دوم) انجام داد. کافی بود دو توپی که به تیر دروازه‌ی ماداگاسکار خورد، به علاوه دو موقعیت استثنایی‌ای که پژمان نوری در نیمه‌ی اول و کریم انصاریفرد در نیمه دوم از دست دادند، وارد دروازه‌ی ماداگاسکار شود، تا بازی 5 بر 0 به نفع ایران تمام شود و هیچ انتقادی هم شنیده نمی‌شد. اما مهم اینست که بازیکنان قدر موقعیت‌ها را بهتر بدانند تا در مواقع حساس، حسرت این موقعیت‌ها را نخوریم. البته دفاع تیم در دقایق پایانی دو سه بار از هم گسیخت (به ویژه دفاع چپ)، که مطمئناً این از هم گسیختگی را کارلوس کوئیروش هم دیده است و به فکر راه حل برای آن خواهد بود.

نکته‌ی دیگر شعار "کفاشیان حیا کن تیم ملی را رها کن" است که از دقیقه‌ی 75 به بعد در ورزشگاه شنیده شد و با واکنش مسؤولان فدراسیون هم روبرو شد تا جایی ترابیان اعلام کرد ممکن است بازی‌های تیم را در شهرستان‌ها برگزار کنند. یکی دو نکته در این مورد بنویسم:

اول این که من هم معتقدم کفاشیان لیاقت ریاست فدراسیون فوتبال ایران را ندارد. اما معتدم تا زمانی که فوتبال ما دولتی باشد و دستور از وزارت ورزش (همان سازمان تربیت بدنی خودمان) صادر شود، این که چه کسی رئیس فدراسیون باشد، تأثیر چندانی در پیشرفت یا پسرفت فوتبال ما ندارد. به عبارت دیگر شاید بهتر باشد بگوئیم: "دولت حیا کن فوتبالیارو رها کن".

دوم هم این که جناب ترابیان باید به شما عرض کنم که نه به دلیل شعار تماشاگران، بلکه به خاطر گسترش فوتبال در کشور باید تیم ملی در شهرهای گوناگون پذیرای حریفانش باشد. مثلاً چه ایرادی داشت اگر تیم ملی بازی مقابل ماداگاسکار را در همدان یا کرمان برگزار می‌کرد؟ هم تماشگار بیشتری می‌آمد، هم بازیکنان تیم ملی شارژ روحی بیشتری می‌شدند و هم فدراسیون سود بیشتری برای فروش بلیت به دست می‌آورد. نتیجه‌ی حرفتان درست است، اما از راه نادرستی به آن رسیده‌اید آقای ترابیان!

به هر حال امیدوارم و البته بسیار خوش بین که ایران با کارلوس کوئیروش چهارمین حضور در جام جهانی را تجربه خواهد کرد.

پ.ن: تیم ملی در 10 دیدار اخیرش که در ورزشگاه آزادی برگزار کرده به 6 بردِ 1 بر 0، 3 تساویِ 1 بر 1 و یک شکستِ 2 بر 1 (مقابل عربستان) دست یافته است. اگر به آمار ارائه شده دقت کنید متوجه می‌شوید که تیم ملی در تمام 10 دیدار اخیرش در ورزشگاه آزادی موفق شده گل بزند ولی فقط یک گل در هر بازی. به امید این که این رکورد ناخوشایند روز جمعه شکسته شود.

نگاهی بر عملکرد برترین دروازه‌بانان تیم ملی ایران در 70 سال گذشته

2011-05-26T17:55:00.000+10:00

ماجرای فوت ناصر حجازی، بهانه‌ای شد برای مقایسه‌ی بهترین دروازه‌بانانی که در تیم ملی ایران بازی کرده‌اند. همانطور که اکثر علاقه‌مندان به فوتبال می‌دانند، ناصر حجازی از سوی فدراسیون آمار و ارقام فیفا به عنوان دومین دروازه‌بان برتر آسیا انتخاب شده است و پس از او احمدرضا عابدزاده قرار دارد که نامش در بین پنجاه دروازه‌بان برتر آسیا دیده می‌شود. اما شاید بد نباشد که نگاهی به عملکرد آماری دروازه‌بانان برتر فوتبال ملی ایران بیندازیم.
تیم ملی ایران از سال 1941 تاکنون در 521 دیدار رسمی به میدان رفته است که از این تعداد دیدار، آمار 508 دیدار برای این آنالیز در دسترس بود.
در مجموع 508 دیدار مذکور، 38 نفر از دروازه‌ی ایران محافظت کرده‌اند که احمدرضا عابدزاده با 76 بار ایستادن درون دروازه، رکورددار تعداد بازی ملی در بین دروازه‌بانان تیم ملی است. ابراهیم میرزاپور با 75 بازی در تعقیب اوست. مهدی رحمتی و ناصر حجازی با 59 و 58 بازی سوم و چهارم هستند.
میانگین گل خورده در هر دیدار: برای محاسبه‌ی میانگین گل خورده در هر دیدار، تنها آمار دروازه‌بانانی ملاک قرار گرفته‌ است که بیش از 10 بازی ملی در کارنامه‌شان ثبت شده است.
جدول زیر آمار 13 دروازه‌بان تاریخ تیم ملی ایران را نشان می‌دهد که بیش از 10 بازی ملی در کارنامه خود دارند.

در این بین بهروز سلطانی که 17 بازی ملی دارد، تنها 8 گل خورده در کارنامه‌ی ملی‌اش دیده می‌شود. حسن رودباریان که اخیراً دوباره به تیم ملی دعوت شده است، تنها دروازه‌بانی است که بیش از 10 بازی ملی دارد (17 بازی)، ولی ایران در دیدارهایی که او درون دروازه ایستاده، شکست نخورده است. البته آخرین باری که درون دروازه ایستاده است، مربوط به دیدار ایران با کره‌جنوبی در جام ملت‌های آسیا در سال 2007 در مالزی بوده که ایران در آن دیدار پس از تساوی بدون گل در پایان 120 دقیقه، در ضربات پنالتی مغلوب کره شده است؛ ولی شکست در ضربات پنالتی در آمار فوتبال محسوب نمی‌شود.

ما می‌توانیم به جام جهانی ۲۰۱۴ صعود کنیم؛ اگر غیر فوتبالی‌های فوتبال بگذارند

2011-04-08T19:12:00.002+10:00

بالاخره بعد از چند ماه کش و قوس بر سر انتخاب (بخوانید راضی کردن) سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، کارلوس کوئیروش با عقد قراردادی تا پایان جام جهانی 2014 برزیل، تن به پذیرش این مسؤولیت داد. دلایل بسیاری وجود داشت (دارد و خواهد داشت) تا کوئیروش یا هر مربی مطرح دیگری عطای سرمربیگری تیمی را که بدون شک از شانس بالایی برای صعود به جام جهانی برخوردار است، به لقایش ببخشد!

کوئیروش که پیش از روز 25 بهمن 1389 برای امضای قرارداد به ایران سفر کرده بود، بنا به دلایل عنوان نشده‌ای قرارداد را امضا نکرد و ایران را ترک کرد. البته به گمان بسیاری از کسانی که هم اخبار سیاسی و هم اخبار ورزشی ایران را دنبال می‌کنند، عدم ثبات سیاسی، در کنار محدودیت‌های فردی و اجتماعی ایران دلیل اصلی شانه خالی کردن کوئیروش از عقد قرارداد بود.

البته قصدم از نگارش این مطلب نه کالبد شکافی این قرارداد است و نه معرفی کارلوس کوئیروش. چرا که اولی فقط بر پایه‌ی حدس و گمان خواهد بود و دومی توضیح واضحاتی که این روزها در تمام روزنامه‌های ورزشی ایران ارائه شده است.

هدفم از نوشتن این مطلب بررسی شرایط راه صعود به جام جهانی 2014 برزیل، بررسی آماری نتایج ایران در دوره‌های گذشته مقدماتی جام جهانی و بیان عقیده‌ی شخصی ‌ام درباره‌ی بازیکنانی است که می‌توانند در راه رسیدن به جام جهانی مؤثر باشند.

مسیر صعود:

با اعلام رتبه‌بندی تیم‌های آسیایی برای قرعه‌کشی مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 مشخص شد که تیم ملی ایران در میان تیم‌های رده‌ی دوم قاره قرار گرفته است. قرار گرفتن ایران در سید (Seed) دو، باعث شد تا بار دیگر بحث بی کفایتی فدراسیون فوتبال ایران و نداشتن مهره‌ی مؤثر در کنفدراسیون فوتبال آسیا داغ شود. اما ملاک انتخاب پنج تیم برتر آسیا برای قرعه‌کشی بسیار روشن بود: "عملکرد تیم‌ها در دوره گذشته جام جهانی". به این ترتیب بود که چهار تیم کره‌جنوبی، ژاپن، استرالیا و کره‌شمالی که به جام جهانی راه یافته بودند، همراه با بحرین که در آخرین مرحله با شکست مقابل نیوزیلند از رسیدن به جام جهانی بازمانده بود؛ پنج تیم سید اول مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 در آسیا را تشکیل دادند.

من حتی معتقدم قرار نگرفتن در بین پنج تیم برتر برای ما بهتر هم هست. چرا که پیش از رویارویی با رقیبان گردن کلفت آسیایی، دیداری رسمی اما آسان می‌تواند محکی خوب برای شناخت تیم و رهایی از رخوتی که همیشه در آغاز این مسابقات گریبان گیر ما بوده، باشد. نکته جالب اینجاست که حریف ایران در این مرحله تیمی نیست جز مالدیو. حتماً خاطرتان هست که مالدیو همان تیمی است که چهارده سال پیش (1997) هم اولین حریف ایران در مسابقات مقدماتی جام جهانی بود و آن پیروزی معروف 17 بر 0 ما، اسم ایران را بر صدر اخبار فوتبال دنیا برد. آن روز تیم ملی رکورد بهترین برد در مسابقات مقدماتی جام جهانی را شکست. کریم باقری هم با درخششی خیره کننده و به ثمر رساندن 7 گل از 17 گل تیم، رکورددار بیشترین گل زده در یک دیدار از سری مسابقات مقدماتی جام جهانی شد.

طبیعتاً نمی‌توان انتظار تکرار چنین نتیجه‌ای را در دیدار آغازین مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 داشت. اما این می‌تواند یک شروع خوب و خاطره‌انگیز برای رسیدن به جام جهانی باشد. دیدار رفت و برگشت ایران با مالدیو به ترتیب در روزهای شنبه اول و پنج‌شنبه ششم مرداد 1390 به میزبانی مالدیو و ایران خواهد بود.

البته پیش از این مرحله، در 8 دیدار رفت و برگشت (16 بازی در روزهای چهارشنبه 8 تیر و یک‌شنبه 12 تیر)، از بین:

مالزی – چین تایپه (تایوان)

بنگلادش – پاکستان

کامبوج – لائوس

سری‌لانکا – فیلیپین

افغانستان – فلسطین

ویتنام – ماکائو

نپال – تیمور

مغولستان – میانمار (برمه)

هشت تیم به دور دوم صعود می‌کنند تا در کنار 22 تیم سید دو، برای رسیدن به مرحله گروهی رقابت کنند.

پس از این مرحله، پانزده تیم صعود کرده به همراه پنج تیم سید یک، در پنج گروه چهار تیمی به سرگروهی تیم‌های سید یک، رقابت می‌کنند تا دو تیم برتر از هر گروه به مرحله دوم گروهی برسند. ده تیم صعود کرده از این دوره در دو گروه 5 تیمی تقسیم می‌شوند. دو تیم برتر از هر گروه به جام جهانی راه می‌یابند و دو تیم سوم هر گروه با یکدیگر دیداری رفت و برگشت انجام می‌دهند تا برنده این دیدار به مصاف نماینده قاره اقیانوسیه برود و برنده آن دیدار به جام جهانی راه می‌یابد. به این ترتیب اگر ایران به مرحله اول گروهی برسد، با احتساب دو دیدار مقابل مالدیو، 8 دیدار برگزار خواهد کرد. اگر به مرحله دوم گروهی هم برسیم، 8 دیدار دیگر برگزار خواهیم کرد. به عبارت دیگر 16 نود دقیقه تعیین کننده برای چهارمین حضور در جام جهانی در پیش رو داریم، که البته در صورت صعود به دور دوم گروهی و سوم شدن در آن دور، این 16 دیدار به 20 دیدار افزایش پیدا می‌کند.

عملکرد ایران در دوره‌های پیشین:

در حالی که اولین دیدار رسمی تیم ملی فوتبال ایران در دوران جنگ جهانی دوم (سوم شهریور سال 1320) مقابل تیم ملی افغانستان انجام شد، 9 سال طول کشید تا تیم ملی دومین دیدار رسمی خود را انجام دهد. اما انتظار برای برگزاری اولین دیدار به منظور حضور در جام جهانی، بسیار طولانی‌تر از 9 سال بود! تقریباً 32 سال از تشکیل تیم ملی فوتبال ایران گذشته بود (14 اردیبهشت 1352) که تیم ملی فوتبال ایران برای نخستین بار در دیدار مقدماتی جام جهانی 1974 مقابل کره‌شمالی صف آرایی کرد.

پس از آن و در 36 سال گذشته (از اردیبهشت 1352 تا خرداد 1388 که آخرین دیدار از سری مسابقات مقدماتی جام جهانی بوده که ایران در آن حضور داشته)، تیم ملی ایران در 8 دوره از 10 دوره مسابقات مقدماتی جام جهانی شرکت کرده است که حاصل آن 94 بازی، 56 پیروزی، 24 تساوی و 14 باخت بوده است.

برای شرکت در مسابقات جام جهانی 1974 آلمان‌غربی که یک نماینده از آسیا و اقیانوسیه به آن راه می‌یافت، تیم ملی ایران در گروهی چهار تیمی به همراه سوریه، کره‌شمالی و کویت قرار داشت و علی‌رغم تساوی بدون گل مقابل کره‌شمالی، در نخستین دیدار (در تهران)، با چهار برد پیاپی صعودش را به دور دوم، قطعی کرد تا شکست خانگی مقابل سوریه در آخرین دیدار این دور از رقابت‌ها هیچ تأثیری در صعود ایران به مرحله بعد نداشته باشد. اما در مرحله حذفی با شکست در مجموع دو بازی رفت و برگشت مقابل استرالیا، از صعود به جام جهانی بازماند.

داستان جام جهانی 1978 داستان متفاوتی بود. تیم ملی ایران ابتدا با عربستان و سوریه هم گروه بود که با چهار برد در چهار دیدار و بدون گل خورده به دور دوم صعود کرد تا با کره‌جنوبی، کویت، استرالیا و هنگ کنگ برای تک سهمیه آسیا و اقیانوسیه رقابت کند. آنجا هم ایران با 6 برد و دو مساوی به کار خود پایان داد تا با اقتدار برای اولین بار طعم حضور در جام جهانی را بچشد. حشمت مهاجرانی سرمربی ایران در آن دوران بود.

ایران به دلیل جنگ با عراق از حضور در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1982 اسپانیا انصراف داد و در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1986 مکزیک با عدم پذیرش رأی فیفا مبنی بر بازی در زمین بی طرف (باز هم به دلیل جنگ با عراق)، از شرکت در این مسابقات محروم شد.

مسابقات مقدماتی جام جهانی 1990 ایتالیا، فرصتی را فراهم آورد تا پس از دست دادن حضور در دو جام جهانی، ایران بار دیگر به دنبال تکرار خاطرات خوش 12 سال قبل باشد. اما در واقع نه تنها آن خاطرات تکرار نشدند، بلکه برای اولین و آخرین بار تیم ایران از صعود به دور دوم مسابقات مقدماتی جام جهانی باز ماند! ایران مسابقات را با چهار برد پیاپی مقابل تایلند و بنگلادش (رفت و برگشت) آغاز کرد، اما با شکست مقابل چین، شرایط دشواری را پیش روی خود دید. با توجه به این که فقط یک تیم از هر گروه صعود می‌کرد، ایران می‌بایست چین را در بازی برگشت با اختلاف گل زیادی شکست می‌داد تا اگر چین در آخرین دیدارش مقابل تایلند (که شکستش بسیار محتمل بود)، نتواند به بردی پرگل برسد، ایران به دور بعد صعود کند. ایران بازی برگشت مقابل چین را رؤیایی شروع کرد و با دو گل زود هنگام (دقایق 15 و 16) محسن گروسی و سید علی افتخاری نیمه‌ی اول دو بر صفر به پایان برد (گل دوم ایران مقابل چین که از روی ضربه‌ی کاشته سید علی افتخاری به دست آمد، تا مدت‌ها در نوا نمای آغازین اخبار ورزشی شبکه‌ی سه پخش می‌شد). فرشاد پیوس در آغاز نیمه‌ی دوم، گل سوم را زد تا همه چیز برای صعود آماده باشد، اما دو گل مشابه با ضربه‌ی سر در دقایق میانی نیمه‌ی دوم، کاخ رؤیاهای ایران را نابود کرد و چین با پیروزی در دیدار آخرش مقابل تایلند به خاطر تفاضل گل بهتر نسبت به ایران، به دور بعد صعود کرد. در واقع ایران با 5 برد و تنها یک باخت از ادامه‌ی رقابت‌ها بازماند. ایران دو دیدار اول را با هدایت پرویزدهداری پشت سر گذاشت و پس از آن رضا وطن‌خواه سرمربی ایران در دیدار مقابل بنگلادش در تهران بود (دیداری که با تک گل کریم باوی یا صمد مرفاوی در دقایق پایانی به سود ایران خاتمه یافت). در سه دیدار پایانی این رقابت‌ها، مهدی مناجاتی سرمربی ایران بود.

پس از ناکامی در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1990، علی پروین سرمربی ایران شد و با تلفیق بازیکنان جوانی که پرویز دهداری به تیم ملی معرفی کرده بود و بازیکنان با تجربه، ایران را در مسابقات آسیایی پکن قهرمان کرد تا بار دیگر پرچم قدرت فوتبال ایران در آسیا به اهتزاز درآید. اما این قهرمانی نمی‌توانست تضمینی برای صعود به جام جهانی 1994 آمریکا باشد. تیم ملی ایران با پروین در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1994، نتایج بسیار ضعیفی کسب کرد. یازده دیدار، 5 برد، سه تساوی و سه باخت. ایران علی‌رغم صعود از گروه خود در دور دوم مسابقات گروهی مقابل کره‌جنوبی، عراق و عربستان زانو زد و با قرار گرفتن در رده پنجم بین شش تیم برتر آسیا، راه به جایی نبرد.

انتظار تکرار خاطرات خوش صعود به جام جهانی، در آستانه بیست سالگی به حقیقت پیوست. ایران در دور اول و پیش از پایان بازی‌ها با پنج پیروزی متوالی مقابل مالدیو (دو بار)، قرقیزستان (دو بار) و سوریه، صعودش را به دور دوم مسجل کرد تا تساوی‌اش در دیدار آخر مقابل سوریه تأثیری در صعود یا عدم صعود نداشته باشد. در دور دوم هم ایران شروع خوبی داشت. ایران که در پنج دیدار نخست سه برد و دو تساوی به دست آورده بود، در سه دیدار آخر با دو شکست مقابل عربستان و قطر و تساوی مقابل کویت، از صعود مستقیم به جام جهانی بازماند. اما هنوز شانس صعود وجود داشت. برنده‌ی دیدار حذفی با ژاپن، می‌توانست به جام جهانی صعود کند و بازنده باید به مصاف استرالیا می‌رفت. دیدار با ژاپن همان دیدار معروفی است که استاد اسدی در دقایق آغازین بازی گل به خودی زد ولی داور در نهایت تعجب گل را مردود اعلام کرد! به هر حال ایران در آن دیدار و در وقت اضافه بازی را به ژاپن واگذار کرد تا برای صعود به جام جهانی رقیب سرسختی چون استرالیا را در مجموع دو دیدار رفت و برگشت و به لطف گل زده بیشتر در خانه حریف، از پیش رو بردارد و برای دومین بار به جام جهانی راه یابد. سرمربی ایران تا پیش از دیدار با ژاپن محمد مایلی کهن بود و تک دیدار مقابل ژاپن، همراه با دو دیدار مقابل استرالیا تحت هدایت والدیر وی‌را برگزار شد تا او اولین مربی غیر ایرانی باشد که ایران را در مسابقات مقدماتی جام جهانی هدایت کرده است. شاید بتوان وی‌را را یکی از خوش شانس‌ترین مربیان تیم ملی قلمداد کرد. چرا که او هرگز با تیم ملی ایران به پیروزی نرسید، اما با این تیم به جام جهانی صعود کرد!

وقتی معلوم شد که در سال 2002 قاره آسیا برای اولین بار میزبان جام جهانی خواهد بود، بسیاری از تیم‌های آسیایی انگیزه‌ای دو چندان پیدا کردند تا به جام جهانی صعود کنند. با صعود اتوماتیک ژاپن و کره‌جنوبی به عنوان میزبانان جام جهانی، رقابت بر سر دو و نیم سهمیه باقی مانده بسیار سخت بود. ایران با هدایت ادمار براگا (سرمربی پرتقالی) در اولین دیدار توانست رکورد گذشته‌ی خود که پیروزی 17 بر 0 مقابل مالدیو بود بهبود بخشد و در ورزشگاه تازه تأسیس یادگار امام تبریز با نتیجه 19 بر 0 تیم گمنام گوام را قلع و قمع کرد. پس از آن یک برد خفیف 2 بر 0 مقابل تاجیکستان کافی بود تا ایران را به دور بعد برساند اما براگا که برعکس وی‌را بسیار بد شانس بود، با دو پیروزی و بدون گل خورده، از تیم ایران اخراج شود. پس از وی میروسلاو بلاژویچ، سرمربی و تئوریسین مطرح فوتبال سرمربی ایران شد و ایران توانست آغازی مطلوب را تحت هدایت او داشته باشد. ایران در هفت دیدار اولش، چهار برد و سه تساوی کسب کرد و همین تعدد تساوی‌ها شرایط را به گونه‌ای رغم زد تا ایران برای صعود مستقیم به جام جهانی مستلزم پیروزی مقابل بحرین در روز پایانی باشد. دیداری که در نهایت تعجب به شکست 3 بر 1 ایران انجامید. نکته حائز اهمیت این بود که بحرین در شش دیدار گذشته‌اش مقابل ایران تنها یک بار موفق به گلزنی شده بود، اما در این دیدار بحرینی‌ها با شکست پرگل ایران درس گرانبهایی به ایران دادند. ایران نهایتاً در رده دوم ایستاد تا برای صعود به جام جهانی، به مصاف جمهوری ایرلند رود. درست مانند چهار سال قبل که از دست دادن موقعیت‌های آسان، امکان صعود مستقیم را از ایران گرفت تا برای صعود به مصاف حریفی گردن کلفت‌تر از رقبای آسیایی برویم. بازی رفت در دابلین بود که با شکست دو بر صفر ایران همراه شد. در بازی برگشت، ایران هر چه زد به در بسته خورد و حتی گل لحظات پایانی یحیی گل‌محمدی هم نتوانست مانع وداع تلخ ایران با جام جهانی 2002 شود.

پس از بلاژویچ، دستیار او برانکو ایوانکوویچ سرمربی ایران شد و بر خلاف تمام انتقادهایی که از سیستم بازی تیم او می‌شد، برانکو ایران را برای سومین بار به جام جهانی رساند. ایران در دور اول مسابقات مقدماتی جام جهانی 2006 آلمان، با اردن، قطر و لائوس همگروه بود که در نهایت با 5 برد و یک باخت مقابل اردن، به دور دوم راه یافت. در دور دوم، ژاپن، بحرین و کره‌شمالی رقبای ایران بودند. ایران در همان پنج دیدار نخست با 4 برد و یک تساوی مقابل بحرین، صعودش قطعی شد تا شکست در آخرین دیدارش مقابل ژاپن تأثیری در صعود یا عدم صعود تیم به جام جهانی نداشته باشد.

پس از جام جهانی 2006 و ناکامی قابل پیش‌بینی تیم ملی ایران در آن رقابت‌ها، ناگهان عامل تمام ناکامی‌های فوتبال ملی مربی خارجی شناخته شد و تیم ملی در حد فاصل جام جهانی 2006 و جام جهانی 2010 فقط با مربیان ایرانی (به جز یک دیدار دوستانه با سنگال تحت هدایت اریش روته مولر) پا به مسابقات گوناگون گذاشت. به این ترتیب باشکوه‌ترین دوران فوتبال ایران (دسته کم پس از انقلاب)، که توأم با حضور پنج و نیم ساله‌ی مربیان خارجی در فوتبال ایران بود، به پایان رسید. دورانی که در آن تیم ایران 73 بار به میدان رفت (5 بار نیز تحت هدایت همایون شاهرخی، جمعاً 78 بار)، 45 بار پیروز شد، 14 بار تساوی را پذیرفت و 14 بار طعم شکست را چشید. 14 شکستی که در بین آنان رقبایی چون آلمان، پرتقال، مکزیک، اسلوواکی، بلاروس و کانادا دیده می‌شوند.

ایران رقابت برای حضور در جام جهانی 2010 را با تساوی مقابل سوریه به سرمربیگری منصور ابراهیم‌زاده آغاز کرد و پس از آن در گروهی که امارات و کویت هم حضور داشتند، با هدایت علی دایی، ابتدا دو تساوی دیگر و سپس سه برد پیاپی به دست آورد تا به دور دوم صعود کند. در دور دوم باز هم مشکل تساوی‌ها دامن گیر ایران شد و تیم ملی تنها با یک باخت در گروه پنج تیمی خود (متشکل از کره‌جنوبی، کره‌شمالی، عربستان و امارات)، چهارم شد و از صعود باز ماند. نتایج بد ایران در دور دوم ماحصل کار علی دایی و افشین قطبی بود. دو تیم عربستان و کره‌شمالی که بالاتر از ایران ایستادند هر کدام دو باخت داشتند، اما پنج تساوی ایران کمر تیم را شکست تا در نهایت ناباوری کره‌شمالی به جام جهانی صعود کند.

مسابقات جام جهانی 2014 در راه است و علی‌رغم سقوط آزاد فوتبال ایران به خاطر مدیران سیاسی-نظامی حاکم بر فوتبال، فدراسیون فوتبال غیر مستقل و غیر متخصص و حاشیه‌های غیر فوتبالی و عجیب و غریب نظیر منشور اخلاقی؛ باز هم معتقدم ایران می‌تواند به راحتی همراه با ژاپن، کره‌جنوبی و استرالیا به جام جهانی 2014 صعود کند. چرا که سایر رقبای مطرح نظیر عربستان، بحرین، ازبکستان، چین و عراق با روزهای خوب خود فاصله دارند.

بازیکنانی که می‌توانند عصای دست کارلوس کوئیروش باشند:

لیست زیر فقط نظر شخصی من است.

ای کاش آنقدر از صعود خود به جام جهانی مطمئن بودیم که پس از ناکامی در صعود به جام جهانی 2010، با توجه به شرایط سنی بازیکنان لیست تیم ملی را تکمیل می‌کردیم. درست مثل سیستمی که کره‌جنوبی در ده دوازده سال اخیر برای فوتبال ملی‌اش برگزیده است. اما حیف که به خاطر عدم پشتوانه سازی درست، بازیکنان رده‌های سنی زیر 23 سال، آنقدر قابل اتکا نیستند که بتوان با خیال راحت از آنان استفاده کرد. به همین دلیل به نظر من، بازیکنان را باید گام به گام و با توجه به شرایط مسابقات انتخاب کرد.

دروازه‌بان:

سید مهدی رحمتی: 28 ساله، 58 بازی ملی

شهاب گردان: 26 ساله، 1 بازی ملی

علیرضا حقیقی: 22 ساله، 1 بازی ملی

محمد محمدی: 33 ساله، بدون بازی ملی

×××

مدافع میانی:

محمد نصرتی: 30 ساله، 79 بازی ملی، 5 گل

سید جلال حسینی: 29 ساله، 58 بازی ملی، 3 گل

هادی عقیلی: 30 ساله، 54 بازی ملی، 8 گل

محسن بنگر: 31 ساله، 13 بازی ملی

سپهر حیدری: 30 ساله، 3 بازی ملی

فرشید طالبی: 29 ساله، 2 بازی ملی

حنیف عمران‌زاده: 25 ساله

×××

مدافع کناری:

حسین کعبی: 25 ساله، 89 بازی ملی، 2 گل

خسرو حیدری: 27 ساله، 38 بازی ملی

سید مهدی حسینی: 31 ساله، 1 بازی ملی

ستار زارع: 29 ساله، 37 بازی ملی

احسان حاج‌صفی: 21 ساله، 36 بازی ملی، 2 گل

حسن اشجاری: 32 ساله، 13 بازی ملی

حمیدرضا علی‌عسگری: 20 ساله، 1 بازی ملی

×××

هافبک میانی:

جواد نکونام: 30 ساله، 118 بازی ملی، 26 گل

ایمان مبعلی: 28 ساله، 60 بازی ملی، 2 گل

آندرانیک تیموریان: 25 ساله، 58 بازی ملی، 6 گل

محرم نویدکیا: 28 ساله، 25 بازی ملی، 1 گل

حسین کاظمی: 31 ساله، 12 بازی ملی، 1 گل

قاسم حدادی‌فر: 27 ساله، 4 بازی ملی

×××

هافبک کناری:

مهدی مهدوی‌کیا: 33 ساله، 111 بازی ملی، 13 گل

جواد کاظمیان: 29 ساله، 41 بازی ملی، 2 گل

مهرزاد معدنچی: 26 ساله، 42 بازی ملی، 8 گل

پژمان نوری: 30 ساله، 35 بازی ملی، 2 گل

فریدون زندی: 31 ساله، 29 بازی ملی، 5 گل

میلاد زنیدپور: 25 ساله، 13 بازی ملی، 12 گل

امیرحسین فشنگچی: 24 ساله، 3 بازی ملی

×××

هافبک تهاجمی:

علی کریمی: 32 ساله، 112 بازی ملی، 36 گل

محمدرضا خلعتبری: 27 ساله، 36 بازی ملی، 1 گل

محمد نوری: 28 ساله، 18 بازی ملی، 4 گل

مجتبی جباری: 27 ساله، 17 بازی ملی

احمد جمشیدیان: 26 ساله، 4 بازی ملی

مهدی دغاغله: 21 ساله

×××

مهاجم:

فرهاد مجیدی: 33 ساله، 43 بازی ملی، 10 گل

غلامرضا رضایی: 26 ساله، 38 بازی ملی، 9 گل

مسعود شجاعی: 26 ساله، 37 بازی ملی، 4 گل

میلاد میداوودی: 26 ساله، 25 بازی ملی، 5 گل

کریم انصاریفرد: 21 ساله، 18 بازی ملی، 3 گل

محمد غلامی: 25 ساله، 89 بازی ملی، 2 گل

مهرداد اولادی: 25 ساله، 6 بازی ملی، 1 گل

سیاوش اکبرپور: 26 ساله، 6 بازی ملی

آرش افشین: 22 ساله، 3 بازی ملی، 1 گل

رضا نوروزی: 28 ساله، 2 بازی ملی

محسن مسلمان: 20 ساله

بختیار رحمانی: 19 ساله

×××

در این لیست نام 49 نفر وجود دارد و مطمئن هستم حداقل 10 تا 15 بازیکن دیگر هم هستند که یا از قلم من افتاده‌اند و یا در طی دو سال آینده به بازیکنانی در سطح تیم ملی تبدیل می‌شوند.

با نگاهی به لیست فوق، چند نکته قابل تأمل می‌توان یافت:

دروازه‌بان:
در درون دروازه سید مهدی رحمتی تقریباً بی رقیب است و دلیلی هم برای جایگزین کردن او با گلرهای دیگر وجود ندارد. البته در این بین حقیقی استثناست. علیرضا حقیقی با توجه به سنش می‌تواند مرد اول دروازه ایران پس از بازنشستگی رحمتی باشد. اما حقیقی دو ضعف بزرگ دارد. یکی این که حاشیه را به فوتبال ترجیح می‌دهد (که از این جهت دنباله رو عابدزاده است)، دوم این که باید به او میدان داده شود تا در دیدارهای آسان و کم اهمیت ملی، تجربه کسب کند. نمونه‌ی بارزش می‌تواند دو دیدار آتی ایران مقابل مالدیو باشد.

دفاع میانی:
دفاع میانی یکی از مطمئن‌ترین خطوط تیم ملی است. مدافعان باتجربه و گلزنی چون عقیلی و جلال حسینی، کسانی هستند که تیم ملی سال‌ها حسرت داشتنشان را می‌خورد. اما فراموش نکنیم که این بازیکنان همگی در حوالی سی سالگی هستند و سن بالای این بازیکنان گریبانگیر تیم ملی در جام جهانی خواهد شد. به عبارت دیگر نقطه قوت کنونی تیم ملی در آینده‌ای نزدیک، نقطه صعف آن خواهد شد. دفاع میانی از آن خطوطی است که امیدوارم تا سال 2014 بازیکنان جدیدی با این تخصص به سطح ملی برسند. در حال حاضر حنیف عمران‌زاده و تا حدودی فرشید طالبی شرایط سنی حضور در جام جهانی 2014 را دارند.

دفاع کناری:
دو جناح چپ و راست دفاع تیم ملی برای چند سال آینده تأمین است. به خصوص جناح چپ که رقابت میان حاج‌صفی و علی‌عسگری برای تصاحب جناج چپ دفاع تیم ملی می‌تواند یادآور رقابت مهرداد میناوند و رضا شاهرودی در دهه‌ی هفتاد باشد. در دفاع راست اما وضعیت کعبی تا حدودی نا‌مشخص است. به آمار وی دوباره نگاه کنید. 25 ساله با 89 بازی ملی. هر چند که خیلی‌ها معتقند کعبی از آن دسته بازیکنانی است که با توجه به فیزیک بدنی‌اش صغر سنی گرفته و هم اینک در حوالی سی سالگی است. اما هر چه باشد، تجربه‌ای که او در تیم ملی دارد، از تمام مدافعان کنونی ایران بیشتر است.

هافبک میانی: هافبک میانی پست کلیدی هر تیمی است. درست مثل موتور یک ماشین که ممکن است هیچ زیبایی‌ای نداشته باشد ولی ماشین بدون آن از حرکت عاجز است. تیم ملی در این پست بازیکنان خوبی دارد. هر چند که این پست در چند سال اخیر در قبضه‌ی نکونام و تیموریان بوده است، اما دو هافبک خوش فکر اصفهانی (نویدکیا و حدادی‌فر) در کنار مبعلی می‌توانند این پست کلیدی را بیمه کنند.

هافبک کناری:

با این که مهدوی‌کیا از بازی ملی خداحافظی کرده است، اما معتقدم که او در 33 سالگی‌اش از خیلی بازیکنان جوان‌تر این پست بهتر است. مهدوی‌کیا اگر برگردد، می‌تواند عصای دست کوئیروش در درون زمین باشد. هر چند که بسیار نامحتمل است که او را برای جام جهانی 2014 داشته باشیم، اما مهدوی‌کیا از آن دسته بازیکنانی است که می‌تواند فصل آخر فوتبال ملی‌اش را با پایانی خوش بازنویسی کند. به جز او غلامرضا رضایی، مسعود شجاعی، میلاد زنیدپور، پژمان نوری، امیرحسین فشنگچی و مهرزاد معدنچی، همگی می‌توانند با تکنیک و سرعت خود دو بال خستگی ناپذیر به تیم ملی ایران هدیه دهند.

هافبک تهاجمی:

تقریباً نیمی از گل‌های تیم ملی در سال‌های اخیر از روی خلاقیت هافبک‌های تهاجمی تیم به ثمر رسیده است. پستی که در ده پانزده سال اخیر در اختیار خداداد عزیزی و علی کریمی بوده است و چه کسی می‌تواند منکر خدمات این دو نفر در تیم ملی باشد؟ علی کریمی هنوز مهره‌ای قابل اتکاست. اگر نبود تیم شالکه او را نمی‌خرید و او را در بازی حساس یک چهارم نهایی مقابل اینتر میلان به زمین نمی‌فرستاد. کریمی پارسال یک تنه استیل آذین را در لیگ برتر حفظ کرد. او هنوز هم می‌تواند رهبر ارکستر تهاجمی تیم ملی ایران باشد. اما مثل مهدوی‌کیا، حضور کریمی هم در جام جهانی 2014 بسیار ناممکن به نظر می‌رسد. محمدرضا خلعتبری، محمد نوری، محجتبی جباری و احمد جمشیدیان، چهار ستاره‌ی تیم‌های برتر لیگ برتر ایران هستند. هر چند که جباری بیشتر در حال مبارزه با مصدومیت‌های طولانی بوده است. به این نام مهدی دغاغله‌ی 21 ساله را هم اضافه کنید و به خاطر بسپارید. از او در آینده‌ای نزدیک بیشتر خواهیم شنید.

مهاجم:

از زمانی که علی پروین در خرداد ماه سال 1993 علی دایی را در جام اکو به تیم ملی دعوت کرد، تا سیزده سال بعد از آن (جام جهانی 2006)، علی دایی طلایه‌دار مهاجمان تیم ملی بود. آمار گلزنی او در تیم ملی تقریباً دست نیافتنی است. دایی در 149 بازی ملی، 109 بار برای تیم ملی گلزنی کرد. یعنی به عبارت دیگر او تقریباً در هر 4 دیدار ملی، 3 گل برای ایران زد. به همین دلیل بود که پس از خداحافظی او از فوتبال، هیچکس نتوانست جای او را پر کند. اما حالا پس از 5 سال که از خداحافظی علی دایی می‌گذرد، نسلی جدید از مهاجمان ایرانی به تیم ملی تزریق شده‌اند، که نوید بخش روزهایی خوب در خط آتش تیم ملی هستند.

در لیست بالا نام ده مهاجم آمده است، که به جز فرهاد مجیدی 33 ساله، همگی زیر 28 سال هستند. در واقع با نگاهی دوباره می‌توان دریافت که میانگین سنی نه بازیکن دیگر زیر 24 سال است! اما از نام مجیدی نمی‌توان به آسانی گذشت. فرهاد مجیدی بدون اغراق بهترین بازیکن سال گدشته فوتبال ایران بوده است. مجیدی هم مانند مهدوی‌کیا و کریمی می‌تواند مهره‌ای بی بدیل برای رساندن ایران به جام جهانی 2014 در برزیل باشد. در کنار او خوش آتیه‌ترین فوتبالیست جوان ایران، کریم انصاریفرد قرار دارد که شک نداشته باشید در آینده‌ای بسیار نزدیک او را در تیم‌های اروپایی خواهیم دید. آرش افشین 22 ساله هم دنباله روی راه انصاریفرد است. به این دو جوان نام مهرداد اولادی و میلاد میداوودی را هم باید اضافه کنیم که هر دوی آنها اگر تمرکزشان را بیشتر روی فوتبالشان بگذارند، انتخاب مهاجمان تیم ملی برای کوئیروش را بسیار سخت می‌کنند. دو جوان خوش آتیه دیگر هم در این خط منتظر شکوفایی هستند: محسن مسلمان 20 ساله و بختیار رحمانی 19 ساله.
×××

با توجه به موارد فوق و علی‌رغم هرج و مرج مدیریتی فوتبال ایران و مزاحمت‌های معلمین اخلاق اسلامی در فوتبال، این تیم با حضور سه ساله‌ی کوئیروش می‌تواند به موفقیتی فراتر صعود به جام جهانی بیندیشد.

نیمه اول در اختیار کره خواهد بود و نیمه دوم در اختیار ایران

2011-01-20T17:27:00.006+10:00

همانطور که پیش از شروع بازی‌ها پیش‌بینی کرده بودم، اردن و سوریه باعث حذف عربستان شدند، ایران با تیم بدون ستاره و یک دستش در گروه D اول شد، عراق، مدافع عنوان قهرمانی، برای صعود سختی کشید، کره‌شمالی هیچ حرفی برای گفتن نداشت و ژاپن، ایران و استرالیا کماکان سه شانس اول قهرمانی به شمار می‌روند.
و اما مسابقات یک چهارم نهایی از جمعه عصر به وقت تهران آغاز خواهد شد.

قطر - ژاپن
قطر که در روز اول بازی‌ها مقابل تیم استخوان دار ازبکستان حرفی برای گفتن نداشت، در دو بازی بعدیش مقابل چین و کویت با حمایت تماشاگرانش و هنر بازیکنان غیر بومی‌اش توانست دو برد خوب را به دست آورد تا برای اولین بار در تاریخ جام ملت‌های آسیا به مرحله یک چهارم نهایی برسد. اما من بعید می‌دانم قد و قواره قطر به ژاپن بخورد و احتمالاً ژاپنی برای جلوگیری از هرگونه غافلگیری طوری بازی می‌کنند که قطر مچاله شود.

ازبکستان - اردن
شاید ناخوانده‌ترین میهمانان این مرحله همین دو تیم باشند به همراه قطر. اما نوع فوتبالی که ازبکستان در سه دیدار نخست خود به نمایش گذاشت، بیانگر قدرت این تیم خوش قد و قامت است. اردن هم تیمی جنگنده نشان داد که بدون باخت از گروهی دشوار صعود کرد. اما پیش‌بینی من پیروزی ازبک‌ها در این دیدار فیزیکی است.

استرالیا - عراق
استرالیا هنوز خاطره تلخ جام ملت‌های 2007 را به یاد دارد. در واقع عراق پس از شکست دادن استرالیا در دور مقدماتی روحیه‌ای مضاعف پیدا کرد که منجر به قهرمانی آنان شد. اما داستان امسال متفاوت است. عراق دیگر آن تیم ناشناخته نیست و انگسزه و قدرت آنان هم کاهش یافته. استرالیا هم بعد از چند سال بازی در آسیا، حالا می‌داند چه نوع فوتبالی مقابل تیم‌های عربی باید بازی کند. نمونه‌اش بازی مقابل بحرین بود. استرالیا می‌تواند این دیدار را راحت ببرد ولی احتیاط زیاده از حد سرمربی این تیم منجر به یک پیروزی خفیف خواهد شد.

ایران - کره‌جنوبی
غیر قابل پیش‌بینی ترین بازی این مرحله بین ایران و کره‌جنوبی برگزار خواهد شد. کره‌جنوبی تیمی جوان، پر نفس و البته پر اشتباه نشان داده که در هر سه دیدارش شروعی طوفانی و پایانی متزلزل داشت. اگر شروع متزلزل و پایان طوفانی ایران در هر سه بازیش را نیز در نظر بگیریم، روشن می‌شود که نیمه اول در اختیار کره خواهد بود و نیمه دوم در اختیار ایران. ایران در این دوره با تمام ادوار گذشته یک فرق اساسی دارد و آن ستاره نداشتن است. یک روز غلامرضا رضایی، یک روز کریم انصاریفرد، یک روز اندرانیک تیموریان و یک روز پژمان نوری. اکثر بازیکنان تیم ملی امسال خوب هستند. اما ای کاش جواد نکونام و مسعود شجاعی که همیشه از بهترین‌ها بوده‌اند هم به جمع این خوب‌ها بپیوندند. اگر ایران اسیر اشتباهات بچه‌گانه همیشه در خط دفاع نشود و اگر از گرفتن اخطارهای بی‌مورد دوری کنیم، شکست کره دور از دست رس نخواهد بود.

ایران یکی از سه بخت قهرمانی پانزدهمین جام ملت‌های آسیا

2011-01-07T12:32:00.005+10:00

امشب با دیدار قطر و ازبکستان، پانزدهمین دوره مسابقات جام ملت‌های آسیا در دوحه، پایتخت قطر، آغاز خواهد شد. در این مسابقات شانزده تیم در چهار گروه چهار تیمی به مصاف هم خواهند رفت و طبق معمول غول‌های آسیا تنها مدعیان قهرمانی هستند.

گروه A: قطر – ازبکستان – چین – کویت
این گروه مجهولات بسیاری دارد. در حالی که هیچ کدام از این چهار تیم مدعی قهرمانی به شمار نمی‌روند، همگی از شانس صعود تقریباً یکسانی برخوردارند. در حالی که پیش‌بینی دو تیم صعود کننده از این گروه کار واقعاً دشواری به نظر می‌رسد، پیش‌بینی حذف هر دو تیم صعود کننده از این گروه در دور بعد کار چندان دشواری نیست.

گروه B: ژاپن – عربستان – اردن – سوریه
علی‌رغم این که بازی‌ها در خاور میانه برگزار می‌شود و سابقه نشان داده که داوری‌ها در این منطقه به نفع تیم‌‌های عربی خواهد بود، صعود ژاپن از این گروه به عنوان تیم نخست بسیار محتمل است. به خصوص که عربستان خیلی از روزهای خوبش در فوتبال آسیا دور شده. اردن و سوریه هر دو تیم‌هایی هستند که در عین حالی که بختی برای قهرمانی نخواهند داشت، ولی ممکن است باعث حذف عربستان از این جام شوند. اگر عربستان نتواند از این گروه صعود کند، آن‌گاه تیم نخست صعود کننده از گروه A نیز شانس حضور در نیمه نهایی پانزدهمین جام ملت‌های آسیا را خواهد داشت.

گروه C: کره‌جنوبی – استرالیا – بحرین – هند
روشن‌ترین گروه این دوره از مسابقات، همین گروه است. در واقع جنگ استرالیا و کره بر سر اول شدن در این گروه است، چرا که هیچ کدام از این دو تیم خاطره خوشی از بازی با ایران (سرگروه احتمالی گروه D) ندارند و ترجیح می‌دهند در مرحله یک چهارم نهایی با تیم دوم گروه D روبرو شوند. مگر این که ایران در همان دو بازی اول نشان دهد که توان سرگروه شدن را ندارد. در این میان نباید از بحرین غافل شد. بحرین علی‌رغم افتی که اخیراً داشته، ممکن است بتواند مزاحم کره جوان یا استرالیای مغرور شود.
هند را می‌توان شگفت ساز این دوره از رقابت‌ها قلمداد کرد. چرا که آخرین بار هندی‌ها 27 سال قبل توانسته بودند به این مرحله از فوتبال آسیا برسند. البته معنی این حضور صرفاً قدرت هند نیست. چرا که هندی‌ها با استفاده از سهمیه قهرمانی درChallenge Cup 2008 که در زمین خودشان برگزار شد، پا به این مسابقات می‌گذارند. هند در آن مسابقات با افغانستان، تاجیکستان و ترکمنستان هم گروه بود که از میان این سه تیم فقط ترکمنستان در حد و اندازه‌های هند است. هند با شکست دادن افغانستان و ترکمنستان و تساوی مقابل تاجیکستان به نیمه نهایی صعود کرد و در آنجا میانمار را شکست داد تا در فینال دوباره حریف تاجیکستان شود و با غلبه بر این تیم سهمیه حضور در جام ملت‌های آسیا را به دست آورد.

گروه D: ایران – عراق – کره‌شمالی – امارات
هر چهار تیم بخت صعود دارند، ولی در این میان ایران بیشترین بخت و کره‌شمالی کم‌ترین بخت صعود را دارند. عراق مدافع عنوان قهرمانی افت محسوسی در چند سال اخیر داشته و به جای دفاع از قهرمانی‌اش، بیشتر باید به فکر صعود از گروه خود باشد. امارات بر عکس عراق، دوران افت را پشت سر گذاشته و با بازیکنانی جوان پا به این مسابقات گذاشته است. فراموش نکنیم که جوانان اماراتی در مسابقات جام جهانی نوجوانان 2009 از گروه خود صعود کرده بودند و در همان سال به یک چهارم نهایی جام جهانی جوانان رسیده بودند. اماراتی‌ها چند ماه قبل هم در بازی‌های آسیایی گوانگجو با تیم زیر 23 سالشان به مقام نایب قهرمانی رسیدند. کره‌شمالی بر عکس ظاهر غلط اندازش (حضور در جام جهانی 2010) همانند یک طبل تو خالی است.
اما ایران، اما ایران و اما ایران. حکایت ایران، حکایت غریبی نیست. تیمی که از لحاظ رکورد و نتایج کسب کرده در جام ملت‌های آسیا برترین تیم آسیا به شمار می‌رود.

نگاهی به آمار ایران بیندازید:
یازده دوره حضور، 54 بازی، 31 برد، 17 تساوی و 6 باخت. 106 گل زده و 40 گل خورده.
رکورددار قهرمانی 3 بار همراه با ژاپن و عربستان، بیشترین حضور 11 بار همراه با کره‌جنوبی، بیشترین تعداد بازی (کره‌جنوبی با 50 بازی دوم است)، بیشترین برد (کره‌جنوبی با 23 برد دوم است)، بیشترین میانگین پیروزی 57 درصد (ژاپن با 55% دوم است)، کم‌ترین میانگین باخت 11 درصد (پس از اردن که تنها یک بار حضور در جام ملت‌ها داشته و آن هم با یک برد و چهار تساوی به پایان رسانده)، بیشترین گل زده (کره‌جنوبی با 79 گل زده دوم است)، بیشترین میانگین گل زده 2 گل در هر بازی (پس از اسرئیل با 2.2 گل زده در هر بازی) و کمترین میانگین گل خورده 0.7 در هر بازی (پس از اردن با 0.5 گل خورده در هر بازی).

اما آخرین حضور ایران در فینال جام ملت‌ها بر می‌گردد به 35 سال پیش!
امسال هم اکثر کارشناسان فوتبال ایران، امیدی به قهرمانی این تیم ندارند، اما من دارم.
تیم امسال ستاره ندارد و این خیلی مهم است. تیم امسال با مهدی رحمتی، در درون دروازه بسیار مطمئن‌تر از سه چهار دوره‌ی گذشته خواهد بود. ترکیب سید جلال حسینی و هادی عقیلی در قلب دفاع. حضور خسرو حیدری در دفاع راست. داشتن جواد نکونام، پژمان نوری و محمد نوری در میانه میدان، غلامرضا رضایی، مسعود شجاعی و کریم انصاریفرد در خط حمله، ترکیب ایده‌آلی را تشکیل می‌دهد که البته دو نقص دارد. اول نداشتن یک دفاع چپ مطمئن که احتمالاً محمد نصرتی در این پست به میدان خواهد رفت و دوم نداشتن یک تصمیم گیرنده خوب روی نیمکت. دانش افشین قطبی برای آنالیز کردن حریفان آسیایی کفایت می‌کند، اما تاریخچه مربیگری او نشان داده که در چینش مهره تبحر لازم را ندارد و به ویژه تعویض‌هایش در جریان بازی معمولاً تأثیر در روند تیمی ندارد.
با تمام این موارد، من هنوز هم ایران را بخت سوم قهرمانی این دوره پس از استرالیا و ژاپن می‌دانم. استرالیا با سرمربی آلمانی‌اش که دستیار فرانتس بکن‌باور در تیم ملی آلمان (جام جهانی 1990) بوده است، خطر بزرگی برای همه تیم‌هاست. ژاپن مدعی بزرگ سال‌های جام ملت‌های آسیا دیگر بخت قهرمانی در کنار ایران و استرالیاست. پس از این سه تیم کره‌جنوبی است که تیمی بسیار جوان را به سان گذشته روانه این مسابقات کرده تا برای جام جهانی 2014 آبدیده شوند. اما همین تیم جوان هم می‌تواند به قهرمانی در آسیا چشم داشته باشد.
به نظر من ایران از گروه خود می‌تواند صعود کند ولی صرف نظر از حریف مرحله یک چهارم نهایی (احتمالاً استرالیا یا کره ‌جنوبی)، برای عدم تقابل با ژاپن در نیمه نهایی این دوره، اول شدن در گروه D برای ایران بسیار حیاتی خواهد بود.

فولاد و نفت تهران شگفتی سازان لیگ دهم تاکنون

2010-09-03T16:07:00.007+10:00

نمای کلی:
هفت هفته آغازین دهمین دوره لیگ برتر ایران فصل 90-1389 در 33 روز میانی تابستان امسال برگزار شد! از هفته اول (4 مرداد) تا پایان هفته هفتم (6 شهریور) در 63 دیدار برگزار شده 164 گل به ثمر رسید. در این بین نتیجه 30 درصد بازی‌ها تساوی بود. پرگل‌ترین دیدار را صبا و شهرداری تبریز برگزار کردند که با تساوی 4-4 به پایان رسید و بهترین پیروزی را تاکنون پنج تیم متفاوت به دست آورده‌اند:

استیل‌‌آذین تهران 3 پاس همدان 0 هفته دوم
نفت تهران 0 فولاد خوزستان 3 هفته چهارم
صبا قم 5 راه‌آهن شهرری 2 هفته چهارم
مس کرمان 5 شهرداری تبریز 2 هفته چهارم
استقلال تهران 3 پیکان قزوین 0 هفته پنجم

هیچ تیم بدون برد و بدون باختی در جدول وجود ندارد و در واقع تنها 0 جدول مقابل نام نفت آبادان قرار دارد که آن هم نشان دهنده نداشتن نتیجه تساوی برای آبادانی‌های تازه بازگشته به لیگ برتر است.

بررسی بالای جدول:
در حالیکه از ابتدای فصل پنج تیم سپاهان، ذوب‌آهن، پرسپولیس، استقلال و استیل‌آذین مدعی قهرمانی به شمار می‌آمدند؛ در حال حاضر سه تیم ذوب‌آهن، پرسپولیس و استقلال با قرار گرفتن در رده‌های اول تا سوم جدول رده‌بندی، آغاز خوبی داشته‌اند. اما دو تیم متمول و پر امید سپاهان و استیل‌آذین، تاکنون نتوانسته‌اند در حد انتظار نتیجه بگیرند. نکته جالب اینجاست که ذوب‌آهن با اختلاف امتیازی که امسال نسبت به رقیب همشهری‌اش، سپاهان کسب کرده است، توانسته در جدول تمام ده دوره لیگ برتر هم از سپاهان پیش بیفتد.

ذوب‌آهن که همواره در سال‌های اخیر از مدعیان قهرمانی به شمار رفته ولی هرگز قهرمان لیگ برتر ایران نشده است، امسال هم با حفظ اسکلت اصلی تیم و کادر مربیگیری‌اش، تیمی با ثبات نشان داده است. البته ذوب‌آهن مهره مؤثری چون حسن اشجاری را از دست داده، اما هنوز خلأ این بازیکن را احساس نکرده است. یکی مشکلات ذوب‌آهن حضور در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیاست که به نوعی ته مانده رقابت‌های سال گذشته محسوب می‌شود! ذوب‌آهن روزهای 24 و 31 شهریور دو دیدار نفس‌گیر با قهرمان دوره قبل این بازی‌ها، پوهانگ استیلرز کره‌جنوبی خواهد داشت که مسلماً باعث خستگی بازیکنان این تیم خواهد شد. جدا از خستگی، برد احتمالی در مجموع این دو دیدار منجر به برگزاری حداقل دو دیدار دیگر در مهر ماه خواهد شد که باز هم فشار مضاعفی بر بدن بازیکنان ذوب‌آهن خواهد بود. اما باخت احتمالی هم می‌تواند اثرات مخرب روحی خود را بر روی تیم بر جای بگذارد.

داستان پرسپولیس، داستان دیگری است. من قبلاً بارها در مورد حس پیروزی جویانه علی دایی نوشته بودم و معتقد هستم دایی با القای همین حس به بازیکنانش توانسته پس از نزدیک به سه سال بار دیگر پرسپولیس را به صدر جدول لیگ برتر برساند. هر چند که این صدرنشینی تنها پنج روز دوام آورد ولی مطمئن باشید، پرسپولیس امسال از بخت بالایی برای قهرمانی برخوردار است. برعکس ذوب‌آهن که تنها به خاطر یک گل خورده کمتر بالاتر از پرسپولیس ایستاده، قرمز پوشان پایتخت حداقل تا آغاز دیدارهای جام حذفی تمام حواسشان معطوف به لیگ برتر خواهد بود و همین امر می‌تواند، بار دیگر پرسپولیس را به صدر جدول برساند.

به اعتقاد من، استقلال رقیب سنتی پرسپولیس، علی‌رغم این که در 7 دیدار اول فصل با کسب 12 امتیاز، 4 امتیاز از صدر جدول عقب افتاده، ولی عملکرد بهتری نسبت به پرسپولیس و حتی ذوب‌آهن داشته است. چرا که آبی پوشان تهرانی 2 دیدار از 7 دیدارشان را مقابل سپاهان و استیل‌آذین برگزار کرده‌اند و از این 2 دیدار دشوار، 4 امتیاز گرفته است. این در حالی است که پرسپولیس هنوز با هیچ‌کدام از غول‌های لیگ امسال روبرو نشده است و اولین دیدار دشوار آنان مقابل استقلال در هفته یازدهم خواهد بود.

اما سپاهان، مدافع عنوان قهرمانی، پس از اینکه سه دیدار نخست را با تساوی به پایان رساند، در چهار هفته پس از آن، به طور تناوبی و یک در میان بازی‌هایش را برده و باخته است. سپاهان در حال حاضر با 9 امتیاز در رده دهم جدول رده‌بندی قرار دارد. قلعه‌نوعی برای حفظ شغلش هم که شده باید هر چه سریع‌تر تیمش را جمع و جور کند و بار دیگر به جمع مدعیان بالای جدول بپیوندد. دو دیدار نسبتاً آسان مقابل دو تازه وارد لیگ برتر، شهرداری تبریز و نفت تهران در دو هفته آتی، می‌تواند 6 امتیاز شیرین را برای تیم بحران زده اصفهانی به ارمغان بیاورد. هر چند که نفت تهران در هفت هفته آغازین لیگ نشان داده که استاد گرفتن تساوی است و برای اثبات این امر استیل‌آذین و استقلال را قربانی کرده است.

استیل‌آذین را به نوعی می‌توان پر سر و صداترین تیم لیگ امسال به حساب آورد. حضور علی کریمی در یک تیم برای سر و صدای زیاد کافی است! نیست؟ استیل‌آذین که شروع نسبتاً خوبی داشت و دو برد پیاپی مقابل فولاد و پاس به دست آورد، در پنج هفته متوالی پس از آن رنگ برد را ندیده است که البته سه هفته آخرش را می‌توان ناشی از برخورد پاسدار مؤابانه مصطفی آجرلو در قبال روزه‌خواری علی کریمی دانست. آخرین اخبار حاکی از آن بوده است که آجرلو از سمت خود استعفا داده است که این می‌تواند خبر خوشی برای مجموعه تیم استیل‌آذین باشد. اگر استیل‌آذین قافیه قهرمانی را تا حوالی اسفند ماه (هفته 26 یا 27) نبازد، آن‌گاه با توجه به درگیر شدن ذوب‌آهن، سپاهان، پرسپولیس و احتمالاً استقلال در لیگ قهرمانان آسیا، استیل‌آذین از شانس خوبی برای سبقت گرفتن از سایر رقبا برخوردار خواهد بود.

مقایسه با فصل قبل:
اولین نکته این است که فصل قبل هفت هفته اول در هفت هفته برگزار شده بود و امسال در پنج هفته! اما فارغ از این مسأله، فصل قبل هم صدرنشین لیگ در هفته هفتم، 16 امتیازی بود. پیکان تیمی که در حاضر، تحت هدایت محمد احمدزاده، با 7 امتیاز پانزدهم است؛ فصل گذشته با سرمربیگری حمید درخشان با 16 امتیاز صدرنشین بود! استقلال که به همراه پرسپولیس و مقاوت سپاسی فصل گذشته هنوز طعم تلخ باخت را تا انتهای هفته هفتم نچشیده بود، با 15 امتیاز دوم بود. در واقع فارغ از دیدارهای برگزار شده تا پایان هفته هفتم، استقلال مرفاوی، بهتر از استقلال مظلومی نتیجه گرفته بود. ذوب‌آهن طبق معمول سایه‌اش بر صدر جدول بود و با 14 امتیاز (2 امتیاز کمتر از امسال) سوم بود. سپاهان که در نهایت قهرمان شد، در شرایطی بسیار مشابه شرایط کنونی‌اش بود. تنها به جای 2 برد، 3 تساوی و 2 باخت امسال، با 3 برد، 2 تساوی و 2 باخت، 11 امتیازی بود و در رده ششم. پرسپولیس هم پارسال در این مقطع با 11 امتیاز (5 امتیاز کمتر از امسال) هفتم بود. در کل نسبت به فصل قبل در هفته هفتم، پاس از رده 18 به رده 6 صعود کرده که بهترین پیشرفت بوده است. ضمن آنکه استیل‌آذین، شاهین بوشهر و ملوان بدون تغییر نسبت به فصل قبل در رده‌های نهم، سیزدهم و یازدهم قرار دارند.

بازی‌های خانگی:
در بازی‌های خانگی، پرسپولیس با سه برد در سه بازی بهترین تیم بوده است و پس این تیم ذوب‌‌آهن و صبا قرار دارند.

بازی‌های خارج از خانه:
فولاد خوزستان با شکست دادن دو تیم استقلال و نفت تهران در خانه حریف، ضمن کسب عنوان بهترین تیم خارج از خانه تاکنون، تنها شکست دو تیم مذکور را نیز رقم زده است.

سایر ترین‌ها:
طولانی‌ترین روند بدون شکست متوالی: پرسپولیس، ذوب‌آهن، استیل‌آذین و استقلال، 5 دیدار متوالی
طولانی‌ترین روند پیروزی متوالی: پرسپولیس 4 برد پیاپی
طولانی‌ترین روند بدون پیروزی: استیل‌آذین، پیکان، نفت تهران و راه‌آهن، 5 دیدار متوالی
طولانی‌ترین روند باخت متوالی: راه‌آهن 4 باخت پیاپی
طولانی‌ترین رکورد گل نخوردن در دیدارهای متوالی: تراکتورسازی، 3 دیدار متوالی
تیم‌هایی که در تمام دیدارهایشان گل زده‌اند: پرسپولیس، ذوب‌آهن، شهرداری تبریز
طولانی‌ترین رکورد گل نزدن در دیدارهای متوالی: شاهین بوشهر 3 دیدار

پنج تیم بالای جدول لیگ نهم، مدعیان لیگ دهم هم هستند

2010-07-20T09:07:00.005+10:00

در حالی که حدوداً یک هفته به آغاز دهمین دوره لیگ برتر باقی مانده است، اکثر تیم‌ها هنوز در حال بستن تیم خود هستند. این مسأله از یک طرف به شروع زود هنگام لیگ دهم مربوط می‌شود و از طرف دیگر به بلاتکلیفی برخی از تیم‌ها.

نمای عمومی لیگ دهم بیانگر این است که پنج تیم مدعی قهرمانی این دوره خواهند بود. سپاهان و ذوب‌آهن اصفهان، پرسپولیس و استقلال به علاوه استیل‌آذین. در واقع لیست مدعیان را تیم‌های اول تا پنجم دوره قبل تشکیل می‌دهند که این موضوع نشان‌دهنده خروج فوتبال ایران از حالت دو قطبی سالیان دور و ورود آن به یک پنج ضلعی قدرت است.

سپاهان همانند فصل گذشته بالاترین بخت را برای قهرمانی در لیگ برتر دارد. مجموعه سپاهان، کامل‌ترین و بهترین ترکیب در بین باشگاه‌های ایرانی است. مدیریت بُرّا و با نفوذ، عدم مشکل مالی، حمایت تماشاگر، بازیکنان خوب در تمامی پست‌ها و از همه مهم‌تر حضور سرمربی‌ای که حالا هیچ‌کس با او به چیزی کمتر از قهرمانی فکر نمی‌کند. سپاهان که فصل گذشته در برخی پست‌ها ضعف داشت با به خدمت گرفتن بال چپ و راست استقلال (هاشم بیگ‌زاده و خسرو حیدری) و فابیو جانواریو، عملاً استقلال را خلع سلاح کرد تا قلعه‌نوعی با یک تیر دو نشان زده باشد. اما خرید‌های قهرمان لیگ به این سه نفر منتهی نشد. دو مهره برگشت خورده ایرانی از لیگ امارات (جواد کاظمیان و رضا عنایتی) هم به زردپوشان اصفهان ملحق شدند که هر دو از انگیزه‌هایی بالای برخوردارند. کاظمیان که سال‌ها زیر سایه مهدوی‌کیا مجبور بود تنها از روی نیمکت تیم ملی نظاره‌گر بازی‌های ایران باشد، پس از خداحافظی مهدوی‌کیا هم نتوانست به مهره ثابت تیم ملی تبدیل شود و دلیل آن هم خسرو حیدری بود. حالا به نظر می‌رسد، کاظمیان ترجیح داده که رقابت با حیدری را به عرصه باشگاهی بکشاند تا شاید از همین جا به تیم ملی برسد. البته در این میان، هنر بازی‌گیری قلعه‌نوعی از این دو نفر می‌تواند تضمین کننده حضور توأم این دو مهره با ارزش در سپاهان و تیم ملی باشد. عنایتی هم که فصل قبل بعد از حضور کم فروغش در استقلال به امارات بازگشت، حالا با انگیزه‌ای مضاعف به ایران بازگشته تا زیر نظر مربی مورد علاقه‌اش، بار دیگر آقای لیگ ایران شود. به نظر می‌رسد قلعه‌نوعی اعتماد چندانی به میلوراد جانیوس مهاجم صربی که جانشین عمادرضا شده ندارد. از طرفی بی‌نظمی‌های ابرهیم توره هم مزید بر علت شده تا قلعه‌نوعی به مهاجم 33 ساله مشهدی روی خوش نشان دهد. سپاهان از نظر قرعه هفته‌های آغازین، بسیار خوش شانس بوده است. راه‌آهن، ملوان، فولاد و شاهین بوشهر، چهار حریف نخست سپاهان هستند، اما این تیم در هفته پنجم و در فولاد شهر میهمان ذوب‌آهن است.

ذوب‌آهن دیگر تیم اصفهانی برعکس سپاهان و همانند سال‌های گذشته در فصل نقل و انتقالات بسیار کم هیاهو ظاهر شده است. ذوبی‌ها امسال با برگرداندن بهترین گلزن تاریخ باشگاهشان در لیگ برتر (مهدی رجب‌زاده) به تیم و اضافه کردن جلال رافخایی از ملوان، به قدرت تهاجمی خود افزوده‌اند. اما از سوی دیگر با از دست دادن حسن اشجاری که به اعتقاد من بهترین دفاع چپ ایران در حال حاضر می‌باشد، در این پست به مشکل بر خواهند خورد. هر چند که منصور ابراهیم‌زاده نشان داده که همیشه حرفی برای گفتن دارد و امسال هم این موضوع تکرار خواهد شد. ذوب‌آهن با قرعه نسبتاً مناسبی برای شروع لیگ روبرو شده است. دیدار خانگی مقابل پیکان می‌تواند اولین برد خانگی را نیز در پی داشته باشد. هر چند دیدار هفته سوم مقابل استقلال در اصفهان حکم یک فینال زودرس را دارد. ذوب‌آهن همانطور که پیشتر عنوان کردم، در هفته پنجم هم پذیرای سپاهان است که دیداری بسیار حساس خواهد بود.

استقلال پر تغییرترین تیم لیگ در تعطیلات امسال بود. از مدیر عامل تا کادر فنی و بازیکنان، همگی دستخوش تغییر شدند. حالا علی فتح‌الله زاده در رأس باشگاه است که ترجیح داده با پرویز مظلومی و بهتاش فریبا تیمش را روانه لیگ دهم کند. استقلال که بازیکنان کلیدی تیمش را (شاید به دلیل بی‌مدیر بودن) از دست داد، در باغ بهشت را به روی بازیکنان برزیلی گشود تا معلوم شود پرویز مظلومی به عنوان یک آبادانی ارادت خاصی به فوتبال برزیل دارد. اندرسون ریکاردو دوس سانتوز (اندرسون) مهاجم خوش قد و قامت و برزیلی که فصل گذشته در تیم اف سی سئول کره بازی می‌کرد؛ فیلیپه آلوز دسوزا هافبک دفاعی فصل گذشته ملوان و آنره لوئیز دی اولیویه‌را رگاتیه‌ری (آندره لوئیز) مدافع-هافبک راست همگی با نظر پرویز مظلومی به استقلال پیوستند. اگر به این جمع میلاد میداوودی و ایمان مبعلی را هم اضافه کنیم، جمع خوزستانی‌های استقلال هم جمع می‌شود. جلال شیرزاد یک دفاع چپ مطمئن است که قابلیت‌های تهاجمی هم دارد. شیرزاد می‌تواند عصای دست مظلومی باشد و بار تهاجمی استقلال را از جناح راست و در غیاب خسرو حیدری به جناح چپ بکشاند و جای خالی هاشم بیگ‌زاده را هم پر کند. فرزاد آشوبی هم از مس به استقلال پیوست که رقابت سختی با ایمان مبعلی و دسوزا برای پر کردن جای حسین کاظمی خواهد داشت. مجتبی جباری هم پس از یک سال دست و پنجه نرم کردن با مصدومیت، امسال آماده است تا به تیم خود خدمت کند. با نگاهی به لیست استقلال متوجه ترافیک بازیکن در خط میانی می‌شویم و اگر مصدومیت سید صالحی در خط حمله را در نظر بگیریم که اقلاً تا نیم فصل قادر به بازی کردن نخواهد بود، دست مظلومی در انتخاب فورواردهایش بسته است. آرش برهانی و فرهاد مجیدی تنها گزینه‌های باقی مانده خواهند بود. استقلال دو هفته آغازین را با دو بازی نسبتاً آسان شروع خواهد کرد. شهرداری تبریز و فولاد. اما دیدار هفته سوم و چهارم مقابل ذوب‌آهن و استیل‌آذین برای استقلال بسیار حساس خواهد بود.

پرسپولیس که فصل گذشته بسیار پر نوسان بود، در نهایت با قهرمانی در جام حذفی توانست بار دیگر به آسیا بازگردد. اما امسال هواداران پرطرفدارترین تیم ایران به هیچ چیز جز قهرمانی در لیگ برتر رضایت نمی‌دهند. امسل دیگر دایی خودش بازیکنان را انتخاب کرده، تیم را دوبار به اردو برده و مهدی تارتار را هم به عنوان دستیار خودش برگزیده تا تیم را قهرمان کند. پرسپولیس 6 بازیکن مطرح ایرانی و یک جوان بورکینافاسویی را به تیم خود اضافه کرده، که یکی دو نفر از این بازیکنان در زمره بازیکنان برتر لیگ نهم قرار داشتند. محمد نوری بازیکن کرمانشاهی پرسپولیس که سه فصل رؤیایی را در صبا سپری کرد و از همانجا هم به تیم ملی رسید، حالا برای اثبات شایستگی‌هایش به پرسپولیس آمده. مازیار زارع یکی دیگر از دیپورت شده ایرانی فوتبال امارات، به تیم سابقش پرسپولیس بازگشته ولی تاکنون در دیدارهای پیش از فصل چنگی به دل نزده است. رحمان احمدی دروازه‌بان ذخیره فصل پیش سپاهان برای رسیدن به تیم به پرسپولیس پیوست تا میثاق معمارزاده را از تیم فراری دهد و به فولاد هدایتش کند. علیرضا نورمحمدی مدافعی که 7 سال در تیم‌های آهنی (ذوب‌آهن و راه‌آهن) با کوله‌باری از تجربه در 29 سالگی به پرسپولیس پیوسته ولی آیا او موفق می‌شود جای خالی افشین پیروانی در چند سال اخیر را پر کند؟ امیرحسین فشنگچی چپ پای 23 ساله فصل گذشته صبا هم با پیوستن به پرسپولیس به نظر می‌رسد به طور ثابت در بازی‌های پرسپولیس حضور داشته باشد. غلامرضا رضایی که فصل گذشته با زدن 7 گل در 17 بازی برای فولاد چشمان همه را خیره کرده بود هم با پیوستن به پرسپولیس ارادتش را به دایی نشان داد و دایی هم امیدوار است که سرعت او در کنار مهارت‌های هروه اوساله به کار پرسپولیس بیاید. اما بهترین خرید امسال پرسپولیس به نظر من هروه اوساله مهاجم 22 ساله بورکینافاسویی است. بورکینافاسو (به خاطر اسمش احتمالاً) در زبان محاوره ما مکانی بوده برای نشان دادن بی اهمیت بودن و دور بودن جایی یا شخصی. اما شاید بد نباشد بدانیم که فوتبال بورکینافاسو در آفریقا هشتم است و در دنیا چهل و پنجم. درست است که فوتبال این کشور به اندازه همسایگانش (غنا و ساحل عاج) در دنیا مطرح نیست، اما سطح فوتبالش از سطح فوتبال ما بالاتر است. هروه اوساله 22 ساله هم علی‌رغم سن کمش در تیم ملی این کشور بازی کرده. اگر او بتواند زیر نظر علی دایی درست آموزش ببیند، با توجه به قد و قامتش می‌تواند خط آتش پرسپولیس را بیمه کند. پرسپولیس در هفته‌های آغازین لیگ قرعه چندان آسانی ندارد، اما اولین حریف قلدر این تیم رقیب سنتی‌اش استقلال خواهد بود که در هفته یازدهم با آن روبرو می‌شود. در واقع با این که پرسپولیس باید در هفته اول به مصاف تراکتورسازی برود و هفته دوم و چهارم به ترتیب میهمان صبا و نفت آبادان است، که این دیدارها ساده نیستند ولی ده دیدار اول این تیم با تیم‌هایی است که مدعی قهرمانی نیستند و برگزاری 6 دیدار از آن در ورزشگاه آزادی، این شانس را به شاگردان علی دایی می‌دهد تا شروعی رؤیایی در لیگ دهم داشته باشند.

استیل‌آذین بی ریشه‌ترین تیم لیگ دهم است که با تزریق پول حسین هدایتی به یکی از بخت‌های قهرمانی تبدیل شده است. به این نام‌ها توجه کنید: علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا، فریدون زندی، حسین کعبی، امیر شاپورزاده، حسن اشجاری، میلاد زنیدپور، حسین کاظمی، مهرزاد معدنچی و سیاوش اکبرپور. این بازیکنان خودشان یک تیم ملی هستند! تنها نقطه ضعف استیل‌آذین دروازه‌بان و دفاع میانی است که می‌تواند پاشنه آشیل این تیم باشد. اما نکته‌ای که نباید از کنار آن به سادگی گذشت، سرمربی این تیم است. بیلشا تومباکوویچ پس از تومیسلاو ایویچ، بهترین مربی‌ایست که در دو دهه اخیر به ایران آمده. اگر مدیران استیل‌آذین صبور باشند و وقت کافی به او بدهند، نه تنها استیل‌آذین بلکه کل فوتبال ایران از حضور او سود خواهد برد. تومباکوویج در دو مقطع و از سال 1992 تا 1999 و 2000 تا 2002، 6 بار با پارتیزان بلگراد قهرمان لیگ فوتبال یوگسلاوی شده است. پس از آن و از سال 2004 تا 2009 در چین، با تیم شنگدونگ لوننگ 3 بار قهرمان جام حذفی و 2 بار قهرمان لیگ چین شده است. به این‌ها یک مقام دومی و سومی را هم اضافه کنید تا متوجه شوید که قلعه‌نوعی اسال یک رقیب سرسخت برای قهرمانی در لیگ برتر دارد! استیل‌آذین هم مانند پرسپولیس از قرعه مناسبی برای شروع برخوردار است. تنها بازی دشوار رئال مادرید این روزهای فوتبال ایران در هفته‌های آغازین مقابل استقلال (هفته سوم) است.

سایر تیم‌های لیگ امسال شرایطی نسبتاً یکسان دارند و فقط در این بین وضع نفت آبادان فرق دارد. تمام تیم‌های لیگ برتر به جز نفت آبادان پس از پایان بازی‌های فصل قبل، مدتی به استراحت پرداختند و دوباره با بدنسازی برای فصل جدید آغاز کرده‌اند که منطقی هم به نظر می‌رسد. اما نفت آبادان تا هفته گذشته در گیر صعود به لیگ برتر بوده و عملاً زمانی برای استراحت نداشته. به همین دلیل معتقدم که نفت آبادان در هفته‌های آغازین لیگ دهم تیمی آماده خواهد داشت (چون بازیکنان هنوز بدن‌های تراشیده‌ای دارند) اما هر چه از زمان بازی‌ها بگذرد، این تیم تحلیل می‌رود و در هفته‌های پایانی نیم فصل به شدت به مشکل بر می‌خورد. سابقه نفت آبادان در سال‌های اخیر نشان داده که یکی از پر حاشیه‌ترین تیم‌های لیگ است. تماشاگران این با این که بسیار پر شور هستند، بی طاقت هم هستند. در این میان آکاچیو آلفردو کازیمرو، مربی پرتقالی نفت آبادان که سابقه چند سال حضور در این تیم را دارد، بهتر از هر کسی می‌داند که چند هفته بد نتیجه گرفتن در لیگ برتر منجر به اخراج او خواهد شد.

به هر حال و با توجه به جمیع موارد، بعید می‌دانم پنج تیم بالای جدول نسبت به فصل قبل تغییر کند. به عبارت دیگر و به ترتیب سپاهان، پرسپولیس، استیل‌آذین، استقلال و ذوب‌آهن بخت‌های قهرمانی هستند. تراکتورسازی، صبا، فولاد و مس هم احتمالاً در نیمه بالای جدول خواهند بود. اما در پائین جدول رقابت بسیار تنگاتنگ خواهد بود. در بین تیم‌هایی که ممکن است سقوط کنند، به ترتیب نفت تهران، ملوان، شهرداری، شاهین، پاس و نفت آبادان شش تیمی هستند که احتمالاً بیش از دیگران در معرض سقوط خواهند بود.

نقدی بر برنامه ارائه شده برای لیگ برتر و ساعت بازی‌ها

2010-07-19T14:29:00.003+10:00

سوت آغاز دهمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران دوشنبه هفته آینده به صدا در خواهد آمد و این بار بر خلاف ادوار گذشته، برنامه حدودی تمام 34 هفته لیگ پیش از آغاز بازی‌ها اعلام شده است. در واقع این بهترین و بزرگ‌ترین پیش‌رفت مدیریتی در لیگ دهم بوده است.

سال فوتبالی 90-1389، سال بسیار پر ترافیکی برای فدراسیون فوتبال ایران خواهد بود. برگزاری لیگ فوتبال، جام حذفی و فصل 11-2010 لیگ قهرمانان آسیا (سپاهان، ذوب‌آهن، استقلال و پرسپولیس) و حضور ذوب‌آهن در مرحله 4/1 نهایی لیگ قهرمانان آسیا فصل 10-2009 و شاید نیمه نهایی و فینال بازی‌ها؛ توأم با جام ملت‌های آسیا در دوحه (دی و بهمن 1389)، حضور تیم المپیک در مسابقات انتخابی المپیک 2012 لندن، برگزاری دیدارهای دوستانه با اوکراین (20 مرداد)، چین (12 شهریور)، کره‌جنوبی (16 شهریور)، گنجانده شدن 5 دیدار احتمالی دیگر در روز بازی‌های ملی (FIFA Day)، مسابقات مقدماتی جام جهانی 2014 برزیل (فروردین و خرداد 1390) و برگزاری 5 اردوی ملی در فاصله 4 ماهه شهریور تا دی؛ همگی نشان دهنده شلوغی بیش از پیش تقویم فدراسیون فوتبال هستند.

با این اوصاف فدراسیون (سازمان لیگ) با تعیین کردن زمان حدودی برگزرای 34 هفته لیگ به علاوه بازی‌های جام حذفی، قدم بسیار محکمی در راستای سالی هدفمند در عرصه فوتبال برداشته که پیش از سابقه نداشته است.

اما روی دیگر سکه زمان دقیق برگزاری بازی‌های دهمین دوره لیگ برتر است که خالی از ایراد نیست. با نگاهی ساده به تقویم لیگ برتر، متوجه می‌شویم که 14 هفته از 34 هفته لیگ در روزهای وسط هفته برگزار خواهد شد. این در حالی است که در حد فاصل مرداد 1389 تا اردیبهشت 1390، 21 روز تعطیل رسمی در تقویم وجود دارد، که تنها اولین آن‌ها (سه‌شنبه 5 مرداد) پذیرای بازی‌های لیگ خواهد بود. از دست دادن این تعطیلات و برگزاری 14 هفته بازی‌ها در روزهای میان هفته، بدون شک باعث کاهش بیش از پیش تعداد تماشاگران لیگ دهم خواهد شد. باید به این مسأله تعطیلی‌های طولانی مدت لیگ را هم اضافه کنیم. در حالی که هفت هفته نخست لیگ قرار است پر فشار و منظم بین 4 مرداد تا 5 شهریور برگزار شود، اولین وقفه لیگ بین هفته هفتم و هشتم و برای بازی دوستانه مقابل چین و کره‌جنوبی خواهد بود و پس از آن وقفه‌ای 4 هفته‌ای بین بازی‌های هفته نهم و دهم خواهیم داشت. وقفه 19 روزی بین هفته 15 و 16، تعطیلی 37 روزه لیگ برای جام ملت‌های آسیا و تعطیلی 20 روزه در روزهای آغازین سال 1390، همگی باعث افت تیم‌ها و کاهش تماشاگران لیگ خواهد شد.

نکته دیگر در مورد برنامه دقیق بازی‌ها، ساعت برگزاری آن‌هاست. طبق اعلام سازمان لیگ برنامه دقیق چهار هفته آغازین دهمین دوره لیگ برتر ارائه شده است. نکته اینجاست که در هفته اول تنها دیدار سایپا-صبا و ملوان-نفت تهران همزمان برگزار خواهد شد و تمامی هفت دیدار دیگر به طرز بسیار نامنظمی در ساعات گوناگون روزهای دوشنبه و سه‌شنبه 4 و 5 مرداد برگزار خواهند شد. دوشنبه ساعت 17:30، 18:00، 19:30 و 20:45. سه‌شنبه هم ساعت 17:40، 18:15 (دو بازی)، 19:40 و 20:30. این بی نظمی در هفته‌های دوم و سوم هم دیده می‌شود. اگر هدف فدراسیون از اعلام ساعات متنوع، امکان پخش مستقیم بازی‌ها هم بوده باشد، هیچ توجیهی برای تغییر ساعت از 19:30 به 19:40 یا از 20:30 به 20:45 وجود ندارد. ضمن اینکه با توجه به ساعات اعلام شده، عملاً امکان پخش کامل مستقیم بسیاری از بازی‌ها نیست. قطعاً این مشکل در حد فاصل هفته چهارم تا نهم که در ماه رمضان برگزار می‌شود، برطرف می‌شود. چرا که با توجه به طولانی بودن روزها، بازی‌ها بسیار دیر برگزار خواهد شد. به عنوان مثال هفته چهارم قرار است ساعت 21:30 آغاز شود که حدوداً تا 23:30 ادامه خواهد یافت. بنا به فرض فدراسیون فوتبالیست‌های ایرانی همه مقید به اصول دینی هستند و روزه می‌گیرند. بازی هم که نیمه شب تازه به پایان می‌رسد و تا بازیکنان به خانه و یا هتلشان برگردند حدود 1:00 نصفه شب خواهد بود. از آن طرف بازیکنان باید برای سحر بیدار شوند و به این ترتیب 5~4 خواب خواهند داشت! این داستان در ماه رمضان 6 بار تکرار خواهد شد. نکته این جاست که مثلث دولتی-مذهبی-نظامی (کفاشیان-علیپور-محمدی) فدراسیون، با به راه انداختن بساط منشور اخلاقی، به باشگاه‌ها دستور داده‌اند که باید زمان خواب و رفت و آمد بازیکنانشان را زیر نظر داشته باشند و علیپور در زمینه و در مصاحبه با سایت ورزشی گل صراحتاً اعلام کرده:

" امروزعلم پزشكی می‌گوید فاصله ساعت 10 شب تا 2 بامداد بهترین زمان برای استراحت بدن و بازیابی قوای جسمانی از دست رفته است.خب بازیكنی كه می‌آید می‌نشیند تا سه و چهار شب بیدار است ، حالا یا نشسته فیلم می‌بیند یا با رفیقش درد دل می كند یا قلیان می‌كشد یا دارد چت می‌كند و نقطه چین! و بعد تا ظهر می‌خوابد، معلوم است كه نمی‌تواند در زمین بازی آماده باشد." {اگر مصاحبه علیپور (دبیر كمیته فرهنگی منشور اخلاقی) را نخوانده‌اید بهتان توصیه می‌کنم بخوانید. قسمت اول مصاحبه – قسمت دوم مصاحبه.}

به هر حال قصدم از نگارش این مطلب نمایان ساختن نقاط قدرت و ضعف برنامه ارائه شده توسط سازمان لیگ برای دهمین دوره رقابت‌های لیگ برتر ایران بود. در پایان معتقدم با تمام کاستی‌ها اگر فدراسیون و سازمان لیگ بتوانند لیگ برتر و جام حذفی مطابق برنامه‌ای که خودشان اعلام کرده‌اند برگزار کنند، نمره قبولی خواهند گرفت.

جام قهرمانی متعلق به اصفهان است، ابومسلم و استقلال اهواز رفتنی!

2010-04-23T14:04:00.007+10:00

در حالی که سه هفته تا پایان بازی‌های نهمین دوره لیگ برتر باقی مانده است، سپاهان در یک قدمی دومین عنوان قهرمانی خود در لیگ برتر است.
همانطور که از ابتدای فصل هم قابل پیش‌بینی بود، زردپوشان اصفهانی، پیش از پایان فصل قهرمان لیگ خواهند شد تا مزد مدیریت صحیح خود را پیش از موعد بگیرند. قصدم از نگارش این مطلب، تعریف و تملق بیهوده درباره سپاهان نیست و به همین دلیل موضوع تقدیر از سپاهان را با ادای احترام به مدیر عامل، سرمربی، بازیکنان و تماشاگران حرفه‌ای ترین تیم فوتبال نیمه حرفه‌ای ایران، پایان می‌بخشم.
×××
هدف از نگارش این مطلب، بررسی کیفی و البته آماری نهمین دوره لیگ برتر ایران است.
بررسی وضعیت بالای جدول:
روی کاغذ، سپاهان تنها 1 امتیاز از 3 دیدار آینده‌اش می‌خواهد تا برای دومین بار قهرمان لیگ شود تا با رکورد پرسپولیس و استقلال برابری کند. به جز سپاهان، فقط ذوب‌آهن این شانس را دارد که در صورت پیروزی در هر سه دیدارش و شکست سپاهان در هر سه دیدار آینده‌اش، قهرمان شود. اگر به این نکته دقت کنیم که سپاهان در طول این فصل هرگز در دو بازی پیاپی شکست نخورده، می‌توانیم احتمال سه شکست این تیم در سه دیدار پایانی فصل را احتمالی نزدیک به صفر بدانیم. اما هر اتفاقی که بیفتد، جام قهرمانی متعلق به شهر اصفهان خواهد بود.
در جنگ برای رتبه دوم تا چهارم، به ترتیب ذوب‌آهن، استقلال تهران، پرسپولس، استیل آذین، صبا و تراکتورسازی همگی شانس حضور در بین تیم‌های دوم تا چهارم را دارند که در این بین شانس چهارم شدن دو تیم صبا و تراکتورسازی، بسیار بسیار ناچیز و تا حدودی غیر ممکن است! نکته جالب اینجاست که دو تیم استیل آذین و تراکتورسازی سال گذشته در دسته اول لیگ بازی می‌کردند!
صبا که این روزها با کربکندی خیلی خوب نتیجه گرفته است، با توجه به شرایط کنونی جدول، بیشتر به شکست دادن پرسپولیس در نیمه نهایی جام حذفی می‌اندیشد.
تراکتورسازی که بی شک پر هیاهوترین تیم امسال بوده است، نیز می‌داند که امید بستن به اما و اگرهای نامحتمل برای چهارم شدن، بیشتر موجب سرخوردگی‌اش می‌شود و از هم اکنون در پی جذب بازیکنان مطرح برای حضور پر قدرت در لیگ دهم است! در مورد تراکتور سازی ذکر یک نکته خالی از لطف نیست. تراکتورسازی که در نیم فصل اول با 24 امتیاز از 17 بازی هشتم شده بود، در نیم فصل دوم هم تاکنون در 14 بازی، 19 امتیاز کسب کرده تا نشان دهد، در طول فصل روند نسبتاً ثابتی داشته است. هر چند که اگر تنها به نتایج نیم فصل دوم نگاه کنیم، تراکتورسازی در نیمه پائین جدول و در رتبه یازدهم قرار می‌گیرد. نکته دیگر در مورد این تیم، تماشگران با تعصبش هستند. شاید بد نباشد بدانیم که 71 درصد از کل امتیازهای تراکتورسازی در بازی های خانگی کسب شده است!
از چهارم تیم دیگر، ذوب‌آهن می‌تواند با کسب 4 امتیاز از دو بازی خانگی و یک بازی خارج از خانه خود، حضور در لیگ قهرمانان آسیا برای سال آینده را تضمین کند. اگر ذوب‌آهن روند خیره کننده نیم فصل اولش را در نیم فصل دوم نیز ادامه داده بود، هم اکنون رقابت بسیار سختی برای قهرمانی بین این تیم و سپاهان وجود داشت. ذوب‌آهن در نیم فصل اول 33 امتیاز کسب کرده بود ولی در نیم فصل دوم و تاکنون 21 امتیاز کسب کرده است. این تیم به خصوص در سه دیدار اخیرش 7 امتیاز از 9 امتیاز ممکن را از دست داد و همین باعث شد تا سپاهان علی‌رغم لغزش‌های زیادش، در سه دیدار آینده به یک امتیاز برای قهرمانی نیاز داشته باشد. ذوب‌آهن در حال حاضر و با توجه به وظیفه نه چندان دشوارش برای جای گرفتن در بین چهار تیم بالای جدول و صعود زود هنگامش از گروه دشوار خود در لیگ قهرمانان آسیا، بیش از هر زمان دیگری به قهرمانی در جام حذفی می‌اندیشد.
استقلال تهران هم با توجه به دیدارهای باقی مانده‌اش از شانس بالایی برای حضور در جمع چهار تیم بالای جدول برخوردار است. مرفاوی در استقلال فراتر از حد انتظار ظاهر شد و در حالی که از ابتدای فصل خیلی‌ها او را در زمره اولین مربی‌های اخراجی فصل می‌انگاشتند، توانست خودش را در تیم تثبیت کند. هر چند که نباید از نقش مجید نامجو مطلق که در ده-دوازده بازی اخیر استقلال کمک مرفاوی بوده است به راحتی گذشت. استقلال که در پنج بازی اخیرش چهار برد و یک شکست داشته، با پیروزی هفته گذشته مقابل ذوب‌آهن از تساوی پرسپولیس مقابل تراکتورسازی نهایت استفاده را برد و به رتبه سوم رسید. حالا آبی پوشان پر طرفدار تهرانی، در حالی که سخت در پی حفظ عنوان سومی هستند، نیم نگاهی هم به رده دوم جدول دارند، تا در صورت لغزش ذوب‌آهن، سومین نایب قهرمانی خود را در لیگ برتر جشن بگیرند.
و اما پرسپولیس. پرسپولیس باز هم مثل سال‌های گذشته به بحران داخلی‌اش باخت. تغییر مدیر عامل، تغییر مربی و از دست دادن بازیکنان کلیدی همه و همه دست به دست هم داد تا این تیم به دست خودش خلع سلاح شود. کرانچار مربی کار بلدی بود که اگر یکی دو سال می‌ماند، می‌توانست آینده پرسپولیس را برای 5 تا 10 سال تضمین کند. اما مدیران غیر فوتبالی و سیاسی فوتبال ایران که درک صحیحی از ورزش ندارند، به راحتی این مربی با دانش را برکنار کردند تا هم به تیم خود آسیب برسانند و هم به آینده فوتبال ایران. با رفتن کرانچار، علی دایی در چرخشی عجیب و پس از 9 ماه سکوت خبری، بار دیگر به صدر اخبار ورزشی بازگشت و در ابتدای کار با تزریق روحیه جنگندگی به تیمش توانست 5 برد پیاپی در لیگ برتر کسب و امید قهرمانی را در دل هوادارانش بار دیگر زنده کند. پرسپولیس تاکنون در 14 بازی نیم فصل دوم 25 امتیاز کسب کرده و این در حالی است که این تیم در نیم فصل اول کلاً 26 امتیاز کسب کرده بود. اما دایی در میانه راهی که خود هموارش کرده بود، دقیقاً اسیر چیزی شد که قبلاً راجع به آن هشدار داده بودم. اصولاً فرق علی دایی مربی با فرق علی دایی بازیکن در این بود که دایی در کسوت بازیگری (به خصوص پیش از جام جهانی 2006) بیشتر به فوتبالش فکر می‌کرد و علی دایی در کسوت مربی بیشتر به حاشیه‌ها بها می‌دهد! دایی دقیقاً همین جا اشتباه کرد و با پیش کشیدن بحث طلبش از فدراسیون فوتبال (هر چند به حق)، تمرکزش را از دست داد تا در سه بازی اخیرش 7 امتیاز حیاتی را از دست بدهد. به احتمال زیاد علی دایی برای بازی 12 اردیبهشت پرسپولیس مقابل استیل آذین، به مصاحبه‌های معروف و بچگانه‌اش در مورد همبازیان سابقش در تیم ملی (مهدوی‌کیا و کریمی) خواهد پرداخت و همین باعث از دست دادن امتیازهای بیشتری خواهد شد.
پرسپولیس هم مانند صبا و ذوب‌آهن همه امیدش به جام حذفی است و همین جام حذفی امسال را جذابتر از همیشه کرده است. نکته جالب اینجاست که تیم چهارم لیگ برتر تنها در صورتی می‌تواند آسیایی شود که قهرمان جام حذفی یکی از سه تیم اول تا سوم لیگ باشد. با توجه به شرایط کنونی جدول، سپاهان را از هم اکنون قهرمان باید بدانیم و هنوان دوم و سوم بین سه تیم ذوب‌آهن، استقلال و پرسپولیس خواهد ماند. بنابراین تیمی مثل استیل آذین که هنوز امید به چهارم شدن و آسیایی شدن دارد، باید برای قهرمانی ذوب‌آهن یا پرسپولیس (به ویژه ذوب‌آهن) در جام حذفی، شبانه روز دعا کند!
و اما تیم کهکشانی‌های لیگ برتر ایران: استیل آذین. استیل آذین تیم پر مهره تهرانی، با اضافه کردن مهدوی‌کیا به تیم خود، نشان داد که در همین اولین سال حضورش در لیگ برتر سودای لیگ قهرمانان آسیا را در سر می‌پروراند. دیدار آینده این تیم مقابل پرسپولیس، به نوعی مهمترین دیدار باقی مانده برای حل پازل چهار تیم بالای جدول خواهد بود. مدیران استیل آذین با برکناری پر شک و شبهه استیلی و آوردن پیروانی و عابدزاده در صدد افزایش انگیزه بازیکنان خود هستند. من شخصاً معتقدم که استیلی با توجه به تیم ناهمگونی که داشت، انصافاً خوب نتیجه گرفت. اما مسؤولان این تیم به تبعیت از بدعت اعراب در فوتبال، در فاصله سه هفته به پایان لیگ او را اخراج کردند! به هر حال و با تمام این تفاسیر، بعید می‌دانم که استیل آذین بتواند به جمع چهار تیم برتر برسد و برای آسیایی شدن باید یک سال دیگر صبر کند. استیل آذین هم مانند تراکتورسازی، روند مشابهی در نیم فصل اول و دوم داشت. این تیم در نیم فصل اول 27 امتیاز کسب کرد و در نیم فصل دوم تاکنون 22 امتیاز به دست آورده. ضمن این که 9 هفته (هفته هشتم تا هفدهم) شکست ناپذیری بهترین رکورد این تیم متمول در لیگ نهم بوده است. فراموش نکنیم که آن دوران، مصادف با شایعه انتقال علی کریمی به پرسپولیس بود و کریمی در آن چند هفته بهترین بازی‌های چند سال اخیرش را به نمایش گذاشت.
بررسی وضعیت پائین جدول:
از بین سه تیمی که با لیگ برتر خداحافظی خواهند کرد، دو تیم آن تقریباً مشخص شده‌اند. استقلال اهواز و ابومسلم، دو تیمی هستند که به احتمال زیاد به دسته اول سقوط خواهند کرد.
ابومسلم به همراه استقلال تهران، پرسپولیس، سپاهان، ذوب‌آهن، پاس، سایپا و مقاومت، تنها تیم‌هایی هستند که در تمام ادوار لیگ برتر حضور داشته‌اند و سقوط این تیم به دسته اول، آنها را از این جمع جدا خواهد کرد.
استقلال اهواز هم به جز در اولین دوره، در تمام هشت دوره اخیر در لیگ برتر حضور داشته و حذف این دو تیم از لیگ برتر جای تعمق بیشتری دارد. استقلال اهواز در 12 دیدار گذشته‌اش، یازده بار تسلیم حریفانش شده و تنها یک بار در هفته 25 مقابل شاهین بوشهر، به تساوی رسیده است. به عبارت دیگر استقلال اهواز 133 روز است که در لیگ برتر پیروز نشده است! آخرین برد این تیم 19 آذر 1388 در اهواز و مقابل پرسپولیس به دست آمده است.
اما برای مشخص شدن تیم سوم، شرایط بسیار پیچیده‌ای بر جدول رده‌بندی حاکم است. روی کاغذ، احتمال سقوط 12 تیم وجود دارد! یعنی حتی دو تیم صبا و تراکتورسازی که از یکسو هنوز شانس چهارم شدن را دارند، از سوی دیگر احتمال سقوط‌‌‌شان هم وجود دارد، اما درست به همان اندازه غیر محتمل!
به هر حال تیم‌هایی که احتمال سقوط در کنار استقلال اهواز و ابومسلم را دارند، راه‌آهن، مس، مقاومت، پاس، شاهین و فولاد هستند. از بین این تیم‌ها و با توجه به نتایج اخیر، سه تیم فولاد، شاهین و پاس مصون‌تر از سه تیم دیگر هستند. فولاد که در نیم فصل اول هفدهم شده بود، در نیم فصل دوم پس از سپاهان، بیشترین امتیاز را کسب کرده است. پاس هم در نیم فصل اول شانزدهم بود، اما در نیم فصل دوم تاکنون در جایگاه ششم بوده است.
به نظرم تیم سوم از بین مقاومت و راه‌آهن، انتخاب خواهد شد که در این بین و با توجه به نتایج اخیر، مقاومت احتمال سقوط بیشتری دارد.
متأسفانه شنیده می‌شود که مهمترین فاکتور در سقوط و بقای تیم‌ها، تبانی است! راه‌آهن مدارکی دارد که نشان می‌دهد شاهین بوشهر در پی تبانی با برخی از بازیکنان راه‌آهن بوده است و تراکتورسازی در دیدار با ابومسلم به ظاهر به دلیل اعتراض به تصمیم داور ولی در واقع برای حفظ منافع ناصر شفق که مدیر عامل تراکتورسازی است و سهام دار ابومسلم، زمین بازی را ترک کرده، تا سه امتیاز به حساب ابومسلم ریخته شود! به هر حال به نظر می‌رسد که مافیای فوتبال ایران روز به روز قوی تر می‌شود و کسی هم نمی‌تواند جلوی این مافیا قد علم کند.
×××
و اما چند نکته جالب آماری درباره نهمین دوره لیگ برتر:
طولانی‌ترین رکورد شکست ناپذیری پیاپی: سپاهان 13 بازی (هفته 14 تا هفته 27)
طولانی‌ترین رکورد برد پیاپی: سپاهان 8 بازی (هفته 14 تا هفته 22)
طولانی‌ترین رکورد در عدم پیروزی پیاپی: فولاد 14 بازی (هفته 1 تا هفته 15)
طولانی‌ترین رکورد شکست پیاپی: استقلال اهواز 6 بازی (هفته 25 تاکنون)
طولانی‌ترین رکورد تساوی پیاپی: پیکان 5 بازی (هفته 11 تا هفته 16)
طولانی‌ترین رکورد بسته نگه داشتن دروازه در بازی‌های پیاپی: پیکان 5 بازی (هفته 3 تا هفته 8)
طولانی‌ترین رکورد گلزنی پیاپی در هر دیدار: ذوب‌آهن، استقلال تهران، مس، مقاومت و استقلال اهواز همگی 6 بازی
طولانی‌ترین عدم موفقیت در گلزنی در بازی‌های پیاپی: شاهین بوشهر 4 بازی (هفته 16 تا هفته 20)
بیشترین گل زده: سپاهان 62 گل
کمترین گل خورده: سپاهان 26 گل
کمترین گل زده: فولاد 28 گل
بیشترین گل خورده: استقلال اهواز 53 گل
میانگین گل در هر بازی: 2.5 گل
تعداد تساوی‌ها: 92 دیدار (33%)
تعداد بردها: 187 دیدار (67%)
تعداد بردهای با اختلاف 1 گل: 113 (40.5%)
تعداد بردهای با اختلاف 2 گل: 52 (18.6%)
تعداد بردهای با اختلاف 3 گل: 12 (4.3%)
تعداد بردهای با اختلاف 4 گل: 8 (2.9%)
تعداد بردهای با اختلاف بیش از 4 گل: 2 (0.7%)
تعداد تساوی‌های بدون گل: 27 دیدار (9.7%)
آمار دیدارهای خانگی:
بهترین تیم در دیدارهای خانگی: سپاهان با 13 برد، 1 تساوی و 2 باخت (83% از کل امتیاز ممکن)
بدترین تیم در دیدارهای خانگی: استقلال اهواز با 4 برد، 3 تساوی و 8 باخت (33% از کل امتیاز ممکن)
تعداد بردهای خانگی با اختلاف 1 گل: 73 (26.2%)
تعداد بردهای خانگی با اختلاف 2 گل: 35 (12.5%)
تعداد بردهای خانگی با اختلاف 3 گل: 10 (3.6%)
تعداد بردهای خانگی با اختلاف 4 گل: 6 (2.2%)
تعداد بردهای خانگی با اختلاف بیش از 4 گل: 0
آمار دیدارهای خارج از خانه:
بهترین تیم در دیدارهای خارج از خانه: استیل آذین با 8 برد، 3 تساوی و 4 باخت (60% از کل امتیاز ممکن)
بدترین تیم در دیدارهای خارج از خانه: ابومسلم بدون برد، 4 تساوی و 12 باخت (8% از کل امتیاز ممکن)
تنها تیم بدون پیروزی خارج از خانه: ابومسلم
تعداد بردهای خارج از خانه با اختلاف 1 گل: 40 (14.3%)
تعداد بردهای خارج از خانه با اختلاف 2 گل: 17 (6.1%)
تعداد بردهای خارج از خانه با اختلاف 3 گل: 2 (0.7%)
تعداد بردهای خارج از خانه با اختلاف 4 گل: 2 (0.7%)
تعداد بردهای خارج از خانه با اختلاف بیش از 4 گل: 2 (0.7%)

اگر دایی پرسپولیس را نایب قهرمان هم کند، شاهکار کرده است

2009-12-31T16:27:00.001+10:00

در روزهایی که نمایندگان اصفهان با خیال راحت در بالای جدول لیگ برتر جا خوش کرده‌اند، مسؤولان باشگاه پرسپولیس در اقدامی عجیب، کرانچار را برکنار کردند و علی دایی را به عنوان سرمربی این تیم انتخاب کردند. پرسپولیس که در حال حاضر با 33 امتیاز و 7 امتیاز اختلاف نسبت به ذوب‌آهن، در رده سوم جدول رده‌بندی قرار دارد، کار بسیار سختی برای کسب مقام قهرمانی و حتی نایب قهرمانی لیگ نهم دارد. اما به اعتقاد من، حبیب کاشانی برای قضاوت در مورد عملکرد کرانچار باید کمی بیشتر صبر می‌کرد. کرانچار از معدود مربیان صاحب سبکی بود که به فوتبال ما آمده بود و مطمئناً در آینده‌ای نزدیک می‌توانستیم شاهد تأثیرات او در روند تیمی پرسپولیس باشیم. اما به هر حال فوتبال ما کرانچار را درست مثل تومیسلاو ایویچ با تصمیمی عجولانه و غیر کارشناسی از دست داد. حالا در این سوی میدان، علی دایی است که باید تیم نسبتاً آماده پرسپولیس را هدایت کند. دایی که همواره چه در زندگی حرفه‌ای و چه در زندگی تجاری‌اش نشان داده به حداقل‌ها قانع نیست، می‌تواند از این ویژگی خود در بالا بردن انگیزه بازیکنان پرسپولیس استفاده کند و روح جنگندگی را به تیم جوان پرسپولیس تزریق کند. البته دایی که در شعور فوتبالی او هیچ شکی نیست، ایراد بزرگی به نام حاشیه دارد که اگر حاشیه‌های او با حاشیه‌های بی شمار موجود در پرسپولیس گره بخورد، شرایط نابسامانی در انتظار او و پرسپولیس خواهد بود.
علی دایی در همان آغاز راهش با برکنار کردن عابدزاده و انتخاب محمد علی یحیوی که سابقه بازی کردن در استقلال را دارد، دشمنان زیادی برای خودش ساخت. البته انتخاب دستیار از اختیارات هر سرمربی است و اعتراض‌های عابدزاده، نشان از آماتور بودن او دارد. اما عابدزاده برای خیلی‌ها از جمله بنده، یک اسطوره است و تا ابد در قلب این عده جای خواهد داشت. اما این دلیل نمی‌شود که حق مسلم دایی در انتخاب همکارانش را نادیده بگیریم. نکته اینجاست که اگر پرسپولیس در دیدار مقابل استقلال (14 بهمن 1388) با اشتباه دروازه‌بانش شکست بخورد، همه به علی دایی به دلیل انتخاب مربی دروازه‌بان استقلالی برای پرسپولیس، خرده خواهند گرفت.
با تمام این تفاسیر، معتقدم تنها سد مقابل دایی، سد حاشیه است. اگر دایی حاشیه‌های خود و پرسپولیس را کنترل کند، بدون شک در این تیم موفق خواهد شد.

خدایا یه کاری کن که هفته آینده مقابل سنگاپور نبازیم!

2009-12-31T15:51:00.004+10:00

در روزهایی که فوتبال ملی ایران روز به روز افت می‌کند، تیم ملی کشورمان با شکست مقابل مالی برای سومین بار در تاریخ، در سه دیدار پیاپی مغلوب حریفان خود شد. شکست 1-0 مقابل اردن (رتبه در رنکینگ فیفا: 111)، 3-2 مقابل قطر (رتبه در رنکینگ فیفا: 86) و 2-1 مقابل مالی (رتبه در رنکینگ فیفا: 47). دو بار دیگر که ایران سه شکست پیاپی را پذیرفته بود، عبارتند از:

ایران1 – پرو4 (جام جهانی 1978 آرژانتین – 21 خرداد 1357 – کوردوبا)
ایران0 – شوروی1 (دوستانه – 15 شهریور 1357 – تهران)
ایران0 – شوروی2 (دوستانه – 31 شهریور 1358 – تهران)
ایران1 – شوروی3 (دوستانه – 3 مهر 1358 – تهران)
و
ایران0 – کویت1 {دوستانه (جام صلح و دوستی) – 21 آبان 1368 – کویت}
ایران0 – لهستان2 (دوستانه – 13 آبان 1368 – تهران)
ایران0 – لهستان1 (دوستانه – 15 آبان 1368 – تهران)

در واقع اگر تیم ملی دیدار آینده‌اش مقابل کره‌شمالی (رتبه در رنکینگ فیفا: 86 - برابر با قطر) را نیز واگذار کند، با بدترین رکورد خود برابری خواهد کرد، با این تفاوت که شکست‌های اخیر مقابل تیم‌هایی بوده‌اند که اصولاً صاحب سبک در فوتبال نیستند!

نقش قطبی در تیم ملی:
در میان انتقادات، تیغ انتقاد مطبوعات بیش از همه به سمت افشین قطبی نشانه گرفته شده است. قطبی در 14 دیداری که تاکنون سرمربی تیم ملی بوده است، 3 برد، 6 تساوی و 5 باخت داشته است، که این نتایج و کسب تنها 36 درصد از 42 امتیاز ممکن، او را در بین 37 سرمربی تاریخ فوتیال ایران در رتبه 30 قرار داده است!
تنها نکته مثبت عملکرد قطبی در تیم ملی جوانگرایی او بوده است. جوانانی نظیر میلاد زنیدپور (23 ساله)، کریم انصاریفرد (19 ساله)، احسان حاج صفی (19 ساله)، میلاد میداوودی (24 ساله) و امیرحسین فشنگچی (19 ساله) که همگی از بازیکنان آینده‌دار فوتبال ایران محسوب می‌شوند، این روزها با اعتماد قطبی در تیم ملی تجربه کسب می‌کنند که این موضوع می‌تواند در آینده به نفع فوتبال ملی ما باشد.
اما جدای از جوانگرایی، قطبی هیچ بار فنی و تاکتیکی خاصی برای تیم ملی نداشته است. سردرگمی بازیکنان و تکیه بر خلاقیت‌های فردی، همانند گذشته مشخص ترین ویژگی بازی‌های تیم ملی است. تیمی که بنابر ادعای قطبی در تمام طول نیمه دوم بازی مقابل قطر سوار بر بازی بود، تنها یک بار به گل رسید که آن هم روی یک کرنر برگشتی با شوت خوب احسان حاج صفی به دست آمد! مقابل مالی هم در حالی که بدون احتساب وقت‌های تلف شده، 60 دقیقه برای دست یابی به تساوی وقت داشتیم، نتوانستیم به گل برسیم. این‌ها مشکلاتی است که قطبی باید حلالش باشد، نه بازیکنان.

نقش فدراسیون:
فدراسیون فوتبال ما این روزها، بیش از آنکه به فکر تیم ملی باشد، گرفتار منشور اخلاقی و مذهبی کردن فوتبال است! به بهانه بازی‌های دوستانه تیم ملی لیگ را تعطیل می‌کنند، آن وقت انتظار دارند از دل این لیگ بازیکن آماده بیرون بیاید. اگر بازی‌های تیم ملی در روزهای مختص به بازی‌های ملی در دنیا برگزار می‌شد، جای هیچگونه اعتراضی نبود. اما فدراسیون ما بازی‌ها را هر وقت که جور بشود برگزار می‌کند! لیگ در طول سال به طور مداوم قطع و وصل می‌شود. یک بار برای 21 رمضان، یک بار به بهانه تعطیلات نیم فصل آن هم در هفته 16! و حالاهم برای بازی‌های دوستانه تیم ملی. مطمئن باشید، بازی‌ها حوالی نوروز دوباره تق و لق خواهد! در این بین بازیکنان حاضر در لیگ هیچگاه بدنشان به بازی‌ها عادت نمی‌کند و همیشه از شرایط آرمانی خود دور هستند.

×××

در شرایط کنونی، انتظار برد تیم ملی در دیدار روز چهارشنبه آینده‌اش (16 دی 1388) مقابل سنگاپور (مقدماتی جام ملت‌های آسیا) هم انتظاری خوش بینانه است! به خاطر داشته باشید که سال گذشته (25 دی 1387) تیم ملی با هدایت علی دایی 6-0 سنگاپور (مجید غلام‌نژاد43، کریم باقری52، غلامرضا رضایی55، مازیار زارع79، محمد نوری82 و 83) را در تهران شکست داد. این را هم به یاد داشته باشید که تیم ملی با هدایت افشین قطبی در 14 دیدار گذشته 13 گل زده و هیچگاه بیش از 2 گل در یک دیدار به ثمر نرسانده است!

قهرمان سازی یا قهرمان سوزی؟

2009-12-17T16:56:00.003+10:00

یکی از مشخصات بد ما ایرانیان خصلت زیر آب زنی و عدم پذیرش برتر بودن دیگران است. این خصلت از همان دوران مدرسه قابل مشاهده است. جایی که شاگرد اول‌ها همیشه منفور هستند. در محیط کار هم آن کسی که بیشتر کار می‌کند معمولاً زودتر مورد غضب همکاران و به تبع آن رؤسای خود قرار می‌گیرد. اوج این مشکل را می‌توانیم در جامعه ورزش‌مان نیز ببینیم. زمانی که علی دایی در دوران بازیگریش، نه تنها در سطح آسیا بلکه در سطح دنیا برای ایران افتخار آفرینی می‌کرد، ما در کشور خودمان او را زیر بار کنایه‌ها و طعنه‌هایمان له کرده بودیم. علی دایی به عنوان تنها بازیکنی که در سطح ملی بیش از 100 گل زده است (دایی در 149 دیدار ملی، 102 گل زده است – میانگین هر 131 دقیقه یک گل)، تا مدت‌ها نفر اول دنیا خواهد بود. اما به محض این که از دوران اوجش فاصله گرفت، چنان توسط ما و مطبوعات له شد که در نوع خود مثال زدنی بود! این در حالی است که پس از خداحافظی دایی، میانگین گل زده تیم ملی ایران به شدت افت کرد. اگر باور ندارید به این آمار دقت کنید:
تیم ایران در طول 13 سال دوران فعالیت علی دایی در تیم ملی، از 16 خرداد 1372 تا 31 خرداد 1385، در 187 دیداری که انجام داد 404 بار به گل رسید (میانگین 2.2 گل در هر بازی) و در 55 درصد بازی‌هایی که انجام داد به پیروزی رسید. این آمار در 61 دیداری که پس از حذف دایی از تیم ملی انجام شده است به 90 گل در 61 بازی (1.5 گل در هر بازی) و پیروزی در 51 درصد بازی‌ها تقلیل یافته است.

دایی پس از خداحافظی از تیم ملی در سایپا به عنوان بازیکن مربی بار دیگر به موفقیت رسید و با به ثمر رساندن 10 گل، با تیم سایپا قهرمان لیگ برتر ایران شد. درست در همان موقع با انتخاب بسیار زودهنگام دایی به عنوان سرمربی تیم ملی، مهره‌ای بسیار ارزشمند برای سرمربیگری تیم ملی را سوزاندیم تا جایی که دایی از فروردین 1388 تاکنون در عرصه فوتبال ایران حضور ندارد و بعید است که به این زودی‌ها به فوتبال (ملی) بازگردد.

در مورد حسین رضازاده نیز با اقدامی مشابه یک مهره ورزشی دیگر را سوزاندیم. من کاری به جهت گیری‌های سیاسی رضازاده ندارم. چرا که معتقدم او در عرصه سیاست، هیچ محلی از اعراب ندارد! اما رضازاده کسی بود که باعث افتخار همه ما ایرانیان در دنیا بود. رکورددار وزنه‌برداری دنیا و قهرمان المپیک. اما او را نیز زود خرج کردیم. رضازاده که خود در المپیک پکن، به دلیل دوپینگ ترجیح داد خود را به مصدومیت بزند؛ از آن تجربه تلخ درس نگرفت و در حالی که بسیار جوان‌تر و ناپخته‌تر از آن بود که سرمربی تیم ملی شود، به غلط سرمربی شد تا با ارتکاب اشتباه بزرگش در تجویز دارو به وزنه‌برداران، برای ابد او را از دست بدهیم. او مجبور شد مواد نیروزا به شاگردانش بدهد، چون هیچ بار فنی‌ای در چنته‌اش برای آنان نداشت و آبرویش در خطر بود. این اشتباه مهلک او در پی موضع‌گیری‌های سیاسی خلاف افکار عمومی‌اش دست به دست هم داد تا مورد آماج حمله‌ مردم و مطبوعات قرار بگیرد. اما این بی انصافی است که قهرمانی‌های او و عدم پذیرش اغوا کننده فدراسیون وزنه‌برداری ترکیه به او را (پس از قهرمانی در المپیک آتن) نادیده بگیریم و تنها به او بتازیم.

درخواست به جای قطبی و واکنش نابجای ما

2009-12-17T16:51:00.003+10:00

افشین قطبی. نامی که تا همین چند سال پیش توجه هیچ کس را جلب نمی‌کرد. اما حالا او در رأس تیم ملی فوتبال نشسته است. من حتی در دوران طلایی قطبی در پرسپولیس، منتقد او بوده‌ام و همواره تأکید داشته‌ام که قطبی فرد بسیار محترم و آنالیزور بسیار خوبی است اما سرمربی خوبی نیست. با تمام این اوصاف، قطبی حرفی زده است که در نهایت بی‌مهری مطبوعات، به تمسخر گرفته شده است. حرف قطبی این بوده است که تیم ملی هواپیمای اختصاصی می‌خواهد. در روزگاری که حتی باشگاه‌های فوتبال هواپیمای اختصاصی دارند، داشتن هواپیمای اختصاصی برای تیم ملی چندان غیر منطقی نیست. در واقع واکنش منفی ما به این نظر قطبی، بیانگر عدم حرفه‌ای بودن فوتبالی است که ادعای حرفه‌ای بودنش را داریم. بر خلاف بسیاری از ادعاهای نابجای قطبی راجع به بین‌المللی بودن تیمش و بین‌المللی بازی کردن تیم ملی، این بار قطبی درست می‌گوید و این ما هستیم که به رسم رایج این روزهای جامعه‌مان، به جای تحسین کردن فکر درست، فقط به آن خرده می‌گیریم.

فوتبال سیاسی

2009-12-17T16:50:00.002+10:00

دیدار برگشت پرسپولیس و استقلال روز چهارشنبه 14 بهمن ساعت 14 برگزار خواهد شد! خنده‌دار است! پر تماشاگرترین واقعه ورزشی ایران را در کم تماشاگرترین زمان ممکن برگزار می‌کنند! این نتیجه مدیریت سیاسی ورزش ماست که سود ورزش فدای فضای امنیتی کشور می‌شود! اما در واقع بهای آن را خود مردم می‌پردازند. چرا که پرسپولیس و استقلال همیشه دستشان مقابل سازمان تربیت بدنی دراز است و این سازمان هم پول بیت المال را به پای این دو تیم می‌ریزد!

ویاگرا و فوتبال

2009-12-17T16:43:00.002+10:00

انجمن فوتبال انگلیس شایعه تجویز قرص ویاگرا به بازیکنان تیم ملی فوتبال این کشور را رد کرد! پیش از این شایعه شده بود که برای مقابله با ضعف ناشی از ارتفاع از سطح دریای آفریقای جنوبی، بازیکنان تیم ملی فوتبال انگلیس در جام جهانی ویاگرا مصرف خواهند کرد تا حجم ریه‌های خود را افزایش دهند!
منبع: بی بی سی

نیمی از لیگ نهم به نام اصفهان و علی کریمی

2009-12-02T15:22:00.013+10:00

شادی هادی عقیلی (سپاهان) پس از گل زنی به پرسپولیس - عکس از خبرگزاری مهر

نیم فصل دوم نهمین دوره لیگ برتر ایران از فردا پنج‌شنبه 12 آذر با دیدار استیل‌آذین با پاس در تهران آغاز خواهد شد.

اگر از شگفتی سازی دو تیم پیکان و مقاومت صرفنظر کنیم، 5 تیم از 7 تیمی که در ابتدای فصل آن‌ها را در بین 7 تیم بالای جدول پیش‌بینی کرده بودم، در بین 7 تیم بالای جدول حضور دارند. سپاهان، ذوبآهن، استقلال تهران، پرسپولیس و استیل‌اذین 5 تیمی هستند در بین 7 تیم بالای جدول جای دارند و به جای مس و فولاد که هر دو دور از انتظار ظاهر شده‌اند، پیکان و مقاومت با درخششی قابل توجه در رتبه‌های سوم و پنجم جدول ایستاده‌اند.

امیر قلعه‌نوعی - عکس از خبرگزاری مهر

در نیم فصل اول دو نماینده اصفهان مانند سال‌های گذشته پر قدرت ظاهر شدند و در رقابتی تنگاتنگ با یکدیگر، بالای جدول را مزین به لهجه اصفهانی کردند. قهرمانی سپاهان در نیم فصل لیگ نهم از همان ابتدا هم قابل پیش‌بینی بود، چرا که سپاهان صاحب مدیرت باتجربه، کادر فنی با درایت، بازیکنان در سطح بالا و تماشاگرانی با تعصب است. تنها نکته تاریک عملکرد سپاهان واگذار کردن 14 امتیاز بازی‌های خارج از خانه به حریفان خود در نیم فصل اول بود. سپاهان که در حال حاضر و در تاریخ نه دوره لیگ برتر ایران پس از استقلال تهران، پرسپولیس و ذوب‌آهن با 401 امتیاز از 253 دیدار برگزار کرده در رتبه چهارم قرار دارد، خیلی امیدوار است که بار دیگر قهرمانی دومین دوره لیگ برتر (سال 82-1381) را تکرار کند. در حال حاضر و در عین نزدیکی سپاهان و ذوب‌آهن در جدول رده‌بندی، سپاهان صاحب بهترین خط حمله، بهترین خط دفاع و بیشترین برد است. ضمن این که سپاهان بهترین نتایج را در دیدارهای خانگی نیز به دست آورده است.

تیم فوتبال ذوب‌آهن اصفهان - عکس از خبرگزاری مهر

از سوی دیگر ذوب‌آهن هم با مدیریتی قوی و کادر فنی باهوش خود توانسته تا اینجای فصل پا به پای همشهریان طلایی‌پوشش گام بر دارد و تنها با 1 امتیاز اختلاف (33 امتیاز) نسبت به سپاهان در جایگاه دوم ایستاده است. اختلاف 5 امتیازی ذوب‌آهن با پیکان، تیم سوم جدول، باعث شده تا دست کم در چند هفته آینده شاهد صدرنشینی این دو نماینده دیار نصف جهان باشیم. ذوب‌آهن با پذیرش تنها 2 شکست، کم‌ترین باخت را در نیم فصل اول داشته است.

تیم فوتبال استقلال تهران - عکس از باشگاه استقلال

استقلال تهران که شروعی دلپذیر را تجربه می‌کرد ناگهان از هفته یازدهم و با پذیرش شکست مقابل همنام اهوازی‌اش (که در آن زمان در رتبه پانزدهم جدول بود)، وارد یک بحران شد و با از دست دادن 16 امتیاز در هفت هفته، ضمن از دست دادن صدرنشینی تا رده چهارم جدول هم سقوط کرد. مرفاوی سرمربی آبی‌پوشان تهرانی این روزها بیشتر درگیر حواشی حمایت هواداران تیمش از امیر قلعه‌نوعی است و به کلی تمرکز خود را از دست داده است. شاید دیدار برگشت استقلال تهران مقابل سپاهان در هفته 18 که روز شنبه 14 آذر در اصفهان برگزار خواهد شد، آخرین روز سرمربیگری مرفاوی در استقلال باشد.

صمد مرفاوی - عکس از خبرگزاری مهر

تیم فوتبال پرسپولیس - عکس از باشگاه پرسپولیس

پرسپولیس که بدون شک پرحاشیه‌ترین تیم لیگ نهم بوده است، تا اینجای کار علی‌رغم از دست دادن امتیازهای مفت فاصله‌اش را با سایر مدعیان (به جز سپاهان و ذوب‌آهن) در حد قابل جبرانی نگه داشته است. پرسپولیس امسال آنجایی ضربه خورد که با آزمودن آزموده بار دیگر عباس انصاریفرد را به عنوان مدیر عامل تیم معرفی کرد. با بی هنری انصاریفرد، مهره‌هایی چون کریمی و نیکبخت که هر کدام برای موفقیت یک تیم کافی هستند، از تیم رفتند تا پرسپولیس بیشترین ضربه بخورد. پس از برکناری انصاریفرد، تلاش‌های حبیب کاشانی هم برای بازگرداندن این دوبازیکن راه با جایی نبرد و حالا پرسپولیس مانده است و هواداران ناراضی‌اش! در شرایط کنونی پرسپولیس باید خیلی تلاش کند تا اقلاً در انتهای فصل بین چهار تیم بالای جدول قرار گیرد.

تیم فوتبال استیل‌آذین - عکس از باشگاه پرسپولیس

استیل‌آذین تیم متمول لیگ نهم با جذب بازیکنان اسمی قدم در راه کشاورز دهه هفتاد گذاشت و درست مانند این تیم از نابرابر بودن بازیکنانش ضربه خورد. حضور علی کریمی، حسین کعبی، حامد کاویانپور، امیر شاپورزاده و فریدون زندی در کنار بازیکنانی که تجربه آنچنانی در لیگ برتر نداشتند، ناهنجاری ملموسی در روند این تیم به وجود آورد. حالا به این جمع باید نام علیرضا واحدی نیکبخت را هم اضافه کنیم که در نیم فصل به جمع استیل‌آذینی‌ها پیوسته است! البته در این بین حساب علی کریمی از سایر بازیکنان جداست. کریمی با درخشش خیره کننده خود، ضمن به ثمر رساندن 10 گل، چندین پاس گل هم به هم تیمی‌هایش داد تا مؤثرترین بازیکن لیگ نهم در نیم فصل اول باشد.

علی کریمی در حال پرتاب کردن پیراهن استیل‌آذین پس از اخراج مقابل پرسپولیس- عکس از خبرگزاری ایسنا

با توجه به شرایط کنونی تیم‌ها به احتمال بسیار زیاد، جام قهرمانی امسال به اصفهان خواهد رفت که به نظرم شانس سپاهان برای قهرمانی بیشتر از ذوب‌آهن است و شاید ذوب‌آهن به سومین نایب قهرمانی خود در نه دوره لیگ برتر دست یابد.

ذوب‌آهن اصفهان - عکس از خبرگزاری مهر

در انتهای جدول هم، هشت تیم در رقابتی تنگاتنگ برای عدم سقوط به لیگ آزادگان هستند. ابومسلم، فولاد، پاس، شاهین، راه‌آهن، مس، سایپا و صبا تیم‌هایی هستند که همگی خطر سقوط را حس می‌کنند. البته سه تیم ابومسلم، فولاد و پاس که هنوز در حسرت اولین برد خارج از خانه خود هستند، شرایط وخیم‌تری نسبت به بقیه تیم‌ها دارند.

به هر حال اگر بخواهیم نیم فصل اول لیگ را در چند نام خلاصه کنیم شاید کلمات زیر کافی باشند:

کریم باقری - عکس از باشگاه پرسپولیس

علی کریمی، امیر قلعه‌نوعی، محمدرضا خلعتبری، خسرو حیدری، سید مهدی رحمتی، کریم باقری، کریم انصاریفرد، میلاد میداوودی، کرانچار، صمد مرفاوی، منصور ابراهیم‌زاده و مثل همیشه محمد مایلی کهن!

اطلاعاتی در مورد جام جهانی و تیم‌های صعود کرده به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی

2009-11-20T14:16:00.001+10:00

پس از 2 سال و 2 ماه 24 روز (816 روز - 4 شهریور 1386 تا 28 آبان 1388) از آغاز اولین دیدار مقدماتی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی و برگزاری 846 دیدار، چهره سی و دو تیم راه یافته به نوزدهمین دوره جام جهانی مشخص شد.
این نخستین بار است که کشوری آفریقایی میزبان مسابقات خواهد بود و پس از 32 سال این دوره از مسابقات در نیمکره جنوبی برگزار خواهد شد.
بنابر برنامه ارائه شده از سوی FIFA، این مسابقات روز جمعه 11 جون 2010 (21 خرداد 1389) آغاز و روز یک‌شنبه 11 جولای 2010 (20 تیر 1389) به اتمام خواهد رسید.
شاید ذکر این نکته خالی از لطف نباشد که 204 کشور در مسابقات مقدماتی جام جهانی شرکت کردند تا تنها 31 تیم (به علاوه میزبان) بخت حضور در پر بیننده‌ترین رویداد ورزشی جهان را داشته باشند. 64 دیدار دوره قبل این رقابت‌ها در مجموع 26 میلیارد و 290 میلیون بیننده داشت. یعنی به طور متوسط 410 میلیون و 781 هزار 250 برای هر مسابقه (6% از کل جمعیت جهان). تعجبی ندارد که دیدار نهایی این رقابت‌ها در سال 2006 با 715 میلیون و 100 هزار نفر بیننده (11% جمعیت جهان)، رکورددار پر بیننده‌ترین رویداد ورزشی دنیاست. در جام جهانی گذشته 376 کانال تلویزیونی از 214 کشور جهان مسابقات را تحت پوشش قرار دادند و در مجموع 73 هزار و 72 ساعت مسابقات جام جهانی 2006 روی آنتن‌های کشورها بود. به عبارت دیگر اگر 73072 ساعت از یک کانال بخواهد پخش شود، 8 سال و 4 ماه، شبانه روز زمان خواهد گرفت.
در نوزدهمین دوره این رقابت‌ها و برای دومین بار در کل تاریخ مسابقات جام جهانی، از تمام قاره‌‌ها نماینده‌ای در مسابقات حضور دارد. قاره آفریقا برای اولین و با توجه به میزبانی آفریقای جنوبی، 6 نماینده دارد. آسیا 4 نماینده، اقیانوسیه 1 نمیانده، آمریکای شمالی 3، آمریکای جنوبی 5 و اروپا 13 نماینده در این دوره از رقابت‌ها دارند.
پیش از این تنها در جام جهانی 1982 اسپانیا، تمام قاره‌ها در جام جهانی نماینده داشتند. البته ذکر این نکته ضروری است که تیم ملی فوتبال استرالیا تاکنون سه بار به جام جهانی راه یافته ولی هر سه بار به عنوان نماینده آسیا (1974، 2006 و 2010).
×××
اطلاعاتی در مورد تیم‌های این دوره به تفکیک قاره:
آفریقا»
الجزایر: از آخرین مسافران جام جهانی که در شرایط کاملاً مشابه با رقیب دیرینه خود، مصر، قرار داشت. الجزایر که پس از 24 سال به جام جهانی راه یافته، پیش از دو بار در جام جهانی حضور داشته که هر دو بار در دور اول حذف شده است.
کامرون: بهترین تیم قاره آفریقا در رنکینگ فیفا که در جام جهانی 1990 به جمع هشت تیم برتر هم صعود کرد.
ساحل عاج: یکی از 7 تیمی است که بدون شکست به این مرحله رسیده است (6 تیم دیگر: نیجریه، کره‌جنوبی، آلمان، هلند، اسپانیا و ایتالیا). این دومین حضور ساحل عاج در جام جهانی است و حضور دیدیه دروگبا در این تیم از نکات قابل توجه است.
غنا: اولین تیمی است که از قاره آفریقا (بدون احتساب میزبان)، به جام جهانی 2010 راه یافت. بهترین رکورد غنا، مربوط به تنها حضور این تیم در جام جهانی 2006 است که به دور دوم راه یافت.
نیجریه: دو حضور در مرحله دوم از افتخارات این کشور پر جمعیت آفریقایی است. نیجریه یکی از بهترین نتایج دور مقدماتی را کسب کرده است (12 بازی، 9 برد و 3 تساوی).
آفریقای جنوبی: میزبان این دوره که به گواه نتایج و رتبه‌اش در رنکینگ فیفا (89)، امید چندانی به این تیم نمی‌رود.
آسیا»
استرالیا: نماینده غیر واقعی آسیا که به همراه هلند، ژاپن و کره‌جنوبی اولین مسافران آفریقای جنوبی بودند. این سومین حضور ارتش طلایی در جام جهانی است و بهترین رکوردشان صعود به دور دوم جام جهانی 2006 بوده است.
ژاپن: چهارمین حضور پیاپی لاجوردی پوشان شرق آسیا در جام جهانی، که بهترین حضورشان در سال 2002 و به میزبانی خودشان بوده، که به دور دوم راه یافتند.
کره‌جنوبی: پرافتخارترین تیم آسیا در جام جهانی که با 8 حضور در کل و حضور در 7 دوره متوالی گذشته یک پای ثابت جام جهانی محسوب می‌شوند. کره‌جنوبی در سال 2002 با ایستادن در سکوی چهارم (هر چند با تقلب) به بهترین رکود در بین تمام تیم‌های آسیایی دست یافت.
کره‌شمالی: این دوره و در غیاب نمایندگان غرب آسیا در جام جهانی، کره‌شمالی پس از 44 سال پا به این مسابقات می‌گذارد تا بلکه خاطرات شیرین تنها حضور خود در جام جهانی 1966 را زنده کند.
اروپا»
دانمارک: یکی از کم جمعیت‌ترین کشورهای حاضر در جام جهانی که علی رغم حضور در گروهی دشوار با حذف سوئد و فرستادن پرتقال به پلی-آف، دست به کار بزرگی زد و مستقیم به جام جهانی راه یافت.
انگلیس: تیم پر مدعای کم افتخار. انگلیس که تنها یکبار قهرمان جهان شده، همیشه به عنوان مدعی وارد مسابقات شده ولی ناکام مانده است. درست مثل اسپانیا و هلند. این هفتمین حضور پیاپی و سیزدهمین حضور کلی انگلیس در جام جهانی است و احتملاً آخرین جام جهانی بازیکنانی نظیر استیون جرارد و فرانک لمپارد.
فرانسه: تیمی پر از مهره که نتایج ضعیفی در دور مقدماتی کسب کرده و با تقلب در دیدار پلی-آف مقابل جمهوری ایرلند، به جام جهانی رسیده است. فرانسه هم مثل انگلیس همیشه مدعی بوده و معمولاً ناکام. فرانسه یک بار در سال 1998 قهرمان جهان شده است.
آلمان: پس از برزیل بهترین تیم 18 دوره گذشته بوده که تنها در دو دوره از این رقابت‌هاحضور نداشته. 7 حضور در دیدار نهایی و 3 قهرمانی حاصل کار آلمان بوده است. این پانزدهمین حضور پیاپی ژرمن‌ها در جام جهانی است.
یونان: از قدیمی‌ترین کشورهای دنیا ولی غریبه با جام جهانی. تنها یک حضور در جام جهانی 1994 و پذیرش سه شکست، 10 گل خورده و بدون گل زده؛ آمار چندان جالبی به نظر نمی‌آید.
ایتالیا: از بزرگان جام جهانی و مدافع عنوان قهرمانی دوره قبل. مانند آلمان، 17 حضور خود را جشن می‌گیرد و این سیزدهمین حضور پیاپی لاجوردی پوشان ایتالیا در جام جهانی است.
هلند: 8 بازی و 8 برد حاصل کار این تیم در دور مقدماتی بوده است. هلند با فوتبال شناور خود همیشه در دنیا مطرح بوده است. اما تا زمان شروع جام جهانی 2010، حسرت نتیجه گیری خوب این تیم در جام جهانی 32 ساله خواهد شد.
پرتقال: از جمله تیم‌هایی که پس از سال‌های افول، یک دهه درخشان را سپری کرده ولی دوباره از اوج فاصله گرفته است. بهترین عنوان پرتقال کسب رتبه سوم در جام جهانی 1966 انگلیس است.
صربستان: از میهمانان قدیمی جام جهانی (تحت عنوان یوگسلاوی) که پس از تجزیه این کشور برای دومین بار است به جام جهانی راه میابد.
اسلوواکی: تنها تیم این دوره است که تاکنون در جام جهانی حضور نداشته. در واقع اسلوواکی میهمان تازه وارد پربیننده‌ترین رویداد ورزشی دنیاست.
اسلوونی: دومین حضور یکی دیگر از کشورهای تجزیه شده یوگسلاوی سابق که با حذف روسیه کار بزرگی را به انجام رسانده است.
اسپانیا: بهترین تیم دور مقدماتی که امید فراوانی به کسب اولین عنوان قهرمانی جام جهانی دارد. اسپانیا با سیزده حضور (9 حضور پیاپی)، از تیم‌های با سابقه جام جهانی است.
سوئیس: خیلی‌ها معتقدند که سوئیس به لطف سپ بلاتر رئیس فیفا در گروهی آسان قرار گرفت تا بتواند نهمین صعود خود را جشن بگیرد. اما در آفریقای جنوبی اوضاع فرق می‌کند.
آمریکای شمالی»
هندوراس: مردم این کشور پس از 28 سال بار دیگر حضور در جام جهانی را تجربه می‌کنند. هر چند که نخستین حضور این تیم گمنام آمریکای مرکزی به حذف زودهنگام آنان انجامید.
مکزیک: به لطف حضور در همسایگی آمریکا، همیشه از بخت مساعدی برای حضور در جام جهانی سود می‌برد و تاکنون 14 بار به جام جهانی راه یافته است. مکزیک پر شکست ترین تیم جام جهانی است و تنها دوبار به جمع هشت تیم برتر راه یافته و هر دو بار خود میزبان بوده است!
آمریکا: بهترین عنوان این تیم مربوط به 80 سال قبل است! اولین دوره جام جهانی که آمریکا در آن سوم شد! آمریکا به لطف فیفا که سهمیه بیش از انتظاری را برای آمریکای شمالی در نظر گرفته، ششمین حضور پیاپی خود را جشن می‌گیرد.
اقیانوسیه»
نیوزیلند: باور کنید فوتبال ورزش دهم این کشور است! ولی این مهمان حاشیه نشین فوتبال با حذف تنها نماینده امیدوار کشورهای عرب آسیا، پس از 28 سال دوباره به جام جهانی آمده تا خودی نشان دهد.
آمریکای جنوبی»
آرژانتین: دو عنوان قهرمانی و مارادونا! این خلاصه آرژانتین است! این غول فوتبال دنیا، تا آستانه حذف از این دوره هم پیش رفت ولی در آخرین دیدار جواز حضور در جام جهانی را گرفت.
برزیل: پر افتخارترین تیم جام جهانی که در تمام ادوار آن حضور داشته است! برزیل همیشه یک بخت مسلم قهرمانی است!
شیلی: تیمی که در دور مقدماتی توانست بالاتر از آرژانیتن مدعی قرار بگیرد، حتماً پس از 12 سال غیبت در جام جهانی، حرف‌هایی برای گفتن خواهد داشت.
پاراگوئه: نتایج چشمگیر دور مقدماتی از پاراگوئه تصویری جدید ساخته است. این چهارمین حضور پیاپی راه راه پوشان آمریکای جنوبی است.
اروگوئه: آخرین مسافر جام جهانی که پس از 8 سال دوباره به این مسابقات راه یافته است. قهرمان دو دوره از جام جهانی که سال‌هاست کسی امیدی به تکرار قهرمانی این تیم در جام جهانی ندارد.
×××
رکوردهای جام جهانی فوتبال:
بیشترین حضور در جام جهانی: برزیل (حضور در تمام ادوار)
بیشترین قهرمانی: برزیل با 5 قهرمانی
بیشترین حضور در دیدار نهایی: برزیل و آلمان 7 حضور
بیشترین حضور در جمع چهار تیم برتر: آلمان 11 حضور
بیشترین تعداد بازی: برزیل و آلمان 92 دیدار
کمترین تعداد بازی: اندونزی (هند شرقی هلند) 1 دیدار
بیشترین برد: برزیل 64 برد
بیشترین باخت: مکزیک 22 باخت
بیشترین تساوی: ایتالیا و آلمان 19 تساوی
بیشترین گل زده: برزیل 201 گل
بیشترین گل خورده: آلمان 112 گل
تیم‌هایی که هرگز در جام جهانی گل نزده‌اند: کانادا، چین، اندونزی، یونان، ترینیداد و توباگو و کنگو (زئیر)
بیشترین دیدار تکرار شده :برزیل – سوئد، 7 بار (1938، 1950، 1958، 1978، 1990 و دوبار در جام جهانی 1994)
دیدار نهایی تکراری: برزیل – ایتالیا (1994 و 1970)، آلمان آرژانتین (1986 و 1990)
بیشترین برد در یک دوره از جام جهانی: برزیل 7 برد 2002
بیشترین گل زده در یک دوره: مجارستان 27 گل 1954
کمترین گل خورده در یک دوره: سوئیس بدون گل خورده 2006
بیشترین گل خورده در یک دوره: کره‌جنوبی 16 گل 1954
طولانی‌ترین رکورد گل نخوردن در یک دوره: ایتالیا 517 دقیقه 1990
تیم‌هایی که دو دوره پیاپی قهرمان شده‌اند: ایتالیا 1934 و 1938 – برزیل 1958 و 1962
بیشترین عدم راهیابی به دور دوم: اسکاتلند 8 دوره
ناکام‌ترین تیم در صعود به جام جهانی: لوکزامبورگ 18 دوره (1934 تا 2010)
طولانی‌ترین نوار پیروزی: برزیل 11 پیروزی 2002 و 2006
طولانی‌ترین نوار شکست ناپذیری: برزیل 13 دیدار 2002 و 2006
طولانی‌ترین باخت متوالی: مکزیک 9 شکست 1930 تا 1958
طولانی‌ترین نوار عدم پیروزی: بلغارستان 17 دیدار 1962 تا 1994
طولانی‌ترین نوار گلزنی در هر دیدار: برزیل (1930 تا 1958) و آلمان (1934 تا 1958)، 18 دیدار
رکورد بازیکنان:
بیشترین حضور در جام جهانی: لوتهار ماتئوس (آلمان) و آنتونیو کارباخال (مکزیک) 5 جام جهانی
بیشترین قهرمانی: پله (ادسون آرانتس دوناسیمنتو) برزیل 3 دوره
بیشترین حضور به عنوان کاپیتان: دیگو آرماندو مارادونا (آرژانتین) 16 دیدار
جوانترین بازیکن: نورمن وایت‌ساید (ایرلند شمالی) جام جهانی 1982 - سن 17 سال و 41 روز
مسن‌ترین بازیکن: رژه میلا (کامرون) جام جهانی 1994 – سن 42 سال و 39 روز
بیشترین گل زده در دیدارهای جام جهانی: رونالدو (برزیل) 15 گل
بیشترین گل زده در بازی مقدماتی جام جهانی: علی دایی (ایران) 30 گل

بررسی لیگ برتر فوتبال ایران تا پایان هفته چهاردهم

2009-10-30T11:11:00.009+10:00

نمای اقتصادی: از دیدگاه اقتصادی امسال برای اولین بار صدا و سیما بنا به حکم فیفا محکوم به پرداخت پول برای حق پخش بازی‌ها شده است. هر چند که فدراسیون فوتبال و صدا و سیما، هر دو دولتی هستند و معلوم نیست چه بر سر میلیاردها ریال پول این معامله زوری (بخوانید صوری) خواهد آمد.

نکته تاریک اقتصادی لیگ نهم، کج سلیقگی سازمان لیگ در انتخاب روز و ساعت بازی‌ها بوده است. برگزاری بازی‌ها در روزهای میان هفته آنهم در ساعات میانی روز، ضرر سنگینی است. حتی دیدار استقلال تهران و پرسپولیس که روز جمعه برگزار شد با همین کج سلیقگی، در ساعت 14:30 و پیش از چهار دیدار پر تماشاگر دیگر برگزار شد تا تماشاگران آن چهار دیدار (ملوان – تراکتورسازی، فولاد – استیل آذین، مقاومت – ابومسلم و پیکان – مس) به شدت کاهش یابد (تعداد کل تماشاگران 4 دیدار مذکور، 26000 نفر بود).

نمای فرهنگی: در بعد فرهنگی، امسال هم مثل هر سال به جز افزایش روند شعارها، پیشرفت دیگری حاصل نشده است. اما شدت گرفتن بحث منشور اخلاقی و محروم کردن دو نفر از بهترین بازیکنان لیگ (علیرضا واحدی نیکبخت و حنیف عمران‌زاده) به علاوه سه مربی (فیروز کریمی، اکبر میثاقیان و یک مربی دیگر)، آن هم به شیوه نمره انضباطی دادن، نه تنها پیشرفتی محسوب نمی‌شود، بلکه یک پسرفت فرهنگی ناهنجار به شمار می‌آید. در این روزها که بازار شکایت در همه لایه‌های اجتماعی ایران داغ شده، فوتبال غیر علمی ما به تبعیت از این بازار، هر روز شاهد شکوه و شکایت اهالی فوتبال از یکدیگر است. در این میان برخورد قهری کمیته انضباطی قوز بالای قوز معرکه است و معلوم نیست هدف از برخورد پادگانی با پرطرفدارترین ورزش ایران چیست؟

نمای سیاسی: وقتی کل بدنه نظام به رنگ سبز حساسیت پیدا کرده، تجمع صدهزار نفری جوانان دور یک مستطیل سبز به یک کابوس برای برگزار کنندگان لیگ تبدیل شده است. پخش تأخیری و سیاه و سفید بازی استقلال تهران و استیل آذین نشان دهنده ترس مسؤولان پخش بازی‌ها بود. محرومیت استقلال و پرسپولیس از داشتن تماشاگر در اولین بازی خانگی خود در جو پر التهاب مرداد 88 تهران، باز هم تأئیدی بر فضای امنیتی حاکم بر فوتبال بود.

به هر حال فوتبال ایرانی این روزها با مدیران سیاسی خود، بیش از هر زمان دیگری بوی تعفن سیاست را به خود گرفته، پس مسؤولان دولتی نباید از تماشاگران این فوتبال سیاسی انتظار داشته باشند که چشم و گوش خود را به روی مسائل سیاسی روز بسته نگاه دارند و صرفاً به تشویق تیم خود بپردازند.

نمای فنی: لیگ برتر فوتبال ایران امسال منظم‌‌تر از همیشه آغاز شده است و در 12 هفته گذشته (از 15 مرداد تا امروز 8 آبان)، چهارده هفته از بازی‌ها برگزار شده است. مهمترین ویژگی فنی لیگ امسال کاهش حاشیه امنیت تیم‌های مدعی است، به طوریکه در حال حاضر هیچ تیم بی شکست نیست و اختلاف بین تیم صدرنشین با تیم سیزدهم جدول تنها 8 امتیاز است.

وضعیت جدول؛
با برگزاری هفته چهاردهم لیگ برتر به پیچیدگی بالای جدول افزوده شد، اما شرایط در انتهای جدول مشخص‌تر از قبل شد. در حال حاضر در جدول رده‌بندی سپاهان با 25 امتیاز اول است و سه تیم استقلال تهران، ذوب‌آهن و پیکان با 24 امتیاز و تفاضل گل متفاوت دوم تا چهارم هستند. مقاومت و پرسپولیس هم با 23 امتیاز به ترتیب پنجم و ششم هستند. در انتهای جدول، فولاد و ابومسلم که همچنان در حسرت اولین پیروزی خود به سر می‌برند، با 7 و 8 امتیاز، هیجدهم و هفدهم هستند. پاس هم که تا هفته پیش 8 امتیازی بود، با بردی حیاتی مقابل فولاد، سه امتیاز بازی را به چنگ آورد تا کمی به دیدارهای آینده امیدوار باشد. هر چند که پاس حتی با این برد هم نتوانست در جدول رده‌بندی جهشی داشته باشد و کماکان در رده شانزدهم ایستاده.

بخت‌های قهرمانی؛
اینطور که به نظر می‌رسد، مدعیان اصلی قهرمانی لیگ امسال استقلال تهران، سپاهان و ذوب‌آهن اصفهان هستند. هر چند که پرسپولیس هم علی‌رغم مشکلات فراوانی که تاکنون داشته، تا اینجای مسابقات پا به پای مدعیان جنگیده و در صورت ادامه این روند می‌تواند سه مدعی دیگر را به مبارزه بطلبد. اما در میان این چهار تیم، به نظر می‌رسد ذوب‌آهن بی‌حاشیه‌ترین تیم باشد و همین عامل می‌تواند در انتهای فصل حکم قهرمانی آهنگران اصفهانی را امضا کند. پرسپولیس تا همین سه چهار هفته پیش با بحران مدیریت روبرو بود که البته فعلاً با بازگشت حبیب کاشانی، اوضاع قرمزپوشان تهرانی تا حدودی بهبود یافته و در دوهفته اخیر توانسته‌اند برای اولین بار در لیگ نهم به دو برد پیاپی دست یابند. اما کاشانی کماکان درگیر جمع و جور کردن افتضاحی است که عباس انصاریفرد در پی از دست دادن علی کریمی به بار آورد. حواشی سپاهان و استقلال تهران هم کلاً به حضور امیر قلعه‌نوعی در سپاهان خلاصه می‌شود که البته تاکنون باعث ضرر هر دو تیم شده و معلوم نیست که این داستان "منم منم" های واعظ آشتیانی و امیر قلعه‌نوعی به کجا ختم خواهد شد.

نکات آماری؛
در طول 14 هفته آغازین لیگ و در مجموع 126 دیدار برگزار شده تاکنون 52 بازی (41 درصد) به تساوی رسیده و 74 بازی برنده داشته است. 49 برد (66 درصد) از کل بردها متعلق به تیم‌های میزبان بوده است.

هیچ تیم بدون باختی در لیگ باقی نمانده، اما فولاد و ابوسملم همچنان بدون برد هستند. ملوان انزلی و مقاومت سپاسی تنها تیم‌هایی هستند که در خانه خود تن به شکست نداده‌اند. پرسپولیس تنها تیم بدون باخت در دیدارهای خارج از خانه است و چهار تیم پاس، ابومسلم، ملوان و فولاد در حسرت اولین برد خارج از خانه خود هستند.

تعداد گل‌های زده شده تاکنون 326 گل بوده (میانگین 2.6 گل در هر بازی) که سهم تیم‌های میزبان 187 گل (57 درصد) بوده است.

آقای گل لیگ تاکنون علی کریمی (استیل آذین) است با 10 گل و پس از او آرش برهانی (استقلال تهران)، ادینهو و مهدی رجب زاده (هر دو از مس کرمان) با 7 گل قرار دارند.

بیشترین برد: سپاهان با 7 پیروزی در 14 بازی
بیشترین باخت: پاس و فولاد با 7 باخت
بیشترین تساوی: پرسپولیس، مقاومت سپاسی و ابومسلم با 8 تساوی
کمترین برد: ابوسملم و فولاد بدون برد
کمترین باخت: پرسپولیس و مقاومت سپاسی با 1 باخت
کمترین تساوی: صبا قم با 2 تساوی

بیشترین گل زده: مس کرمان با 25 گل زده
بیشترین گل خورده: مس کرمان با 25 گل خورده!
کمترین گل زده: فولاد خوزستان با 7 گل زده
کمترین گل خورده: استقلال تهران با 9 گل خورده

بهترین تیم در دیدارهای خانگی: سپاهان اصفهان با 5 برد و یک باخت در 6 بازی (کسب 83 درصد امتیاز بازی‌های خانگی)
بدترین تیم در دیدارهای خانگی: ابومسلم مشهد با 5 تساوی و 2 باخت در 7 بازی (کسب 24 درصد امتیاز بازی‌های خانگی)
بهترین تیم در دیدارهای خارج از خانه: پیکان قزوین با 3 برد، 3 مساوی و یک باخت (کسب 57 درصد امتیاز بازی‌های خارج از خانه)
بدترین تیم در دیدارهای خارج از خانه: فولاد خوزستان با 1 برد و 6 باخت (کسب 5 درصد امتیاز بازی‌های خارج از خانه)

بهترین برد: استقلال تهران 5 ابومسلم مشهد 0 (هفته هشتم در مشهد)
پرگل‌ترین بازی: مس 5 ذوب‌آهن 2 (هفته ششم در کرمان) – ذوب‌آهن 5 استقلال اهواز 2 (هفته هفتم در اصفهان)

متداوم‌ترین برد پیاپی: پیکان با 6 برد از هفته سوم تا هشتم. ( البته پیکان 6 هفته متوالی است که به پیروزی دست نیافته)

اولین بررسی جامع آماری نتایج تیم ملی فوتبال ایران در 68 سال گذشته

2009-09-25T12:42:00.005+10:00

آیا می‌دانید تیم ملی فوتبال ایران تاکنون چند بار به میدان رفته است؟
آیا می‌دانید بهترین و بدترین نتیجه‌ای که تیم ملی کسب کرده چه و مقابل چه تیمی بوده است؟
آیا می‌دانید مربیان خارجی بهتر با تیم ملی نتیجه گرفته‌اند یا مربیان ایرانی؟
آیا می‌دانید کدام مربی، بهترین نتایج را با تیم ملی ایران گرفته است؟
آیا می‌دانید جایگاه علی پروین، علی دایی، محمد مایلی کهن، امیر قلعه‌نوعی و افشین قطبی در میان سایر مربیان تیم ملی کجاست؟

اگر مشتاق هستید که جواب این سوال‌ها را بدانید و یا معلومات خود را بیازمایید به خواندن به این مطلب ادامه دهید.

توجه1: کلیه آمار ارائه شده در این مقاله بر اساس نتایج بازی‌های ثبت شده تیم ملی فوتبال ایران در وب سایت فیفا می‌باشد و بازی‌های دوستانه تیم ملی با تیم‌های باشگاهی و بازی‌های ایران تحت عنوان تیم ب و یا تیم امید در این محاسبات منظور نشده‌اند. ذکر این نکته ضروری‌ست که مسابقات فوتبال بازی‌های آسیایی تا سال 1998 به عنوان بازی‌های غیر رسمی در تقویم فیفا محسوب می‌شده است و پس از آن به دلیل اعمال محدودیت سنی (زیر 23 سال) کلاً مسابقه تیم ملی به حساب نمی‌آید.

توجه2: این مقاله اولین بررسی جامع آماری نتایج تیم ملی فوتبال ایران به حساب می‌آید. بنابراین استفاده از مطالب این مقاله تنها با ذکر منبع مجاز می‌باشد.
×××

اولین بازی:
تیم ملی فوتبال ایران برای اولین بار در تاریخ 3 شهریور 1320 در دیداری دوستانه، در کابل به مصاف تیم ملی افغانستان رفت؛ که این دیدار با تساوی 0-0 به پایان رسید. تیم ملی فوتبال ایران که اخیراً 68 ساله شده است، از آن زمان تاکنون در 432 دیدار رسمی و دوستانه حاضر شده است که حاصل آن 229 برد، 109 تساوی و 94 شکست بوده است.

سنگین‌ترین شکست:
بین اولین و دومین بازی ثبت شده تیم ملی 105 ماه وقفه وجود دارد! دومین دیدار تیم ملی فوتبال ایران روز 7 خرداد 1329، در استانبول برگزار شده است. این دیدار دوستانه سنگین‌ترین شکست تاریخ فوتبال ملی ما است که با نتیجه 6 بر 1 به نفع تیم میزبان (ترکیه) به اتمام رسیده است. شایان ذکر است که تیم ملی ایران یک بار دیگر در سال 1337 و در بازی‌های آسیایی توکیو (1958) شکستی با اختلاف 5 گل را مقابل کره‌جنوبی پذیرفته است (5 بر 0).

بهترین برد:
از سوی دیگر تیم ملی ایران در طول 68 سال گذشته دو بار توانسته است حریف خود را با شکستی دو رقمی بدرقه کند. پیروزی 19 بر 0 مقابل گوام در سال 1379 (مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 کره-ژاپن) در تبریز و پیروزی معروف 17 بر 0 مقابل مالدیو در سال 1376 (مسابقات مقدماتی جام جهانی 1998 فرانسه) در دمشق. این دو دیدار پرگل‌ترین دیدارهای تیم ملی ایران نیز محسوب می‌شوند.

نتایج تیم ملی به تفکیک مسابقات:
مسابقاتی که تیم ملی ایران در آن شرکت داشته است عبارتند از: مرحله انتخابی و نهایی جام جهانی، مرحله انتخابی و نهایی جام ملت‌های آسیا، بازی‌های آسیایی و مسابقات دوستانه (شامل جام اکو، جام LG، مسابقات بین قاره‌ای آسیا-آفریقا، بازی‌های غرب آسیا و ...).

تیم ملی ایران تاکنون 3 سه بار به جام جهانی راه یافته است که در هر سه دوره، از صعود به دور بعدی مسابقات بازمانده است. 1 پیروزی (مقابل آمریکا)، 2 تساوی (مقابل اسکاتلند و آنگولا) و 6 شکست (مقابل هلند، پرو، یوگسلاوی، آلمان، مکزیک و پرتغال)، کارنامه ایران در مسابقات جام جهانی است. در واقع تیم ایران در جام جهانی که بالاترین سطح فوتبال در رده ملی محسوب می‌شود، با کسب 19% کل امتیازها، عملکرد نامطلوبی داشته است.

بهترین نتایج تیم ملی ایران در مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا به دست آمده است که در آن تیم ایران با در 45 بازی، 33 برد، 8 تساوی و تنها 4 باخت داشته است.

نتایج تیم ملی به تفکیک مکان مسابقه:
این مقایسه شامل بازی‌های خانگی، خارج از خانه و بازی در زمین بیطرف می‌باشد. طبیعتاً آمار تیم ملی در بازی‌های خانگی بهتر از دو گروه دیگر بوده است. تیم ایران در مجموع 155 دیدار رسمی و دوستانه در خانه برگزار کرده است که 102 دیدار آن با پیروزی تیم ملی همراه بوده است. بهترین نتایج خانگی ایران در مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا و بازی‌های آسیایی رقم خورده است. جایی که 9 دیدار از مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا و 7 دیدار از بازی‌های آسیایی همگی با پیروزی تیم ملی توأم بوده است.

تغییر سرمربیان و رؤسای فدراسیون فوتبال:
در طول 68 سال گذشته 54 بار سرمربی تیم ملی تغییر کرده است. این در حالی است که در مقاطع مختلف و در مجموع تیم ملی 9 سال و 10 ماه (118 ماه) بدون سرمربی بوده است. در طول این مدت فوتبال ایران 27 رئیس فدراسیون داشته است. به عبارت دیگر تیم ملی ایران به طور میانگین هر 15 ماه یک یکبار سرمربی عوض کرده است و هر 40 ماه یکبار رئیس فدراسیون! برای مقایسه این ارقام با کشورهای دیگر به این جدول مراجعه کنید.

همانطور که در جدول ملاحظه می‌کنید، فوتبال آلمان در طول 101 سال گذشته 11 سرمربی داشته است و فوتبال انگلیس در طول 146 سال گذشته 13 رئیس فدراسیون! به عبارت دیگر هر رئیس فدراسیون در فوتبال انگلیس به طور متوسط بیش از 11 سال پست خود را حفظ کرده است و هر سرمربی میانگین 9.5 سال خدمت در تیم ملی آلمان را داشته است!

مسأله اینست: مربی ایرانی یا خارجی؟
در این مقاله عملکرد تک تک مربیان تیم ملی ایران مورد بررسی آماری قرار گرفته است. شاید جالب‌ترین سوالی که همیشه در ذهن علاقمندان به فوتبال ایران بوده است، بحث سرمربی ایرانی یا خارجی بوده است؟ مربی خارجی همیشه موافقان و مخالفان زیادی در ایران داشته است. در مجموع 252 دیدار رسمی‌ای (+ بازی‌های آسیایی تا سال 1998) که تیم ملی ایران برگزار کرده، 181 بار مربیان ایرانی و 71 بار مربیان غیر ایرانی هدایت تیم ملی ایران را به عهده داشته‌اند. اما جالب اینجاست که مربیان ایرانی با کسب 70% امتیازها (379 امتیاز از 543 امتیاز ممکن) عملکرد بهتری از دید آماری، نسبت به مربیان غیر ایرانی داشته‌اند که 64% امتیازها (137 امتیاز از 213 امتیاز ممکن) را کسب کرده‌اند. اما اگر نتایج ایران در دیدارهای دوستانه را نیز در نظر بگیریم، مربیان ایرانی در 315 دیدار، با کسب 581 امتیاز، 61.5% امتیازها را کسب کرده و مربیان غیر ایرانی در 117 دیدار، با کسب 215 امتیاز، 61.3% امتیازها را به دست آورده‌اند. البته همانطور که ذکر شد، در این مقایسه، صرفاً نتایج تیم ملی ملاک سنجش قرار گرفته است.

بهترین مربیان:
هرگاه سخن از مربیان تیم ملی به زبان می‌آید، نام چند مربی خوشنام همیشه در ذهن فوتبال دوستان ایرانی نقش می‌بندد. پرویز دهداری، فرانک اوفارل (جمهوری ایرلند)، حشمت مهاجرانی، علی پروین، تومیسلاو ایویچ (کرواسی) و برانکو ایوانکوویچ (کراوسی) در زمره خوشنام‌ترین مربیان تیم ملی بوده‌اند. اما آیا واقعاً این مربیان بهترین نتایج را نیز کسب کرده‌اند؟

جواب این سوال "نه" است!

در تاریخ فوتبال ایران 5 مربی بوده‌اند که در تمام دیدارهای رسمی‌ای روی نیمکت تیم ملی نشسته‌اند، پیروز از میدان خارج شده‌اند. این 5 مربی عبارتند از: فرانک اوفارل (جمهوری ایرلند - 7 پیروزی)، محمود یاوری (6 پیروزی)، محمد رنجبر (5 پیروزی)، ادمار براگا (برزیل – 2 پیروزی) و رضا وطنخواه (1 پیروزی).

در این بین محمد مایلی‌کهن با 17 برد، 6 تساوی و 3 باخت (کسب 73% امتیازها) در رده نهم بهترین مربیان تیم ملی ایستاده است. برانکو ایوانکوویچ (کرواسی) با کسب 72% امتیازها دهم است و قلعه‌نوعی با 70% یازدهم. پروین و دهداری با 65%، چهاردهم و پانزدهم هستند. دایی با 58% هیجدهم است و قطبی با 56% بیست و دوم. نکته جالب اینجاست که والدیر ویرا (برزیل)، مرد محبوب مردم ایران که در صعود ایران به جام جهانی 1998 فرانسه سرمربی تیم ملی بود با 2 تساوی و یک شکست (کسب 22% از امتیازها) در رتبه یکی مانده به آخر لیست مربیانی که در دیدارهای رسمی تیم ملی را هدایت کرده‌اند، قرار دارد.

چه کسی بیش از همه روی صندلی مربیگری تیم ملی نشسته است؟
آیا علی پروین پرسابقه‌ترین مربی تیم ملی است؟ نه! برانکو ایوانکوویچ با رکورد سرمربیگری ایران در 51 دیدار رسمی و دوستانه، با اختلاف فاحشی نفر اول این لیست است. پس از برانکو، مایلی‌کهن، پروین و مهاجرانی به ترتیب با 38، 33 و 32 بار هدایت تیم ملی دوم تا چهارم هستند.

×××
در انتهای این مقاله بد نیست به صورت خلاصه آمار را با هم مرور کنیم:

نتایج تیم ملی:
کلیه نتایج ایران
بهترین نتایج ایران
سنگین‌ترین شکست‌های ایران
پرگل‌ترین بازی‌‌های ایران
جدول نتایج کلیه دیدارهای تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون
جدول نتایج دیدارهای تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون در زمین بی‌طرف
جدول نتایج دیدارهای خانگی تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون
جدول نتایج دیدارهای خارج از خانه تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات گوناگون
جدول نتایج دیدارهای تیم ملی فوتبال ایران به تفکیک مسابقات
×××

نتایج تیم ملی به تفکیک مربی:
بهترین مربیان تیم ملی ایران در کلیه دیدارهای ملی
بهترین مربیان تیم ملی ایران در دیدارهای رسمی
جدول مقایسه عملکرد مربیانی ایرانی و مربیان غیر ایرانی تیم ملی فوتبال ایران
لیست مربیان تیم ملی ایران به ترتیب مدت خدمت در تیم ملی
لیست مربیان تیم ملی ایران به ترتیب تعداد دیدارهای برگزار شده
×××

نتایج تیم ملی به تفکیک رئیس فدراسیون:
رؤسای فدراسیون ایران به ترتیب کسب بهترین نتایج در کلیه دیدارهای ملی
رؤسای فدراسیون ایران به ترتیب کسب بهترین نتایج در دیدارهای رسمی

آیا سپاهان واقعاً مدعی قهرمانی است؟

2009-08-28T14:30:00.002+10:00

مقدمه:
از 15 مرداد 1388، نهمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران بسیار کم و سر و صداتر از دوره‌های گذشته آغاز شد. این مسابقات به سه دلیل از تب و تاب همشیگی‌اش برخوردار نبوده است.
اول؛ شرایط نامساعد سیاسی-امنیتی کشور. دوم؛ سرخوردگی (بخوانید فوتبال زدگی) تماشاگران و بازیکنان فوتبال به دلیل عدم صعود تیم ملی به مرجله نهایی مسابقات جام جهانی و سوم؛ محرومیت دو تیم پرطرفدار پایتخت از داشتن تماشاگر در اولین دیدارهای خانگی خود. همه این موارد دست به دست هم داد تا هفته‌های آغازین لیگ نهم در زمره یکی از بی سر و صداترین لیگ‌های برگزار شده تاکنون قرار گیرد.
×××
بررسی تیم‌ها تا پایان هفته سوم:
هم اکنون که در حال نگارش این مطلب هستم، هفته چهارم لیگ برتر با تساوی بدون گل دو تیم ملوان و استقلال در انزلی، آغاز شده است و سایر دیدارهای این هفته هم امشب (جمعه) ساعت 21:00 به وقت تهران انجام خواهد شد. اما تا پیش از آغاز هفته چهارم، دو تیم ذوب آهن و استیل آذین شروع خوبی داشته‌اند، ضمن اینکه مقاومت سپاسی هم با کسب 7 امتیاز از سه بازی نخست خود شانه به شانه دو تیم دیگر گام برداشته است.
در سه هفته نخست، نتایج جالبی به دست آمد که مهم‌ترین آنها عدم نتیجه گیری تیم پر هزینه سپاهان و تیم پر حاشیه پرسپولیس بود. سپاهان لیگ را با امیر قلعه‌نوعی و با شکست مقابل استقلال تهران آغاز کرد، که این شکست خیلی برای زردپوشان اصفهانی گران تمام شد. سپاهان در هفته دوم با در هم کوبیدن مس کرمان، که تنها سایه‌ای از تیم قدرتمند فصل گذشته‌اش را به همراه دارد، خودی نشان داد اما دوباره در هفته سوم شکست خورد (3 بر1 مقابل مقاومت) تا این سوال در ذهن علاقمندان به فوتبال ایجاد شود:
"آیا سپاهان واقعاً مدعی قهرمانی است؟"
البته جواب من به این سوال مثبت است و معتقدم سپاهان به راحتی می‌تواند قهرمان لیگ نهم شود، اما فعلاً که شروع سپاهانی‌ها بر وفق مراد سایر مدعیان بوده است.
پرسپولیس هم که سال‌هاست اسیر حاشیه بوده است، این بار با تیمی تقریباً ناشناخته پا به مسابقات نهاده و با دو تساوی و یک برد دقیقه 90 در حد یک تیم میانه جدولی نشان داده است.
از سوی دیگر استیل آذین با مربیگری حمید استیلی و به خدمت گرفتن ستارگانی چون علی کریمی، حسین کعبی و فریدون زندی، در دوهفته نخست شروع بسیار خوبی داشت. هر چند که بیش از نیمی از بار این تیم بر دوش علی کریمی است، اما استیل آذین نشان داده که می‌تواند حریف سر سختی برای تیم‌های مدعی این دوره باشد. اما استیل آذینی‌ها در هفته سوم به زمین سفت رسیدند و در مصاف با تیم استخواندار ذوب آهن حرفی برای گفتن نداشتند.
استقلال تهران که با تساوی بدون گل دیشب در انزلی موقتاً برای 24 ساعت صدرنشین لیگ شده است، بر خلاف پیش‌بینی‌ها شروعی فراتر از انتظار داشته است. استقلال با شکست سپاهان و فولاد و امتیاز گرفتن از مقاومت در شیراز نتایج قابل قبولی کسب کرده، هر چند که مشکل گل نزنی در این تیم بار دیگر عیان شده است. توجه داشته باشید که استقلال تنها تیمی است که هنوز دروازه‌اش در لیگ نهم باز نشده است!
در هر حال هر چند که برای قضاوت در مورد تیم‌ها زمان مناسبی نیست، اما شرایط کنونی از رقابت بسیار نزدیک تیم‌ها در لیگ نهم خبر می‌دهد. اما چیزی که از هم اینک مسلم به نظر می‌رسد، دست و پا زدن شاهین بوشهر برای عدم سقوط به دسته پائین‌تر است!

پیش درآمد لیگ برتر 89/1388

2009-07-30T16:45:00.005+10:00

نهمین دوره لیگ برتر ایران از روز پنجشنبه 15 مرداد 1388 آغاز خواهد شد. لیگ هشتم که با قهرمانی استقلال به پایان رسید، شاهد رقابت نزدیک و شانه به شانه این تیم با ذوب‌آهن اصفهان برای کسب مقام قهرمانی بود.
در تعطیلات بین فصل هشتم و نهم لیگ اتفاقات زیادی رخ داد که قطعاً در روند لیگ امسال تأثیر خواهد داشت. بازماندن تیم ملی ایران از حضور در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، حوادث پیش و پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران، بحث منشور اخلاقی فوتبالیست‌ها و مربیان، محرومیت دو بازیکن (علیرضا نیکبخت واحدی و حنیف عمران‌زاده) و یک مربی (فیروز کریمی) از حضور در نهمین دوره لیگ برتر، رفتن قلعه‌نوعی از استقلال به سپاهان و پیوستن علی کریمی به استیل آذین، از مهمترین تحولات تأثیرگذار در نهمین دوره لیگ برتر فوتبال بوده‌اند.
×××
به هر حال و با در نظر گرفتن تمام وقایع بالا، لیگ برتر ایران در آستانه سوت آغاز نهمین دوره‌اش قرار دارد. در این دوره که برای اولین بار تقویم بازی‌ها از ابتدا تا انتها در اختیار تیم‌ها قرار گرفته است، سه میهمان تازه وارد حضور دارند: تراکتورسازی تبریز، شاهین پارس جنوبی (شاهین بوشهر) و استیل آذین تهران.
از بین این سه تیم، تراکتورسازی سابقه حضور در اولین دوره لیگ برتر را دارد که البته در آن دوره ترکتورسازان با کسب تنها 15 امتیاز در 26 دیدار به لیگ دسته اول سقوط کردند و برای صعود دوباره به لیگ برتر 8 سال در انتظار بودند.
استیل آذین که نوپاترین تیم لیگ برتر ایران است، شرایطی مشابه شرایط تیم فوتبال کشاورز در دهه هفتاد را دارد. تیمی متمول با بازیکنان اسمی. به این نام‌ها توجه کنید: علی کریمی، حامد کاویانپور، حسین کعبی، امیر شاپورزاده (بازیکن ایرانی-آلمانی) و فریدون زندی. استیل آذین با هدایت حمید استیلی، حمایت مالی حسین هدایتی و مدیریت حبیب کاشانی، می‌تواند فصل موفقی در لیگ برتر ایران داشته باشد.
با نگاهی به تیم‌های حاضر در لیگ نهم و در نظر گرفتن شرایط این تیم‌ها از هم اکنون می‌توان گمانه‌زنی‌هایی در مورد مدعیان قهرمانی لیگ انجام داد:
استقلال تهران، پرسپولیس، استیل آذین، مس، سپاهان، ذوب‌آهن، راه‌آهن، پیکان، سایپا، تراکتورسازی، ابومسلم، استقلال اهواز، فولاد، شاهین، ملوان، مقاومت سپاسی، پاس و صبا هیجده تیم نهمین دوره لیگ برتر هستند.
پیش‌بینی من حضور 7 تیم استقلال تهران، پرسپولیس، استیل آذین، مس، سپاهان، ذوب‌آهن و فولاد، در بالای جدول است. البته معتقدم سپاهان یک سر و گردن بالاتر از 6 تیم دیگر است و حدس می‌زنم که پیش از رسیدن به هفته سی‌ام قهرمان نهمین دوره لیگ شود.
استقلال تهران علی رغم حفظ بسیاری از مهره‌هایش، به خاطر از دست دادن قلعه‌نوعی و جایگزین کردن او با مرفاوی هزینه گزافی خواهد پرداخت.
پرسپولیس هم با داشتن عباس انصاریفرد به عنوان مدیر عامل عملاً در حال پس رفت است! حتی حضور کرانیکار (سرمربی کرواسی در جام جهانی) هم دوای بحران مدیریت در پرسپولیس نخواهد بود و او احتمالاً خیلی زود عطای کارش را به لقایش خواهد بخشید.
ذوب‌آهن می‌تواند رقیب سرسختی برای سپاهان باشد، اما به شرطی که مدیر عامل جدید باشگاه ادامه دهنده راه آذری مدیر عامل پیشین ذوب‌آهن باشد.
مس کرمان علاوه بر تمام رقبایش، رقیبی به نام مشکل مالی دارد که دیر یا زود گریبانگیرش خواهد شد.
با توجه به جمیع این موارد و مدیریت خوب حاکم در باشگاه سپاهان، که با دانش مربیگری قلعه‌نوعی مجموعه‌ای قوی از سپاهان ساخته است، پیش‌بینی من قهرمانی زود هنگام زرد پوشان اصفهانی در لیگ نهم است.

آموزش و تربیت مدیران ورزشی، تنها راه نجات فوتبالمان است

2009-06-22T11:27:00.005+10:00

بازماندن تیم ملی از رسیدن به جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، فارغ از مسائل سیاسی‌اش، برای هیچ ایرانی علاقمند به فوتبال، خوشایند نبود. اما این اتفاق و خالی بودن تقویم بازی‌های ملی ما تا 5 ماه دیگر (بازی بعدی تیم ملی ایران: چهارشنبه 23 آبان 1388 مقابل اردن – مسابقات مقدماتی جام ملت‌های آسیا) اقلاً فرصت خوبی را ایجاد کرد تا بدون متهم شدن به تضعیف تیم ملی، بتوان عملکرد این تیم را در سه سال اخیر (پس از جام جهانی 2006 آلمان) بررسی کرد.
بازه مورد بررسی از تیر ماه 1385 تا خرداد 1388 را شامل می‌شود. یعنی دقیقاً پس از مسابقات جام جهانی 2006 آلمان تاکنون. در طول این 36 ماه، تیم ملی در 53 دیدار (25 دیدار رسمی و 28 دیدار دوستانه) شرکت کرده است، که حاصل آن 29 برد، 19 تساوی و 5 باخت بوده است.
در طول این نوشته به بررسی نتایج کلی تیم ایران و رتبه ایران در رده‌بندی فیفا، مقایسه رتبه ایران با دیگر تیم‌های مطرح آسیایی، بررسی عملکرد دو رئیس فدراسیون و 5 سرمربی تیم ملی در این دوران، پرداخته خواهد شد.
بررسی نتایج کلی
همانطور که اشاره شد، تیم ایران در طول این مدت 53 بار به میدان رفته است، که جدول زیر تاریخ، محل، مناسبت، نتیجه، سرمربی و رئیس فدراسیون تیم ملی را در هر دیدار نشان می‌دهد.

*توجه داشته باشید که منبع آمار ارائه شده در این نوشته وب سایت رسمی فیفا است.*

در این دیدارها، تیم ایران بهترین و بدترین نتایج را مقابل تیم‌های آمریکای مرکزی و در دیدارهای دوستانه‌اش کسب کرده است. پیروزی 8 بر 1 مقابل جامائیکا و شکست 4 بر صفر مقابل مکزیک.
جدول زیر خلاصه آمار نتایج تیم ایران را نشان می‌دهد.

در 25 دیدار رسمی‌ای که تیم ایران برگزار کرده است، بدون احتساب شکست مقابل کره‌جنوبی در ضربات پنالتی (جام ملت‌های آسیا تیر 1386)، تیم ایران تنها یک بار شکست خورده است. شکست 2 بر 1 مقابل عربستان در تهران که منجر به برکناری علی دایی از سمت سرمربیگری تیم ملی شد و یکی از بزرگترین دلایل عدم صعود به جام جهانی نیز به حساب آمد.
نکته جالب دیگر در مورد نتایج تیم ملی تأثیر ناچیز دیدارهای خانگی و دیدارهای خارج از خانه در بازی‌های رسمی تیم بوده است! کسب 23 امتیاز از 12 بازی در خانه و 23 امتیاز از 13 بازی در خارج از خانه، نشان از تأثیر 5 درصدی بازی‌های خانگی در نتایج تیم ملی دارد!
نمودار زیر روند تغییرات رتبه ایران در رده‌بندی فیفا را نشان می‌دهد. این نمودار از سال 1993 تا جون 2009 را شامل می‌شود.

اگر از افت ناگهانی رتبه ایران در حد فاصل سال 2005 و 2006 (سال آخر ریاست محمد دادکان) بگذریم، روند تغییرات رتبه ایران در این جدول از سال 2006 تاکنون، روندی نسبتاً یکنواخت اما رو به پائین بوده است.
از آنجایی که بررسی تک بعدی روند نتایج تیم ملی، بیانگر موقعیت تیم ما در آسیا نیست، رتبه و امتیاز شش تیم دیگر آسیا (استرالیا، ژاپن، کره‌جنوبی، کره‌شمالی، غربستان و بحرین) در رده‌بندی فیفا هم در جدول زیر ارائه شده است.

آمار ارائه شده در این جدول میانگین و ترجمه‌ای است از سه نمودارگوناگون رده‌بندی فیفا شامل:
نمودار تغییرات رتبه تیم‌های آسیایی در جهان
نمودار تغییرات رتبه تیم‌های آسیایی در آسیا
نمودار تغییرات امتیاز تیم‌های آسیایی
روش امتیاز آوری تیم‌ها در سیستم رده‌بندی فیفا را می‌توانید اینجا مشاهده کنید.

علت انتخاب این تیم‌ها صرفاً نتایج مسابقات مقدماتی جام جهانی 2010 بوده است. چرا که چهار تیم استرالیا، ژاپن، کره‌جنوبی و کره‌شمالی به طور مستقیم به جام جهانی صعود کرده‌اند و از بین برنده دیدار دو تیم عربستان و بحرین و نماینده اقیانوسیه (نیوزیلند)، یک تیم دیگر به جام جهانی راه خواهد یافت.
همانطور که ملاحظه می‌کنید، در سه سال گذشته ایران به طور متوسط پس از ژاپن و استرالیا، تیم سوم آسیا بوده است. اما در نهایت این کره‌شمالی تیم هفدهم آسیا بود که توانست با ناکام کردن ایران، پس از 44 سال به جام جهانی صعود کند.
بررسی نتایج تیم ملی به تفکیک رئیس فدراسیون
صفایی فراهانی را از بدنه سیاسیون اصلاح طلب بر مسند فدراسیون فوتبال می‌نشانیم، چون دولتمان، دولت اصلاح طلب بوده است.
در دوران صفایی فراهانی که پس از جام جهانی 2006 آغاز شد و تا دی 1386 ادامه داشت، تیم ملی در 10 دیدار رسمی حاضر شد (جدول زیر) که حاصل آن 5 برد و 5 تساوی بود. رتبه ایران در رده‌بندی فیفا از 47 به 41 ارتقا یافت.

بعد از تغییر دولت، علی کفاشیان را رئیس فدراسیون فوتبال می‌کنیم. برخی از سوابق کفاشیان:
متولد 1333، عضو تیم ملی دو و میدانی از سال 1355 تا 1359. رئیس فدراسیون دو و میدانی از سال 1360 تا 1370 و دوباره 1375 تا 1382. سرپرست فدراسیون‌های ورزش‌های رزمی، ژیمناستیک، بولینگ وبیلیارد ، سوارکاری ، شطرنج ، قایقرانی و اسکی روی آب. دبیر کل کمیته المپیک از 1383 تاکنون. رئیس فدراسیون فوتبال از دی ماه 1386 تاکنون.
واقعاً چطور می‌شود یک نفر توانایی مدیریت در ورزش‌های گوناگون را داشته باشد؟ چطور می‌شود در سن 27 سالگی و تنها یک سال پس از کناره‌گیری از تیم ملی دو و میدانی، رئیس فدراسیون دو و میدانی شد؟ مگر خود ایشان به تمسخر در جواب جلال يحيى زاده نماينده مردم تفت و ميبد در مجلس شوراى اسلامى، نگفتند: "مثلاً خوب است كه بگوييم يكى از بازيكنان تيم ملى فدراسيون فوتبال را اداره كند؟ آيا آنها مى توانند اين كار را انجام دهند؟ اگر اين طور است بازيكن تيم ملى را رئيس فدراسيون فوتبال كنيد."
اما در دوران کفاشیان که پس از صفایی فراهانی تاکنون بوده است، تیم ملی دچار 9 درصد افت در کسب نتیجه شده است و در 15 بازی رسمی با 6 برد، 8 تساوی و یک باخت، کمتر از 58 درصد امتیاز ممکن را کسب کرده است. ضمن این که رتبه ایران در رده‌بندی فیفا در همان چند ماه آغازین ریاست کفاشیان، 4 پله افت داشته است و در حال حاضر هم با ایستادن در رده 52 دنیا، باز یک پله سقوط داشته است. رتبه تیم در آسیا هم از دوم در زمان فراهانی به چهارم در زمان کفاشیان تنزل داشته است.

بررسی نتایج تیم ملی به تفکیک سرمربی
در طول سه سال گذشته، تیم ملی 6 سرمربی داشته است. اما بیش از 80 درصد این دوران امیر قلعه‌نوعی و علی دایی سرمربی بوده‌اند. محمد مایلی کهن هم در اتفاقی استثنایی در کل دنیا، در طول دوران کوتاه سرمربیگری‌اش هرگز بخت نشستن روی نیمکت تیم ملی را پیدا نکرد!
همانطور که در جدول زیر نشان داده شده است، آمار امیر قلعه‌نوعی در بازی‌های رسمی ایران، بسیار بهتر سایر مربیان بوده است. قلعه‌نوعی با کسب بیش از 70 درصد امتیاز ممکن در 9 دیدار رسمی، بسیار بهتر از علی دایی نتیجه گرفته است (58 درصد در 12 بازی). پس از گزینش قطبی به عنوان سرمربی تیم ملی، هر چند که تیم ملی در سه بازی تحت هدایت او بازی به بازی روان تر و بهتر بازی کرد؛ اما افشین قطبی با کسب حدود 56 درصد امتیازهای ممکن، شانه به شانه علی دایی ایستاده است.

نتیجه‌گیری
با این که در سه سال گذشته و در 25 دیدار رسمی، تنها یک شکست داشته‌ایم، اما اوج امتیاز از دست دادن‌های ما در تعدد تساوی‌ها خلاصه شده است. 13 تساوی در 25 دیدار. یعنی بیش از نیمی از دیدارهای رسمی‌مان با نتیجه مساوی به پایان رسیده است. این تساوی کم و بیش گریبانگیر همه سرمربی‌ها بوده است، هر چند که عملکرد قلعه‌نوعی بهتر از دیگر مربیان بوده است.
اما اگر به دنبال دلیلی برای عدم صعود به جام جهانی هستیم، باید دلیل را در مدیریت فوتبالمان پیدا کنیم که با از دست دادن مربی موفقی چون قلعه‌نوعی و آوردن علی دایی کم تجربه و کینه‌جو، سبب ریزش 12 درصدی امتیازات کسب شدند.
متأسفانه بحث مدیریت فوتبال ما بیشتر یک بحث سیاسی است تا ورزشی و همه مدیران باید از بدنه دولت باشند تا به سطوح بالا برسند.
اگر بازیکنی به فدراسیون خرده بگیرد، ولو اینکه بهترین بازیکن ایران باشد، جایی در تیم نخواهد داشت. یا اگر بازیکنی عقیده‌اش با دولت همخوانی ندارد، مجبورش می‌کنند اطاعت کند. حتی شده بین دو نیمه مهمترین بازی ایران در سال‌های اخیر باشد.
دلیل عدم صعود را باید در تأثیر مدیریت فوتبال در گریزان کردن مردم از استادیوم‌ها جست. چرا که با حرکاتی نظیر برخورد پلیسی با تماشاگران و یا عدم پذیرش حق نیمی از جامعه (زنان) برای حضور در استادیوم‌ها، باعث قهر مردم از تیم ملی شده‌اند.
دلیل حذف تیم ملی را باید در عوض کردن فصلی مدیران پرسپولیس و استقلال پیدا کرد. واقعاً در سه سال گذشته نه پرسپولیس و نه استقلال ثباتی در مدیریت خود نداشته‌اند و همه می‌دانیم که هسته اصلی تیم ملی از همین دو باشگاه تشکیل می‌شود.
اگر دقت کنیم متوجه خواهیم شد که اکثر تغییرات در تیم‌های در سطج مربیان است. مربی ایرانی را می‌اورند، چهار ماه بعد اخراجش می‌کنند و یک مربی خارجی را با پولی هنگفت و با سلام و صلوات وارد می‌کنند. اما دوباره چند ماه بعد یا مربی خارجی تحمل دخالت‌های بیجای مدیران را ندارد و می‌رود. و یا مدیران تحمل جا افتادن مربی خارجی را ندارند و او را برکنار می‌کنند. که البته در هر دو حالت مربی خارجی پولش را تمام و کمال می‌گیرد!
از سوی دیگر تقریباً سالی 2 یا 3 بار مربی به خارج می‌فرستیم برای دوره دیدن و یا مدرس ‌می‌آوریم برای آموزش مربیانمان. بدون آنکه به جای دیدن نوک بینی‌‌مان، کمی دورتر را ببینیم و به آموزش مدیران ورزشی بپردازیم. یا حتی در برنامه‌ای کوتاه مدت (مثلاً 10 ساله) مدیران خارجی را استخدام کنیم تا اصول اولیه و صحیح مدیریت ورزشی را در سیستم سنتی ورزشی‌مان پیاده کنند.
ختم کلام اینکه، معتقدم فارغ از ضعف عدم همکاری در ورزش‌های تیمی‌مان، بزرگترین ضعف‌مان به کارگیری نامهره‌ها در پست‌های مدیریتی است.

30 ثانیه کریمی و سه امتیاز حیاتی

2009-06-11T11:59:00.005+10:00

حتی همین برد کم رمق هم کافی بود تا بار دیگر به حضور در جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی امیدوار شویم. در حالی که تیم ملی ایران در 4 بازی گذشته خود (شامل 2 دیدار خانگی)، به سادگی 9 امتیاز از دست داده بود، دیدار با امارات آخرین امیدمان را برای صعود به جام جهانی زنده نگه داشت.
چهارشنبه عصر به وقت تهران، تیم ملی ایران در دیداری یکطرفه و با تکیه بر تکنیک بازیکنان خود، توانست پس از 8 ماه در مسابقات مقدماتی جام جهانی پیروز از زمین خارج شود. در این دیدار تیم ایران فاقد هر گونه طراوت تاکتیکی بود و در طول نود دقیقه با اتکا به مهارت فردی برخی بازیکنان نظیر، پژمان نوری، علی کریمی، محمدرضا خلعتبری و حسین کعبی توانست برتری خود را بر حریف ضعیف و بی انگیزه‌اش دیکته کند.
در مورد امارات که به عنوان کم امتیازترین تیم به این مرحله صعود کرده بود، ذکر این نکته خالی از لطف نیست که امارات در 9 دیدار گذشته خود در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی، طی یکسال گذشته، 8 شکست رو پذیرفته و تنها در دیدار خانگی مقابل ایران به تساوی رسیده است!

آنالیز شرایط صعود ایران:
با برد ایران مقابل اماراتو تساوی عربستان با کره‌جنوبی، بسیاری از اما و اگرهای گروه دوم رقابت‌های مقدماتی جام جهانی در آسیا از بین رفت.
در حال حاضر تیم ایران در بازی آخر خود (چهارشنبه 27 خرداد) مقابل کره‌جنوبی:

یک) اگر شکست بخورد، هیچ امیدی به صعود نخواهد داشت؛

دو) اگر پیروز شود و دیدار دو تیم عربستان و کره‌شمالی مساوی شود، به جام جهانی صعود می‌کند؛

سه) اگر پیروز شود و دیدار دو تیم عربستان و کره‌شمالی برنده داشته باشد، به عنوان تیم سوم گروه باید برای نیم سهمیه باقی مانده آسیا به مصاف تیم سوم گروه یک برود (به احتمال بسیار زیاد بحرین) و در صورت پیروزی در مجموع دو دیدار رفت و برگشت به مصاف نیوزلند برود؛ تا در صورت پیروزی در آن دیدار به جام جهانی برود؛

چهار) اگر مساوی کند و دیدار دو تیم عربستان و کره‌شمالی مساوی شود، هیچ امیدی به صعود نخواهد داشت؛

پنجم) اگر مساوی کند و کره‌شمالی برنده دیدار دو تیم عربستان و کره‌شمالی باشد، مشابه حالت سه؛

ششم) اگر مساوی کند و عربستان با اختلاف 2 گل یا بیشتر، برنده دیدار دو تیم عربستان و کره‌شمالی باشد، مشابه حالت سه؛

هفتم) اگر مساوی کند و عربستان با اختلاف 1 گل، برنده دیدار دو تیم عربستان و کره‌شمالی باشد، آنوقت با توجه به اینکه امتیاز و تفاضل گل ایران و کره‌شمالی برابر می‌شود:

الف) هر تیمی که در دیدار روز آخر بیشتر گل به ثمر رسانده باشد، به دلیل گل زده بهتر (امتیاز و تفاضل گل برابر) سوم می‌شود و حالتی مشابه حالت سه خواهد داشت.

ب) در صورت به ثمر رساندن تعداد گل برابر در دیدار روز آخر، ایران به دلیل پیروزی مقابل کره‌شمالی، به عنوان تیم سوم شناخته خواهد شد و حالتی مشابه حالت سه خواهد داشت.

×××

آنالیز نفر به نفر تیم ایران در بازی مقابل امارات:
سید مهدی رحمتی؛
با این که در طول بازی تعداد حملات امارات انگشت شمار بود، اما حس داشتن یک دروازه‌بان مطمئن درون دروازه تیم ملی، حس بسیار خوشایندی بود. پس از خداحافظی عابدزاده از تیم ملی و در طول ده سال گذشته دروازه‌بانانی نظیر پرویز برومند، مهدی واعظی، نیما نکیسا، داوود فنایی، ابراهیم میرزاپور، حسن رودباریان و وحید طالب‌لو، در مقاطع مختلف سنگربان تیم ملی بوده‌اند. اما هیچکدام نتوانستند نقطه قوتی در تیم باشند. به عبارت دیگر همیشه یکی از دغدغه‌های تیم ملی ایران در ده سال گذشته نداشتن دروازه‌بان مطمئن بوده است. اما این روزها دروازه ایران با حضور رحمتی، بار دیگر به یکی از نقاط قوت تیم تبدیل شده است.

هادی عقیلی؛
او هم مانند رحمتی و دیگر مدافعان تیم، روز چندان سختی نداشت، اما علی رغم تسلطش در هنگام دفاع، در بازی سازی بسیار بی دقت عمل کرد. در واقع بازی سازی او در طول بازی به زیر توپ زدن خلاصه می‌شد. این موضوع یکی از ریشه‌های بی برنامه بودن حملات تیم ایران است که مدافعان تیم سعی دارند با پاس بلند مهاجمان را صاحب توپ کنند، اما با این حرکت، عملاً هافبک‌های بازی ساز تیم را از جریان بازی خارج می‌کنند. این ضعف از زمانی من به یاد دارم در تیم ایران بوده است. محمد پنجعلی، سیامک رحیم‌پور، مرتضی فنونی‌زاده، نادر محمدخانی، محمد خاکپور، افشین پیروانی، محمد نصرتی، رحمان رضایی و مدافعان کنونی همگی با این روش، تاکتیک تیمی را از بین برده‌اند.

سید جلال حسینی؛
در حالی که سید جلال در بازی سازی کمی بهتر از عقیلی نشان داد و یکی دو بار با حرکات انفجاری خود از دفاع کند و آغازگر حمله به دروازه امارات بود، نزدیک بود با اشتباه بزرگش در دقایق پایانی بازی، آخرین بخت ایران برای حضور در جام جهانی را نابود کند. به طور کلی، حسینی بهتر از عقیلی در بازی سازی تیم نقش داشت، اما بدتر از او به وظیفه اصلی‌اش، که همان دفاع کردن بود، پرداخت.

حسین کعبی؛
کعبی مثل همیشه بود و همین مثل همیشه بودنش برای ما کافی بود تا جناح راست تیم ملی جناحی قابل اتکا باشد. نفوذهای کعبی چه در نیمه اول و چه در نیمه دوم، یکی از نقاط قوت بازی دیروز بود. کعبی با تکل‌های معروفش در نیمه دوم یکی دوبار نقش مهمی در دفاع داشت. شاید بزرگترین ایراد کعبی، بازی کردن با سر پائین باشد، که قدرت تصمیم‌گیری به موقع را در او به میزان قابل توجهی پائین می‌آورد.

پژمان نوری؛
به اعتقاد من پژمان نوری بهترین بازیکن بازی ایران مقابل امارات بود. نوری که پست تخصصی‌اش هافبک میانی است، دیروز در دفاع چپ تیم ملی بسیار بهتر و مؤثرتر از محمد نصرتی (دفاع چپ ایران در بازی با کره‌شمالی) بازی کرد. پژمان باید قبول کند که با توجه به ترافیک هافبک میانی در تیم ملی و فقدان یک دفاع چپ جنگنده، می‌تواند در نقش دفاع چپ، هم فرصت بیشتری برای بازی داشته باشد و هم دفاع چپ تیم را سر و سامان بخشد. نوری در بازی با امارات ضمن حضور موفق در حملات یکی دوبار در دفاع هم بسیار خوب ظاهر شد که نمونه بارز آن ناکام گذاشتن مهاجم امارات در دقایق پایانی بازی و در حوالی منطقه شش قدم دروازه ایران بود.

آندرانیک تیموریان؛
پیش از بررسی عملکرد آندو، بد نیست به این نکته اشاره کنم، که ای کاش قطبی به جای سیستم تدافعی 4-2-3-1، یکی از دو هافبک دفاعی تیم را با یک مهاجم جابجا می‌کرد. آندو دیروز در ترکیب اصلی بود ،اما نبود! در واقع از آن بازیکن مؤثر 2 سال پیش تیم ملی، فقط یک اسم باقی مانده است و دیگر هیچ. آندو در دیدار دیشب، یکی از ضعیف‌ترین بازیکنان تیم بود.

جواد نکونام؛
جواد که تاکنون در دور چهارم مسابقات مقدماتی جام جهانی در آسیا با به ثمر رساندن 3 گل (43 درصد کل گل‌ها) مؤثرترین بازیکن تیم ملی بوده است، در بازی با امارات و پس از طی کردن محرومیتش در بازی با کره‌شمالی به عنوان فرشته نجات تیم به زمین آمده بود. اما همین مسؤولیت، بار روانی سنگینی برای او ایجاد کرده بود که در نهایت از او یک بازیکن معمولی ساخته بود. نکونام به جز یکی دو پاس خوبش در طول بازی چندان مؤثر نبود، ضمن این که یکی از بهترین بخت‌های گلزنی ایران را نیز از دست داد.

مهدی مهدوی کیا؛
مهدوی کیا یکی از بازیکنان محبوب من است. اما دیدن بازی‌های او در ماه‌های اخیر تنها خبر از یک چیز می‌دهد و آن هم رسیدن به نقطه پایانی دوران طلای اوست. بی دلیل نیست که او در اکثر دیدارهای اینتراخت فرانکفورت، حتی نیمکت نشین هم نبود و بازی‌ها را از روی سکو دنبال می‌کرد. در واقع بهترین تصمیم قطبی، تعویض کاپیتان تیم ملی در بین دو نیمه بود.

مسعود شجاعی؛
تنها بازیکن جوان خط آتش تیم ملی در بازی با امارات، بسیار بی نشاط و بی دقت بود. شجاعی که عملکردش در بازی مقابل کره‌شمالی نیز، چنگی به دل نزد، این بار هم در طول 80 دقیقه حضورش در زمین، بیشتر برای خودش بازی کرد تا تیم. اوج بی‌دقتی او زمانی بود که یکی از معدود پاس‌های خوب نکونام در موقعیتی استثنایی به او رسید، اما او آنقدر با توپ جلو رفت (در حالی که با دروزاه‌بان امارات تک به تک بود) که دیگر شانسی برای زدن ضربه نداشت. آنگاه تصمیم گرفت که آرش برهانی را صاحب توپ کند که خیلی دیر شده بود. اما دوندگی او در این دیدار قابل تحسین بود. مسعود دو بار در نیمه دوم، تا پشت محوطه جریمه ما بازگشت تا جای خالی کعبی و سید حلال حسینی را پر کند.

علی کریمی؛
شاید هیچ کس به اندازه علی دایی از گلزنی کریمی در بازی مقابل امارات حسرت نخورد. کریمی که دیشب شاید تنها 30 ثانیه همان کریمی‌ای بود که مردم انتظارش را داشتند، در همان 30 ثانیه مفیدش، تنها گل تیم ایران را به ثمر رساند تا امیدها را برای حضور در جام جهانی زنده نگه دارد. شاید حالا دایی بیش از پیش حسرت لجبازی‌ها و دشمن تراشی‌های خود را بخورد. چرا که کریمی درست مانند فرشاد پیوس 20 سال پیش و علی دایی 10 سال پیش، در طول نود دقیقه بازی، هر لحظه بوی گل می‌دهد. این همان عبارتی است که علی پروین درباره فرشاد پیوس استفاده کرده بود و حقیقت هم داشت. اگر یک بار دیگر لحظه گلزنی کریمی را مرور کنیم، آرامش او و نیم نگاهش به دروازه امارات هنگام زدن ضربه، دو فاکتور مهمی است که اکثر بازیکنان تیم ملی، از بکارگیری توأم آن عاجز هستند.

وحید هاشمیان؛
به جرأت می‌گویم که هاشمیان مانند بسیاری از دیدارهای اخیر ایران، بدترین بازیکن تیم بود که هیچ نقشی را در تیم بر عهده نگرفت. شاید نجابت قطبی باعث حضور 58 دقیقه‌ای او در زمین شد و الا مربیانی مانند امیر قلعه‌نوعی که صبور نیستند، چنین بازیکنانی را در همان 30 دقیقه اول از زمین بیرون می‌کشند.

محمدرضا خلعتبری؛
خلعتبری که نیمه دوم به جای مهدوی کیای بی اثر وارد زمین شده بود، دقیقاً بر عکس او بسیار مؤثر ظاهر شد تا نشان دهد چیزی که تیم ملی در حال حاضر نیازمند آن است، تلفیق انگیزه و تجربه است. خلعتبری تنها 2 دقیقه پس از حضورش در زمین خود را در موقعیتی استثنایی قرار داد و اتفاقاً ضربه سر خوبی هم زد، اما از بخت بد او توپ وارد دروازه نشد. محمدرضا خلعتبری در ادامه هم بسیار پر جنب و جوش ظاهر شد، هر چند که در چند صحنه اصرار بیش از اندازه‌اش به تکروی، موقعیت‌های خوبی را از تیم گرفت؛ اما در کل بسیار بهتر از مهدوی کیا نشان داد.

آرش برهانی؛
برهانی که انگار فقط بلد است در تیم قلعه‌نوعی گل بزند، دیشب هم بهترین بخت ایران را برای زدن گل دوم، در حالی از دست که دروازه‌ای تقریباً خالی را پیش رویش داشت. آرش در همان موقعیتی که قبلاً اشاره کردم (تعلل شجاعی) هر چند دیر، اما صاحب یک موقعیت طلایی برای گلزنی شد، اما باز هم نتوانست گل بزند. برهانی که در این بازی از دقیقه 58 به جای شبحی به نام هاشمیان به بازی گرفته شد، اقلاً این خاصیت را داشت تا بیننده بازی حس کند 11 نفر در تیم ایران بازی می‌کنند!

خسرو حیدری؛
خسرو حیدری که در دقیقه 80 به جای شجاعی به زمین آمد، با حضورش در زمین جای خود را با خلعتبری عوض کرد تا هر دو در پست‌های تخصصی‌شان قرار بگیرند. حیدری که یکی از بهترین‌های استقلال و لیگ در لیگ هشتم بود و از ارکان اصلی قهرمانی آبی‌پوشان، در تیم ملی به حقش نرسید و نتوانست خودش را به طور کامل نشان دهد. هر چند که همان حضور ده دقیقه‌اش هم منجر به ایجاد موقعیتی ایده‌آل برای کعبی شد.

افشین قطبی؛
قطبی هم مانند بسیاری از مربیان ایرانی، چیزی به عنوان سبک یا تاکتیک در چنته‌اش ندارد. اما تخصص و تبحر او در آنالیز تیم حریف، به همراه شخصیتش، بزرگترین داشته‌های او هستند. بازی‌خوانی قطبی در نیمه دوم بازی مقابل امارات تحسین برانگیز بود و به جای فراخواندن تیم به دفاع، آنها را تشویق به بازی آرام اما رو به جلو می‌کرد. هر سه تعویض قطبی در بازی با امارات خوب بود، اما امیدورام او از بازی خلعتبری، برهانی و حیدری راضی شده باشد تا اقلاً دو نفر از این سه بازیکن به جای هاشمیان و مهدوی کیا در روز سرنوشت ساز بازی مقابل کره‌جنوبی در ترکیب اصلی تیم قرار بگیرند.

لبان غنچه شده ذوب آهن برای بوسه بر جام قهرمانی، سلام مس به آسیا و خداحافظی داماش با لیگ برتر

2009-04-17T12:14:00.008+10:00

باز هم سرنوشت قهرمانی لیگ برتر ایران به روز آخر کشیده شد و باز هم رقابت بین یک تیم تهرانی و یک تیم اصفهانی است!
در هفته سی و سوم لیگ برتر، تنها یک دیدار به تساوی رسید، اما همین نتیجه تا حدود زیادی تکلیف قهرمانی را روشن کرد. استقلال تهران در روزی که میزبان سایپا بود، 88 دقیقه انتظار کشید تا از روی نقطه پنالتی دروازه تیم سرمربی تیم ملی را باز کند. اما در دقیقه دوم از سه دقیقه وقت‌های تلف شده بازی، سایپا روی یک ضربه ایستگاهی و با استفاده از اشتباه مدافعان و دروازه‌بان استقلال در جایگیری، به گل تساوی دست یافت. این گل بیش از آنکه برای سایپا اهمیت داشته باشد، برای ذوب آهن ارزشمند بود. چرا که ذوب آهن با برد راحت و قاطع سه بر صفر مقابل ملوان، حالا با 3 امتیاز اختلاف نسبت به استقلال در صدر جدول قرار دارد و حتی یک تساوی در دیدار آخر مقابل فولاد سند قهرمانی آنها را امضا خواهد کرد!
کمی پائین‌تر از قله جدول، رقابت داغ دیگری بین چهار تیم مس، سپاهان، پرسپولیس و صبا برای کسب سهمیه سوم لیگ قهرمانان آسیا بود که پس از بازی‌های هفته سی و سوم، شرایطی بسیار مشابه به شرایط قهرمانی پیش آمد. به نحوی که پرسپولیس و صبا با شکست در این هفته، دیگر هیچ شانسی برای کسب این سهمیه ندارند. مس هم با 3 امتیاز اختلاف نسبت به سپاهان، تنها نیازمند یک تساوی از آخرین دیدار خود مقابل پیکان است، که با توجه به شکست ناپذیر بودن مس در خانه تاکنون، می‌توان سهمیه سوم لیگ قهرمانان آسیا را از هم اینک از آن مس کرمان دانست.
در انتهای جدول هم، داماش علی رغم پیروزی مقابل برق بی انگیزه، به دسته یک سقوط کرد. پیام با برد بسیار ارزشمندش مقابل مقاومت، جایش را در جدول با دیگر تیم مشهد، ابومسلم، عوض کرد؛ اما هنوز از حاشیه امنیت برخوردار نیست.
در هفته پایانی، پیام میزبان استقلال خواهد بود که یکی به دنبال کور سوی قهرمانی خود می‌گردد و دیگری به کور سوی بقای خود می‌اندیشد! استقلال اهواز میهمان تیم سقوط کرده برق خواهد بود که می‌تواند امیدوار باشد به کسب هر سه امتیاز این دیدار. ابومسلم هم میهمان ملوان بی انگیزه است. ابومسلم حداقل این شانس را دارد که در صورت هم امتیاز شدن با پیام یا استقلال اهواز به دلیل تفاضل گل بهترش، بالاتر از این دو تیم قرار بگیرد.
×××
جدول رده‌بندی پیش بینی‌ها
نتایج لیگ پیش بینی‌ها
جدول رده‌بندی لیگ پیش بینی‌ها (عباس در فاصله یک هفته به پایان بازی‌ها قهرمان شد.)
جدول مسابقات حذفی پیش بینی‌ها (مجید و سیدرضا به فینال راه یافتند.)

وقتی که برق رفت، فولاد استقلال را ذوب کرد

2009-04-14T13:59:00.007+10:00

در روزی که برق رفت، ذوب آهن به کمک فولاد، پس از پانزده هفته بار دیگر به صدر جدول بازگشت.
در هفته سی و دوم لیگ برتر، مکان ده تیم از هیجده تیم لیگ برتر در جدول رده‌بندی جا به جا شد که مهمترین جابجایی بین ذوب آهن و استقلال تهران صورت گرفت.
استقلال که تا هفته پیش و برای پانزدهمین هفته متوالی صدرنشین لیگ بود، با از دست دادن دو امتیاز حساس مقابل فولاد، کنترل صدر جدول را به دست نماینده سخت کوش اصفهان سپرد. چرا که ذوب آهن با برد خفیف دو بر یک مقابل برق، ضمن رسیدن به صدر جدول، سبب سقوط برق به لیگ یک شد.
به این ترتیب، حالا این ذوب آهن است که قهرمانی را در دستان خود دارد، مگر آن که فولاد در روز آخر ذوب آهن را نیز متوقف کند. هر چند که با توجه به شرایط موجود، فولاد دیگر هیچ امیدی به کسب سهمیه لیگ قهرمانان آسیا ندارد و به تبع بدون انگیزه مقابل نماینده اصفهان صف آرایی خواهد کرد. ذوب آهن که در هفته سی و سه یک دیدار ساده مقابل ملوان دارد، حتی می‌تواند در صورت کسب پیروزی مقابل نماینده انزلی و خوش شانس بودن (شکست استقلال مقابل سایپا) در فاصله یک هفته با پایان بازی‌ها قهرمان لیگ شود.
اما از بین تیم‌های مس، سپاهان، پرسپولیس و صبا، تنها یک تیم می‌تواند سهمیه سوم ایران در لیگ قهرمانان آسیا را از آن خود کند که دیدار هفته آنیده صبا و مس در قم نقش تعیین کننده‌ای در نماینده سوم ایران خواهد داشت.
در انتهای جدول نیز، برق با کسب تنها 2 امتیاز در نیم فصل دوم صقوطش به لیگ یک حتمی شد. این در حالی است که برق تا پایان هفته نهم با 19 امتیاز صدرنشین لیگ بود. به عبارت دیگر برق در 23 دیدار اخیرش 18 باخت و 5 تساوی داشته است!
داماش دیگر تیمی است که در بین سه تیم در معرض سقوط، کمترین بخت را برای بقا دارد. هر چند که داماش می‌تواند از دو دیدار آخرش مقابل برق در خانه و مقابل پاس در همدان 6 امتیاز کسب کند، اما شرایط داماش به گونه‌ای است که محتاج امتیاز از دست دادن دیگر تیم‌ها نیز هست! استقلال اهواز یک دیدار دشوار مقابل پرسپولیس خواهد داشت و یک دیدار آسان مقابل برق. پیام نیز در هفته سی و سه میهمان مقاومت بی انگیزه خواهد بود. اما در هفته پایانی میزبان استقلال تهران است که برای رسیدن به پیروزی دست به کاری خواهد زد! با توجه به جمیع موارد فوق، پیش بینی من بین 4 تا 6 امتیاز برای استقلال اهواز و داماش در دو هفته پایانی است. اما حدس می‌زنم پیام بین 2 تا 4 امتیاز از دو دیدار آخرش کسب کند.
×××
اما در پیش بینی‌ها، دانیال همچنان صدرنشین است، اما امیر_ش تنها 10 امتیاز پائین‌تر از اوست.
در لیگ پیش بینی‌ها نیز پس از بازی‌های هفته سی و دوم، حالا عباس در دو هفته پایانی تنها دو امتیاز می‌خواهد تا قهرمان لیگ پیش‌بینی‌ها شود.
در جام حذفی پیش‌بینی‌ها نیز، آرش و مجید، هر دو دیدار رفت نیمه‌نهایی را در زمین حرفان با برد پشت سر گذاشتند.

فولاد تعیین می‌کند که استقلال قهرمان خواهد شد یا ذوب آهن

2009-04-06T16:10:00.005+10:00

پس از یک ماه وقفه به دلیل دیدارهای تیم ملی، هفته سی و یکم لیگ برتر با ادامه رقابت شانه به شانه استقلال تهران و ذوب آهن به پایان رسید.
در دیدارهای این هفته استقلال در دیداری آسان توانست ملوان را با سه گل از پیش رو بر دارد. ذوب آهن نیز با دو گلی که در نیمه دوم دیدار خانگی‌اش مقابل پیام به ثمر رساند، آسان‌ترین دیدار از دیدارهای باقی مانده‌اش را با برد پشت سر گذاشت تا سایه به سایه استقلال در جدول رده‌بندی حرکت کند.
استقلال در سه بازی آینده خود، به ترتیب میهمان فولاد، میزبان سایپا و میهمان پیام خواهد بود. از طرف دیگر ذوب آهن در سه دیدار پایانی فصل ابتدا میهمان برق خواهد بود، سپس میزبان ملوان و در نهایت میهمان فولاد. با توجه به دیدارهای باقی مانده، به نظر می‌رسد نتیجه بازی این دو تیم مقابل فولاد در اهواز، نقش تعیین کننده‌ای در سرنوشت قهرمانی لیگ هشتم داشته باشد. چرا که فولاد می‌داند برای کسب سهمیه آسیا باید هر سه دیدار آینده‌اش را با پیروزی پشت سر بگذارد.
اما فارغ رقابت تنگاتنگ صدر جدول، جدال تیم‌ها برای کسب سهمیه آسیا و رقابت برای عدم سقوط نیز روز به روز حساس‌تر می‌شود.
در بالای جدول، پرسپولیس طبق عادت سال‌های اخیر، سال جدید را با شکست آغاز کرد. شکستی که بیشتر به نحوه تمرین بازیکنان در ایام نوروز مربوط می‌شود! صبا حریف پرسپولیس در این روز با کسب برد شیرین دو بر صفر، توانست در جدول رده‌بندی، دو پله بالاتر رود و پرسپولیس را نیز دو پله به زیر کشد.
سپاهان دیگر تیم مدعی برای کسب سهمیه آسیا، با تساوی مقابل داماش در همان سکوی پنجم ایستاد و مس نیز با پیروزی یک بر صفر مقابل راه آهن، بیش از پیش به کسب سهمیه آسیایی امیدوار شد.
در حال حاضر و در بالای جدول، استقلال، ذوب آهن، مس، صبا، سپاهان و پرسپولیس به ترتیب با 61، 60، 52، 49، 49 و 49 امتیاز اول تا ششم هستند و تفاضل گل صبا، سپاهان و پرسپولیس به ترتیب 13+، 10+ و 7+ است.
چهار تیم مس، صبا، سپاهان و پرسپولیس، همگی دیدارهای حساس و نه چندان آسانی در سه هفته پایانی دارند، که در این بین جدال مس با صبا در قم (هفته 33)، می‌تواند بسیاری از معادلات را بهم زند.
رقابت در انتهای جدول هم بسیار دیدنی شده است. در بین تیم‌های در معرض سقوط، استقلال اهواز با برد شیرینش مقابل سایپا، گام بزرگی برای فرار از سقوط برداشت. در عوض پیام با پذیرش شکست مقابل ذوب آهن، بار دیگر به جمع فانوس به دستان پیوست. دو تیم داماش و برق هم نتوانستند به نتیجه بهتر از تساوی یک بر یک مقابل سپاهان و ابومسلم دست یابند و به احتمال زیاد سقوط خواهند کرد.
در حال حاضر ابومسلم 33، استقلال اهواز 31، پیام 29، داماش 27 و برق 24 امتیازی هستند. برق قعرنشین لیگ، خوب می‌داند که در صورت باخت در دیدار هفته سی و دوم مقابل مس، احتمال قطعی شدن سقوطش به دسته پائین تر وجود دارد. بنابراین ذوب آهن دیدار آسانی مقابل برق نخواهد داشت.
با توجه به برد اخیر استقلال اهواز، کنترل قعر جدول در دست آبی پوشان اهوازی است. اما استقلال اهواز در دو هفته آتی به ترتیب، میزبان سپاهان و میهمان پرسپولیس خواهد بود که هیچ کدام از این دو دیدار، بازی آسانی به حساب نمی‌آید. اما در هفته پایانی استقلال اهواز میهمان برق خواهد بود. دیداری که اما و اگرهای زیادی دارد. اگر برق بتواند فاصله 7 امتیازیش با استقلال اهواز را در دو هفته آینده به 3 امتیاز برساند، آنگاه پیروزی در دیدار خانگی مقابل استقلال اهواز می‌تواند برق را از سقوط نجات دهد! به عبارت دیگر برق باید یکی از دو دیدار مقابل ذوب آهن و داماش را با برد پشت سر بگذارد و دیدار دیگر را اقلاً با تساوی به پایان برساند. آنگاه باید استقلال اهواز را ببرد تا شاید سقوط نکند!
با توجه به جمیع موارد فوق، به نظر می‌رسد، دو تیم برق و داماش سقوط خواهند کرد و از بین استقلال اهواز و پیام نیز یک تیم دیگر به جمع سقوط کنندگان اضافه خواهد شد.

جدول دیدارهای هفته 32
×××
جدول رده‌بندی پیش بینی کنندگان
نتایج لیگ پیش بینی کنندگان
جدول لیگ پیش بینی کنندگان
جام حذفی پیش بینی کنندگان

ما می‌گیم شاه نمی‌خوایم، نخست وزیر عوض می‌شه

2009-03-30T15:17:00.004+10:00

اگر اخبار فوتبال ایران را دنبال می‌کنید، حتماً می دانید که تیم ملی در دیداری بسیار حساس مقابل عربستان باخت. پیروزی در این دیدار می‌توانست همانقدر امیدهای صعود به جام جهانی را افزایش دهد که باخت در این دیدار، آن امیدها را کاهش داد.
در حال حاضر که این مطلب را می‌نویسم، خبر برکناری علی دایی از سمت سرمربیگری تیم ملی همه جا پیچیده است. اما هنوز معلوم نشده که چه کسی جانشین او شده است.
×××
بحث فنی بازی
اول؛ انتخاب نفرات
دایی هم مثل همه مربی‌های دیگر حق انتخاب نفرات تیم ملی را داشت. او از این حق استفاده کرد و توانست کریم باقری را پس از هفت سال به تیم ملی بازگرداند. و با استفاده از همین حق علی کریمی را دعوت نکرد. به اعتقاد من کریم باقری و علی کریمی، از جمله 10 بازیکن برتر دهه اخیر فوتبال ایران هستند. اما هر دو بازیکن مذکور در برهه‌ای از زمان اشتباه کردند. باقری که با بازگشتش به تیم ملی، روح تازه‌ای به تیم دمیده بود، به بهانه خستگی و در واقع برای لذت بردن از تعتیلات نوروزی‌اش، از حضور در تیم ملی سر باز زد. داستان کریمی هم که بر همه روشن است. به نظر من، دایی در عدم دعوت از کریمی کاملاً محق بود. همانطور که برانکو خداداد عزیزی را دعوت نمی‌کرد، و یا امه ژاکه از دعوت کانتونا و دیوید ژینولا امنتاع می‌کرد. اگر حتی مربی یک تیم آماتوری بوده باشید، اولین چیزی که در تیمتان نمی‌خواهید، بازیکن بی نظم و خود مختار است. و متأسفانه کریمی همیشه بی نظم بوده است.
فارغ از بحث این دو بازیکن، عدم دعوت از آرش برهانی بهترین گلزن حال حاضر لیگ برتر و مجتبی جباری (هر چند که او نیز مانند کریمی بی نظم است) توجیه منطقی‌ای نداشت. ضمن این که علی رغم آمادگی خسرو حیدری، استفاده مکرر از حسین کعبی نا آماده (که روی گل اول عربستان، مقصر اصلی بود)، یکی از ایرادهای مهره چینی دایی به شمار می‌رفت.
در بحث نفرات تیم ملی، معتقدم همه بازیکنان شایسته در زمین بودند به جز دو نفر: آرش برهانی و خسرو حیدری که به ترتیب به جای غلامرضا رضایی و حسین کعبی می‌توانستند به کار گرفته شوند.
دوم؛ تعویض‌ها
به نظرم ورود هاشمیان به جای رضایی، یک تعویض نادرست بود. چرا که هاشمیان مدت‌هاست که شایسته حضور در تیم ملی نیست. ای کاش اقلاً به جای آوردن یک بازیکن کم اثر، دایی سیاوش اکبرپور را (از بین نیمکت نشینان آن روز) وارد زمین می‌کرد. تصور کنید اگر به جای مثلث کم فروغ نکونام، شجاعی و رضایی، مثلث هماهنگ جباری، برهانی و اکبرپور به کار گرفته می‌شد، چه تأثیری در نحوه حملات تیم ایجاد می‌شد؟
سوم؛ تاکتیک تیم
این بخش را با این نقل قول آغاز می‌کنم: "علی دايی درباره اشتباهات تاكتيكی تيم ملی نيز گفت: اين مسائل را بازيكنان بايد از 12 سالگی ياد بگيرند و من نمی‌توانم خود به ميدان بروم و اين نكات فردی را به بازيكنانم گوشزد كنم."
حالا سوال اینجاست که پس وظیفه سرمربی چیست؟ صرف داشتن یه عده بازیکن و بازی دادن به آن‌ها که می‌پسندیم، همه وظایف سرمربی را شامل می‌شود؟
دایی گفته است: " ما يك گل بد دريافت كرديم ضمن آنكه گل دوم نيز روی يك ضربه كرنر به دست آمد نه فشار حملات تيم عربستان. ضمن آنكه ما در همان صحنه نيز برای تمامی بازيكنان از جمله بازيكنی كه گل‌زنی كرد يار مستقيم گذاشته بوديم اما، بازيكن ما به وظيفه‌اش عمل نكرد و به همين دليل شكست خورديم."
آقای دایی که معتقد است هر دو گل را بر روی یک اتفاق خورده است، آیا به این نکته توجه کرده است که روی گل اول عربستان دفاع خطی ایران در آفساید گیری ناموفق بود؟ آیا علی دایی دیده است که روی گل دوم عربستان، که حاصل یک ضربه کرنر بود، هیچ کسی تیر دوم دروازه‌مان را نگرفته بود؟ و ما از همان ناحیه گل خوردیم؟
آقای دایی که اعلام کرده است: " معتقدم تيم ملی ايران امروز بسيار خوب بازی كرد و من به بازيكنان تيم ملی افتخار می‌كنم." آیا به این فکر کرده است که عربستان در نیمه یک گل سالم زد که با اشتباه داور پذیرفته نشد؟
آیا به این فکر کرده است که روی اشتباه مسلم سید جلال حسینی، که دایی از او شخصاً تعریف کرده است، رحمتی مرتکب یک خطای پنالتی شد، که کمترین جریمه‌اش اخراج دروازه‌بان ما می‌بایست بود؟ اما باز هم اشتباه داور در عدم اعلام پنالتی از بروز یک فاجعه جلوگیری کرد.
آقای دایی باز هم گفته است که: " متأسفانه اين طبيعت فوتبال ماست و ما پس از گل نبايد عقب می‌آمديم اين وظيفه بازيكنان بزرگتر تيم بود كه بايد شرايط هجومی تيم را حفظ می‌كردند اما، متأسفانه اين اتفاق نيفتاد."
نه آقای دایی شما هم مثل اکثر هموطنانمان، هر بردی را از آن خود می‌دانی و هر باخت را به گردن دیگران می‌اندازی. اگر شما فهمیدی که تیمت عقب کشیده، پس چرا با یک تعویض به جا و آوردن بازیکنی که در پی اثبات خود در تیم است، سعی نکردی روند تیمی‌ات را عوض کنی؟ (دو تعویض ما یکی قبل از گل تیم خودمان بود و دیگری بعد از گل تساوی عربستان.)
در نهایت این که آقای دایی فرمودند: "سوال من اين است كه مگر يك تيم چند بازی می‌تواند پيروز شود و برد و باخت در فوتبال هر كشوری وجود دارد."
آقای دایی صرفاً برای یادآوریتان عرض می‌کنم که در پنج بازی مقدماتی جام جهانی ما یک برد داشته‌ایم، سه تساوی و یک باخت! من متوجه منظورتان در مورد " مگر يك تيم چند بازی می‌تواند پيروز شود" نمی‌شوم!
نکات جنبی بازی
اول؛ تماشاگران
بر خلاف ادعای واهی اکثر رسانه‌ها، یکی از بدترین تماشگران دنیا هستیم. من بیش از 100 بار به استادیوم رفته‌ام. و هر بار سوای مسائل اخلاقی که کلاً در ورزشگاه‌های ما محلی از اعراب ندارد، موضوع تشویق‌ها خیلی خنده‌دار است. هرگاه تیم مورد حمایت تماشاگران مقابل تیم حریف عقب می‌افتد، سکوت احمقانه‌ای ورزشگاه را فرا می‌گیرد. همه سیگار می‌کشند و فحش می‌دهند. در همین بازی با عربستان، در دقایق پایانی نیمه اول، فریاد "علی کریمی علی کریمی" مردم همه جا را گرفته بود. شما که سرمربی تیمتان را می‌شناسید! اعصابش تعطیل است! درست قبل از پایان نیمه اول که دایی باید حواسش را جمع کند تا چهار کلمه با بازیکنانش حرف بزند، این تشویق احمقانه علی کریمی روحیه او را به شدت متزلزل می‌کند. باور کنید و بپذیرید که "علی کریمی" خودش دلش نمی‌خواهد که در تیم باشد!
در نیمه دوم بعد از گل ایران، که روی حرکت و فضا سازی عالی محمدرضا خلعتبری به دست آمد، تماشاگران شروع می‌کنند به تشویق دایی! همان علی دایی‌ای که تا چند وقت پیش، مادرش را در ورزشگاه‌ها به فحش می‌کشیدند! دقیقاً در میان تشویق‌هاست که عربستان گل مساوی را می‌زند و ورزشگاه خفه می‌شود! ای بابا الان موقع تشویق است! پس روحیه تیم چی می‌شه؟
اما این پایان کار نیست! تنها یک دقیقه پس از گل دوم عربستان، تصویربردار نمایی بازتری از ورزشگاه را نشان می‌دهد. بدون اغراق 70 درصد تماشاگران رفته‌اند! مابقی تماشاگران هم یا به دایی فحش می‌دهند و یا عربستان را تشویق می‌کنند!
دوم؛ علی دایی
با احترام به علی پروین، احمدرضا عابدزاده و خیلی‌های دیگر، علی دایی پرافتخارترین فوتبالیست ایران است. اما همانطور که قبلاً هم نوشته بودم، دایی را خیلی زودتر از زمان مناسبش سرمربی تیم ملی کردند. الان هم خیلی زودتر از زمان لازمش از کار برکنارش کردند. در واقع جناب کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال، بهترین گزینه برای سرمربیگری آینده تیم ملی ایران را سوزاند! اگر دایی چند سال بعد و با کسب تجربه بیشتر – به خصوص تجربه در برخورد با رسانه‌ها – به تیم ملی می‌آمد، خیلی بهتر بود. حالا هم گزینه مناسبی برای جایگزینی او نداریم. افشین قطبی و محمد مایلی کهن دو گزینه ابتدایی مد نظر فدراسیون هستند. من شخصاً به شایستگی‌های قطبی برای سرمربیگری تیم ایران شک دارم، چرا معتقدم پارسال هم استلی تیم پرسپولیس را جمع کرد. مایلی کهن هم که بارها امتحانش را پس داده است!
شاید بهترین راه کار، گذاردن شخصی متین و با اخلاق در کنار دایی بود. کسی مانند دکتر زادمهر که عامل نجات دایی و سایپا از بحران خود ساخته دایی در لیگ دو سال قبل بود. و پس از حضور او و کنترل برخوردهای دایی سایپا توانست قهرمان لیگ برتر شود.
سوم؛ احمدی نژاد
نمی‌خواهم وارد بحث سیاسی شوم. اما خنده‌دارترین موضوع تلاش برای ربط دادن باخت ایران به حضور احمدی‌نژاد در ورزشگاه است. من خودم شخصاً شاهد صحنه ورود احمدی‌نژاد به ورزشگاه بودم. تماشاگران چنان ابراز احساسات کردند که واقعاً جای تعجب داشت. موج مکزیکی‌ای که همزمان با حضور احمدی‌نژاد در ورزشگاه راه افتاد، باعث شد تا گزارشگر استرالیایی شبکه Fox Sport نسبت به حضور احمدی‌نژاد واکنش نشون بده.
تحلیل جدول رده‌بندی و بازی‌های آینده
از آنجایی که همیشه ما با از دست دادن فرصت‌ها دنبال آخرین سهمیه جام جهانی هستیم، این بار هم در حالی که تاکنون 9 امتیاز از 15 امتیاز ممکن را از دست داده‌ایم، باید تمام 9 امتیاز بازی‌های آینده از آن خود کنیم وگر نه کارمان به اما و اگر خواهد کشید.
در حال حاضر، کره شمالی، کره جنوبی، عربستان، ایران و امارات به ترتیب با 10، 8، 7، 6 و 1 امتیاز اول تا پنجم هستند که در این بین، کره جنوبی با 4 بازی، یک بازی از بقیه کمتر انجام داده است.
همانطور که بالا نیز اشاره کردم، اگر ایران موفق شود هر سه بازی آینده خود را با پیروزی پشت سر بگذارد، قطعاً به جام جهانی صعود خواهد کرد. اما با در نظر گرفتن این که بازی مقابل کره شمالی و کره جنوبی در زمین حریفان برگزار خواهد شد، نمی‌توان به سادگی از پیروزی در این دو دیدار سخن به میان آورد.
شرایط جدول در گروه دوم منطقه آسیا به گونه‌ایست که احتمالاً تا روز پایانی تکلیف سه تیم ایران، عربستان و کره شمالی مشخص نخواهد شد. اما به نظر من، کسب 7 امتیاز از سه بازی باقی مانده نیز می‌تواند ما را به عنوان تیم سوم گروه همچنان امیدوار به صعود به جام جهانی نگه دارد.
به این ترتیب و با توجه به دیدار بسیار سخت روز آخرمان مقابل کره جنوبی، پیروزی در دیدار خارج از خانه مقابل کره شمالی و دیدار خانگی مقابل امارات، حکم مرگ و زندگی را در زنده نگاه داشتن امیدهایمان بازی می‌کند.
با در نظر گرفتن حالت‌های متفاوت، چیزی که مشخص است، رقابت بسیار کره شمالی، عربستان و ایران در دیدارهای آینده خواهد بود. به نحوی که اگر ایران به جای 9 امتیاز بتواند تنها 7 امتیاز از سه دیدار آینده‌اش کسب کند، انگاه با یک امتیاز جابجایی بین عربستان و کره شمالی رتبه ایران بین دوم تا چهارم متغیر خواهد بود.

استقلال حرارت کوره ذوب آهن را حس کرد

2009-03-02T11:55:00.007+10:00

با توقف دو تیم استقلال تهران و پرسپولیس در هفته بیست و نهم لیگ برتر، موقعیت آبی‌پوشان در صدر جدول به خطر افتاد و پرسپولیس هم نشان داد که علی رغم کسب نتایج بهتر نسبت به فصل گذشته، حرفی برای گفتن مقابل استقلال و ذوب آهن ندارد.
در هفته بیست و نهم این رقابت‌ها، استقلال تهران در یک دیدار جنجالی مقابل پیکان، که با اعتراض‌های پیاپی قلعه‌نوعی و مدیرروستا به سوت‌های تیم داوری همراه بود، نتوانست برنده از میدان بیرون بیاید و با از دست دادن دو امتیاز حساس، صدای نفس‌های ذوب آهن را پشت سر خود حس می‌کند.
ذوب آهن در دیداری به مراتب ساده‌تر با شکست استقلال اهواز هم اکبر میثاقیان را از کار بیکار کرد و هم خودش را به یک امتیازی استقلال رساند تا بیش از هر زمان دیگری به قهرمانی امیدوار شود. ارزش برد ذوب آهن زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم پرسپولیس و سپاهان، تیم‌های سوم و چهارم جدول با تقسیم امتیازات در دیدار مستقیمشان، عملاً از کورس قهرمانی خارج شدند.
در انتهای جدول هم، داماش با غلبه بر ابومسلم، ضمن امیدوار شدن به بقا در لیگ برتر، حاشیه امنیت ابومسلم را نیز از بین برد. برق و پیام هم دوباره شکست خوردند که در این بین فرشاد پیوس سرمربی برق پس از این شکست از کار خود بر کنار شد و رسول کربکندی جایگزین او شد.
در ادامه این رقابت‌ها و در حساس‌ترین دیدار فصل، روز چهارشنبه 14 اسفند 1387، ذوب آهن میزبان استقلال تهران خواهد بود. نتیجه این دیدار تأثیر به سزایی در تعیین قهرمان هشتمین دوره لیگ برتر ایران خواهد داشت. ذوب آهن خوب می‌داند که هم امتیاز شدن با استقلال برایش هیچ فایده‌ای ندارد، چرا که تفاضل گل بالای استقلال حکم به برتری این تیم خواهد داد. به همین دلیل و برای گریز از هر گونه اما و اگر، ذوب آهنی‌ها باید استقلال را در این دیدار خانگی شکست دهند تا با دو امتیاز برتری نسبت به آبی‌پوشان پایتخت و دیدارهای نسبتاً آسانترشان تا انتهای فصل، بتوانند به قهرمانی لیگ برتر برسند. سه دیدار از چهار دیدار دو تیم ذوب آهن و استقلال در چهار هفته پایانی، کاملاً مشابه است. دیدارهای خانگی مقابل پیام و ملوان و دیدار خارج از خانه مقابل فولاد. اما استقلال یک دیدار خانگی مقابل سایپا دارد و ذوب آهن یک دیدار خارج از خانه مقابل برق.
×××
جدول رده‌بندی پیش‌بینی کنندگان
نتایج لیگ پیش‌بینی کنندگان
جدول رده‌بندی لیگ پیش‌بینی کنندگان
جدول مسابقات حذفی پیش‌بینی کنندگان

آیا فرشاد پیوس آخرین بخت قهرمانی را نیز از پرسپولیس گرفت؟

2009-02-23T17:56:00.006+10:00

در یکی از کم گل‌ترین هفته‌‌های لیگ برتر که در مجموع 18 گل به ثمر رسید، گلزن سابق پرسپولیس (فرشاد پیوس)، در سمت سرمربیگری برق شیراز، امیدهای تیم محبوبش را برای رسیدن به قهرمانی لیگ هشتم به حداقل رساند و گل نزن مغضوب استقلال در دربی شصت و ششم (اکبرپور)، با تک گل سه امتیازیش، به بحران ناشی از شکست سنگین هفته گذشته استقلال پایان داد.
در هفته بیست و هشتم این رقابت‌ها، پرسپولیس در دیداری مشابه اکثر دیدارهای این فصلش، با ارائه یک بازی سرد و کم رمق، نتوانست بر برق شیراز غلبه کند و این در حالی بود که برق، تمامی ده دیدار گذشته خود را به حریفانش واگذار کرده بود! البته بار دیگر به این نکته اشاره می‌کنم که نتایج پرسپولیس در فصل اخیر بهتر از فصل گذشته بوده است. پرسپولیس که تا پایان هفته بیست و هشتم لیگ کنونی 48 امتیاز کسب کرده و با تفاضل گل 10+ پس از استقلال 56 امتیازی و ذوب آهن 53 امتیازی سوم است؛ در پایان هفته بیست و هشتم لیگ هفتم، با 45 امتیاز و تفاضل گل 4+، پس از سپاهان 50 امتیازی و صبای 46 امتیازی سوم بود. در واقع درخشش استقلال و ذوب آهن در این فصل و امتیاز از دست دادن‌‌های پرسپولیس در دیدار با تیم‌های پائین جدول، امیدهای این تیم را برای کسب عنوان قهرمانی بسیار کم‌رنگ کرده است. تساوی مقابل برق در شیراز، شکست مقابل ملوان در تهران و تساوی مقابل سایپا آن هم زمانی که سایپا در رتبه شانزدهم جدول بود؛ از جمله بازی‌هایی است که پرسپولیس می‌توانست در آن برنده باشد.
در دیگر دیدار حساس این هفته، استقلال تهران در یک نبرد پایاپای توانست با تک گل سیاوش اکبرپور، سه امتیاز با ارزش دیگر کسب کند. در مورد استقلال هم ذکر این نکته خالی از لطف نیست که آبی‌پوشان تهرانی سال گذشته و در پایان هفته بیست و هشتم، با 38 امتیاز و تفاضل گل صفر، در رتبه هشتم جدول ایستاده بودند!
در دیدارهای این هفته هر دو نماینده اصفهان هم با شکست رقبای خود، فشار را بر دو تیم استقلال و پرسپولیس بیشتر کردند. ذوب آهن، توانست مقاومت را که ظاهراً هنوز مست برد پر گل مقابل استقلال تهران بود، با سه گل شکست دهد و همچنان فاصله سه امتیازیش با استقلال تهران را حفظ کند. سپاهان هم در ادامه روند آهسته و پیوسته‌اش با یک گل بر پیکان غلبه کرد تا به یک امتیازی پرسپولیس برسد. دیدار هفته بیست و نهم استقلال با پیکان و سپاهان با پرسپولیس، دیدارهای جذاب و تعیین کننده‌ای خواهد بود.
به این ترتیب و در پایان هفته بیست و هشتم، استقلال، ذوب آهن و پرسپولیس همچنان اول تا سوم هستند و در قعر جدول هم سه تیم برق، پیام و داماش کماکان محتمل‌ترین تیم‌ها برای سقوط به لیگ دسته اول!
×××
جدول رده‌بندی پیش‌بینی‌ها
نتایج لیگ پیش‌بینی‌ها
جدول رده‌بندی لیگ پیش‌بینی‌ها
نتایج جام حذفی پیش‌بینی‌ها

چه کسی امیر را کشت؟

2009-02-16T12:36:00.006+10:00

در هفته‌ای که همه نگاه‌ها و رجزخوانی‌ها در دربی پایتخت خلاصه می‌شد، باز هم تساوی و باز هم نتیجه 1 بر 1 حاصل تلاش پرسپولیس و استقلال بود. درهفته 26 و در حالی که از چندین روز پیش از بازی استقلال و پرسپولیس، بازیکنان، مربیان و مدیران هر دو تیم برای هم شاخ و شانه می‌کشیدند، اشتباهات مربیان در به بازی گرفتن مهره‌ها، بزرگترین عامل تکرار این نتیجه‌ی مکرر بود.
اشتباه مربی تازه وارد پرسپولیس در این بود که فارغ از هر سیستمی که برای پرسپولیس در نظر گرفته بود، تیمش را بدون مهاجم به زمین فرستاده بود! در واقع با آشکار شدن نفرات اصلی پرسپولیس، می‌شد این را حدس زد که این تیم برای شکست نخوردن مقابل استقلال چیده شده است. البته بیشتر این تقصیر در چینش مهر‌های پرسپولیس به افشین پیروانی بر می‌گردد که ظاهراً او مسوؤل انتخاب بازیکنان بوده است و نه وینگادا. در واقع تنها مهاجم پرسپولیس، نیکبخت بود که بنا به تشبیه استادانه فردوسی‌پور، اندامش در 28 سالگی، بسیار شبیه لی وونگ جائه دروازه‌بان 36 ساله کره‌جنوبی است!
دیگر اشتباه مهره‌چینی در پرسپولیس، استفاده از کریم باقری به عنوان یکی از یازده مرد آغاز کننده این دیدار بود. باقری و سبک بازیش در 37 سالگی، واقعاً یک استثنا در فوتبال ماست. اما بازی سنگین و نفسگیر ایران مقابل کره‌جنوبی آنهم تنها 48 ساعت پیش در دیدار سنگین پرسپولیس مقابل استقلال، رمقی برای این هافبک پر تلاش باقی نگذاشته بود. اگر حضور کم تأثیر باقری در یک ساعت اول بازی با استقلال با حضور در نیمه دوم بازی جابجا می‌شد، باقری و پرسپولیس می‌توانستند از خستگی هافبک‌های استقلال استفاده بیشتری ببرند.
اما از سوی دیگر، استقلال ترکیب اولیه‌اش بسیار عالی چیده شده بود. نتیجه این مهره‌چینی خوب قلعه‌نوعی وقتی خودش را نشان داد که تب پرسپولیس از هیجان ناشی از دربی، افتاد و استقلال رفته رفته بر بازی مسلط شد. این تسلط در نیمه دوم منجر به گلی شد که با پاس خوب برهانی و زیرکی و دقت جباری به ثمر رسید. قلعه‌نوعی تقریباً در تمام طول بازی بی نقص بود، به جز هنگامی که سیاوش اکبرپور را تعویض کرد. اکبرپور که با سبک بازی‌اش نفس خط دفاع پرسپولیس را گرفته بود، ناگهان دو موقعیت خوب را از دست داد تا قلعه‌نوعی به آن عادت پروینی و بدش روی بیاورد. قلعه‌نوعی از دست اکبرپور عصبانی شد و او را که یکی از بهترین بازیکنان تیمش در آن روز بود تعویض کرد و علی علیزاده را به میدان فرستاد. علیزاده در اثر یک اشتباه آماتوری، یک پنالتی را در ثانیه‌های آخر بازی تقدیم به تیم سابقش کرد و به این ترتیب، استقلال در دورانی که بهترین نتایجش را کسب کرده است، برای هفتمین بار پیاپی نتوانست پرسپولیس را، که واقعاً در شرایط بدی بود، شکست دهد.
به اعتقاد من، با این نتیجه، پرسپولیس تیم بازنده میدان بود که عملاً با رؤیای قهرمانی وداع کرد و قلعه‌نوعی بزرگترین بازنده این بازی بود که با تعویض از روی عصبانیتش، تیمش را از این برد محروم کرد.

اما صرف نظر از دربی پایتخت، ذوب آهن با شکست مقابل سایپای احیا شده توسط مایلی کهن، فاصله‌اش با استقلال به 6 امتیاز افزایش یافت. صبا هم در دیداری که به نظر آسان می‌رسید، نتوانست در دیدار خانگی‌اش بر داماش قعرنشین غلبه کند. اما سپاهان از عدم پیروزی استقلال تهران، پرسپولیس، ذوب آهن، صبا و مس نهایت استفاده را برد و با شکست راه آهن، فاصله‌اش را با پرسپولیس به 3 امتیاز کاهش داد و در رده چهارم جای گرفت.
هم اکنون در جدول رده‌بندی، استقلال با 53 امتیاز پیشتاز بلامنازع این رقابت‌هاست. ذوب آهن با 47 امتیاز دوم است و پرسپولیس با 44 امتیاز سوم.

در جدول دیدارهای خانگی، مس از تساوی خانگی استقلال مقابل پرسپولیس استفاده کرد و توانست پس از مدت‌ها به صدر جدول بازگردد.
آبی‌پوشان تهرانی، کماکان صدرنشین دیدارهای خارج از خانه و دیدارهای دور برگشت لیگ هشتم نیز هستند. هر چند که در دور برگشت لیگ هشتم، سایپا، شانه به شانه استقلال، 22 امتیاز کسب کرده است.

در ادامه این رقابت‌ها و در روزهای سه‌شنبه بیست و نهم و چهارشنبه سی‌ام بهمن، 9 دیدار هفته‌ی بیست و هفتم برگزار خواهد شد. در این هفته دیدار مستقیمی بین تیم‌های بالای جدول برگزار نخواهد شد. پرسپولیس در آزادی میزبان ابومسلم خواهد بود و استقلال در شیراز میهمان مقاومت سپاسی. سپاهان در جستجوی یک برد دیگر در اصفهان، پذیرای برق خواهد بود؛ که این روزها همانند سابق می‌بازد و حضور فرشاد پیوس نتوانسته تأثیر مثبتی در روند نا امید کننده این تیم داشته باشد. یکی از جذاب‌ترین دیدارهای این هفته بازی مس و فولاد در کرمان خواهد بود. مس تنها تیمی است که هنوز در خانه شکست نخورده است و فولاد تیمی است که 46 درصد دیدارهای خارج از خانه‌اش را برده است.
در نهایت، هر چند که از لحاظ ریاضی خیلی زود است که بتوان راجع به قهرمان این دوره صحبت کرد، اما اگر استقلال در سه بازی آینده‌اش و پیش از بازی هفته سی‌ام مقابل ذوب آهن در اصفهان، امتیازی از دست ندهد و در عوض ذوب آهن در این سه دیدار امتیاز از دست بدهد، عدم شکست استقلال در بازی هفته سی‌ام مقابل ذوب آهن، می‌تواند منجر به قهرمانی زود هنگام آبی‌پوشان تهرانی در لیگ هشتم شود.
×××
جدول رده‌بندی کلی پیش‌بینی‌‌ها

نتایج دیدارهای لیگ پیش‌بینی

جدول رده‌بندی لیگ پیش‌بینی

چه تیمی می‌تواند استقلال را متوقف کند؟

2009-02-02T13:31:00.005+10:00

در هفته بیست و چهارم لیگ برتر ایران، با این که استقلال نتوانست فاصله‌اش را با ذوب آهن افزایش دهد، اما بار دیگر به یک برد قاطع رسید تا این سوال در ذهن تیم‌های دیگر ایجاد شود: چه تیمی می‌تواند استقلال را متوقف کند؟

استقلال چهارمین برد پیاپی فصلش را با درهم کوبیدن همنام اهوازیش جشن گرفت و با سه گل زیبا توانست به رکورد 55 گل زده در 24 بازی برسد. گل زیبای آرش برهانی که روی حرکت زیباتر مجتبی جباری به ثمر رسید، در واقع مهر تأئیدی بود بر شایستگی‌‌های تیم استقلال و بازیکنان و سرمربی این تیم. استقلال پس از این دیدار در 226 دیداری که تاکنون در هشت دوره لیگ برتر برگزار کرده، 349 گل به ثمر رسانده که میانگین آن 1.54 گل در هر بازی است. اما جالب اینجاست که استقلال پیش آغاز فصل با 294 در 202 بازی، میانگین 1.46 گل در هر دیدار را داشت که دقیقاً برابر با میانگین گل زده پرسپولیس در طول هفت دوره گذشته لیگ برتر بود. اما در لیگ هشتم، به ثمر رساندن 55 گل در 24 بازی (میانگین 2.29 گل در هر دیدار)، یک دستآورد بزرگ برای آبی پوشان تهرانی به حساب می‌آید.
پرسپولیس که این روزها، حال و روز خوشی ندارد، توانست با یک گل دیر هنگام که از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید، تیم قعرنشین جدول، پیام را شکست دهد تا هنوز کور سوی امیدی به دیدارهای آینده داشته باشد.
ذوب آهن هم در دربی اصفهان، بار دیگر سپاهان را شکست داد تا همانند استقلال و پرسپولیس حریف هفته بیست و چهارم خود را، هم در دیدار رفت (هفته هفتم) و هم در دیدار برگشت شکست داده باشد.
از دیگر نتایج جالب این هفته، برد خارج از خانه سایپا مقابل برق بحران زده بود. سایپا با برد 2 بر 1 مقابل نماینده محبوب شیراز، از مجموع 21 امتیاز دور برگشت، 16 امتیاز به دست آورده که رکورد قابل توجهی است. از سوی دیگر برق به چند رکورد ناخوشایند خود در این فصل دامنه زد! برق برای پانزدهمین هفته پیاپی در حسرت پیروزی باقی ماند. برای هفتمین هفته پیاپی شکست خورد و تمام شش دیدار دور برگشت خود را تاکنون واگذار کرده است!
صبا هم با برد 2 بر صفر مقابل مقاومت، یک پله در جدول رده‌بندی بالاتر رفت و در رتبه چهارم ایستاد. مقاومت با 7 امتیاز از 7 بازی دور برگشت خود، عملکردش تا حدودی متزلزل بوده است. در عوض صبا، در نیم فصل دوم چهره‌ای به مراتب بهتر از نیم فصل اول داشته است.
در جدول رده‌بندی هم اکنون استقلال تهران صدرنشین است. صدرنشینی استقلال تنها منوط به جدول کلی رقابت‌ها نیست، استقلال در جدول دیدارهای خانگی و دیدارهای خارج ار خانه و جدول رده‌بندی نیم فصل دوم صدرنشین است! پس از استقلال که 49 امتیازی است، ذوب آهن با 44، پرسپولیس با 40 و صبا با 38 امتیاز دوم تا چهارم هستند.
×××
اما در ادامه این رقابت‌ها و برای دومین بار در طول 25 هفته لیگ، روز چهارشنبه قرار است که همه تیم‌ها در یک روز به میدان بروند! پیش از این تنها یک بار در هفته چهارم، همه بازی‌‌ها در یک روز برگزار شده بود!

به هر حال روز چهارشنبه، ابتدا پرسپولیس در رشت میهمان داماش دیگر تیم قعرنشین لیگ است. با توجه به شرایط کنونی جدول، اگر پرسپولیس خیال قهرمان شدن دارد، از همین هفته باید تمام سه امتیازهای ممکن را کسب کند و در آرزوی از دست دادن امتیاز از سوی استقلال و ذوب آهن بماند.
استقلال در خانه خود، به میهمانی راه آهن می‌رود. هر چند که نتایج اخیر استقلال واقعاً چشمگیر بوده است و به نظر می‌رسد که بردن راه آهن در آزادی کار چندان مشکلی برای استقلال نباشد، اما نباید از سه نکته غافل شویم. اول این که بازی بعدی استقلال مقابل پرسپولیس است و طبق یک عادت غلط، بازیکنان استقلال ( و پرسپولیس) بسیار محتاط تر از همیشه در دیدار قبل از دربی پایتخت ظاهر می‌شوند. دوم این که راه آهن درنیم فصل دوم تاکنون 16 امتیاز از 21 امتیاز موجود را کسب کرده و سه هفته پیاپی است که پیروز از زمین خارج می‌شود. سومین مورد، تنها یک بحث آماری است در مورد لیگ هشتم. تا پایان هفته بیست و چهارم لیگ، هنوز هیچ تیمی نتوانسته است، پنج پیروزی متوالی کسب کند! به هر حال در این بازی امید همه تیم‌های مدعی به پیروزی شاگردان محمود یاوری است.
×××
جدول رده‌بندی پیش بینی مسابقات

نتایج لیگ پیش بینی مسابقات

جدول رده‌بندی لیگ پیش بینی مسابقات

مربی خارجی یا مدیر خارجی؟

2009-01-31T12:48:00.007+10:00

حدوداً پنج ماه پیش مقایسه‌ای بین وب‌سایت فدراسیون فوتبال ایران و وب‌سایت لیگ برتر انگلیس انجام دادم که البته موافقان و مخالفان زیادی در پی داشت. باید اذعان کنم که در این پنج ماه، وب‌سایت فدراسیون فوتبال ایران تغییرات مثبت بسیاری داشته و حالا خیلی از اطلاعاتی که باید در یک چنین وب‌سایتی وجود داشته باشد، وجود دارد و این یک حرکت مثبت از سوی فدراسیون فوتبال است.
اما اختلاف نظرهای اخیر مسؤولان سازمان لیگ برتر ایران و مربیان تیم‌های فوتبال لیگ برتر ایران (به خصوص امیر قلعه‌نوعی) در مورد فشردگی بازی‌ها، توجه مرا به این نکته جلب کرد که واقعاً نحوه توزیع بازی‌های لیگ برتر ایران در طول فصل چگونه بوده است؟
علاوه بر این، یکی دیگر از اعتراض‌‌ها در مورد برنامه‌ریزی بازی‌ها است. مسؤولان باشگاه پرسپولیس معتقدند که دیدارهای خانگی پرسپولیس به طرز محسوسی در روزهای جمعه و تعطیل قرار داده نمی‌شود!
با این مقدمه به بررسی دو مورد مذکور می‌پردازم.
آیا واقعاً عدم برگزاری بازی‌های پرسپولیس در روز جمعه و یا روزهای تعطیل با هدف خاصی صورت می‌گیرد؟
در حالی که بر اساس قانون فیفا در مورد دیدارهای رفت و برگشت در لیگ، همه تیم‌ها باید نیمی از دیدارهایشان را در خانه برگزار کنند و مابقی را خارج از خانه، دو تیم استقلال تهران و پرسپولیس در طول یک فصل (34 بازی) 20 بار در خانه خود به میدان می‌روند! 17 دیدار خانگی، دیدار مابین پرسپولیس و استقلال و دو دیدار مقابل راه آهن و سایپا. با این تفاسیر عدم رعایت قانون تا اینجا به نفع دو تیم تحت حمایت مالی سازمان تربیت بدنی است!
اما در فصل جاری بین همین دو تیم هم، این امتیاز غیر قانونی به طور یکسان توزیع نشده است.
به نمودارهای زیر توجه کنید.

نمودار 1

نمودار 2

از مجموع 20 بازی خانگی (!) برای هر یک از دو تیم پرسپولیس و استقلال، تاکنون 16 بازی برگزار شده است، زمان چهار بازی دیگر مشخص شده و تنها زمان یک بازی برای هر دو تیم هنوز از سوی سازمان لیگ برتر اعلام نشده است. بنابراین زمان برگزاری 19 بازی از 20 بازی خانگی دو تیم استقلال و پرسپولیس قابل بررسی است.
این بررسی نشان می‌دهد که استقلال تهران تاکنون هفت دیدار خود را در روز جمعه و دو دیدار را هم در ایام تعطیل (27 مرداد 1387 – روز ولادت امام دوازدهم و اول فروردین 1388) برگزار کرده و یا خواهد کرد. به عبارت دیگر استقلال تهران بیش از 47 درصد دیدارهای خانگی‌اش در روزهای تعطیل برنامه‌ریزی شده که می‌تواند منجر به درآمدزایی بیشتر در اثر فروش بلیط و کسب نتیجه بهتر در اثر تعداد تماشاگر بیشتر شود.
از سوی دیگر، پرسپولیس از مجموع 19 دیدار خانگی قابل بررسی‌اش، 15 دیدار خود را در روزی به غیر از یک روز تعطیل برگزار کرده و یا خواهد کرد. در برنامه‌ریزی سازمان لیگ، پرسپولیس 3 دیدار در روز جمعه و یک دیدار در روز سه‌شنبه 19 آذر (عید قربان) داشته و یا خواهد داشت.
بنابراین بار دیگر این سوال در ذهن من تداعی می‌شود که آیا واقعاً هدفی پشت پرده این اختلاف هست؟
و اما با انجام این بررسی، یک نکته دیگر توجه مرا جلب کرد. سوال این است:

پراکندگی بازی‌های لیگ برتر ایران، در طول سال (سال فوتبالی) و در ایام هفته چگونه است؟
تعداد بازی‌های انجام شده در هر ماه از مرداد 1387 (August 2008)، که بازی‌های هشتمین دوره لیگ برتر شروع شده، تا پایان هفته سی و دوم لیگ برتر (11 فروردین 1388) که برنامه آن توسط سازمان لیگ اعلام شده است، در نمودار 3 با رنگ سبز، نشان داده شده است. در این نمودار آمار مشابهی در مورد لیگ برتر انگلیس هم ارائه شده است.
همانطور که در نمودار 3 به رنگ سرمه‌ای مشاهده می‌شود، لیگ برتر انگلیس در دو مقطع زمانی دچار یک افت در تعداد بازی‌های لیگ می‌شود. یکی در در اوایل فصل و دیگری در ماه‌های بهمن و اسفند. البته این افت‌ها دلیل دارند و آن هم برگزاری بازی‌های جام یوفا، لیگ قهرمانان اروپا و بازی‌های مقدماتی جام جهانی است. اما ذکر این نکته ضروری است که 9 تیم انگلیسی در مسابقات مختلف اروپایی شرکت دارند. چهار تیم حاضر در لیگ قهرمانان اروپا هر کدام بین شش تا 15 دیدار در طول فصل برگزار می‌کند. پنج تیم حاضر در جام یوفا هم بین پنج تا 18 دیدار در طول یک فصل برگزار می‌کنند. تیم ملی انگلیس هم در طول برگزاری لیگ برتر، هفت بار باید برای مسابقات مقدماتی جام جهانی به میدان برود و سه بازی دوستانه هم برگزار کند. علاوه بر این مسابقات FA Cup و جام حذفی انگلیس هم که هر کدام هشت مرحله دارند، برگزار می‌شود.

نمودار 3

حالا اگر دوباره به نمودار 3 نگاه کنیم و در نظر بگیریم که تیم ایران در طول برگزاری رقابت‌های لیگ برتر، پنج بازی مقدماتی جام جهانی، دو بازی مقدماتی جام ملت‌های آسیا و دو بازی دوستانه داشته و یا خواهد داشت، تعداد بازی‌های ملی ایران و انگلیس در طول فصل تقریباً برابر خواهد بود. اما نکته اینجاست که تمامی ده دیدار برنامه‌ریزی شده تیم ملی انگیس در روز دیدارهای رسمی فیفا و یا روز دیدارهای دوستانه فیفا قرار دارد. اما این قضیه در مورد ایران کمی متفاوت است. فدراسیون فوتبال ایران در حد فاصل مرداد ماه تا اردیبهشت، چهار روز از نه روز نامگذاری شده توسط فیفا برای دیدارهای ملی را از دست داده است. هر دو دیدار دوستانه ایران در روزی خارج از روزهای تقویم فیفا برگزار شده است. قانون فیفا در این مورد صریح و روشن است: اگر دیداری در سطح ملی، در خارج از روزهای تعیین شده توسط فیفا برگزار شود، دیدارهای باشگاهی اولویت خواهند داشت و باشگاه‌ها مختار هستند که بازیکنان خود را به تیم ملی ندهند. مسأله وقتی خنده‌دارتر می‌شود که بدانیم هر دو دیدار ایران از سری رقابت‌های مقدماتی جام ملت‌های آسیا هم در روزی غیر روز فیفا برگزار شده است. در واقع مشکل برنامه‌ریزی فوتبال فقط به داخل ایران بر نمی‌گردد، بلکه کنفدراسیون فوتبال آسیا هم در مقاطعی برای خودش ساز مخالف می‌زند!
به هر حال، افت ابتدای فصل در تعداد بازی‌ها، به دلیل بازی تیم ملی ایران با عربستان بوده است. دیداری که در روز دیدارهای رسمی فیفا شده است و طبق قانون، باشگاه‌ها موظف بوده‌اند بازیکنان را پنج روز (پنج روز، شامل روز بازی هم می‌شود) به تیم ملی تحویل بدهند. اما به جای پنج روز، 13 روز قبل از بازی با عربستان، بازی‌های لیگ متوقف شد و تا پنج روز پس از آن هم متوقف باقی ماند! این موضوع در ماه مهر و برای بازی مقابل کره‌شمالی هم تکرار شد، اما خوشبختانه تعطیلی این مطقع از 18 روز به 9 روز کاهش یافت. بار دیگر در ماه آبان و برای دیدار مقابل امارات، لیگ به مدت 14 روز تعطیل شد. این بار دیدار ایران با امارات حتی در روز دیدارهای رسمی فیفا هم نبود، بلکه در روز دیدارهای دوستانه فیفا بود که طبق قانون، باشگاه‌ها حق دارند بازیکنان را تا 48 ساعت پیش از شروع بازی در باشگاه نگه دارند.
در واقع یکی از دلایل برگزاری نامنظم بازی‌های لیگ، اردوهای نامتعارف تیم ملی بوده است که معتقدم مقصر آن سرمربی کنونی تیم ملی نیست، ولی سرمربی تیم ملی، می‌تواند پایان بخش این بدعت نادرست باشد.
برای این که قیاس برنامه‌ریزی لیگ ایران با لیگ انگلیس، قیاس مع الفارغ نباشد، بد نیست به یازی‌های جام حذفی ایران و بازی‌های باشگاهی در سطح آسیا هم اشاره‌ای داشته باشم. در جام حذفی ایران، تیم‌ها بین یک تا پنج دیدار برگزار می‌کنند، که بسیار کمتر از حد استاندارد است. بازی‌های باشگاهی در سطح آسیا هم محدود است به شش بازی برای چهار تیم، در دور مقدماتی، که از اواخر اسفند (20 اسفند) شروع می‌شود و تا 30 اردیبهشت ادامه خواهد داشت. پس از آن بسته به موفقیت تیم‌ها، ممکن است تعداد بازی‌ها به 11 دیدار هم برسد، که البته در فصل آیندهء لیگ برتر قرار خواهد داشت.
در نهایت نباید از یاد ببریم که لیگ برتر انگلیس 38 هفته دارد و در هر هفته ده بازی برگزار می‌شود، اما لیگ برتر ایران 34 هفته دارد و در هر هفته 9 بازی برگزار می‌شود. به عبارت دیگر لیگ برتر ایران 74 بازی کمتر از لیگ برتر انگلیس دارد.
تمام این موارد، ذهن مرا به این سوال می‌کشاند که آیا بهتر نیست به جای استخدام مربی خارجی، مدیران و برنامه‌ریزان خارجی را به استخدام فدراسیون فوتبال در بیاوریم؟
فارغ از مسأله پراکندگی بازی‌ها در هر ماه، این مسأله که بازی‌ها در چه روزی از روزهای هفته هم برگزار می‌شوند، می‌تواند تأثیر به سزایی در درآمدزایی فدراسیون، سازمان لیگ و باشگاه‌ها داشته باشد.
نمودار 4 تعداد بازی‌های برگزار شده در روزهای میان هفته و یا آخر هفته و ایام تعطیل را برای لیگ ایران و انگلیس، نشان می‌دهد. توجه داشته باشید که تعداد آخر هفته‌ها در طول هر دو لیگ 41 آخر هفته است و در این نمودار، روز پنجشنبه و جمعه در ایران و شنبه و یک‌شنبه در انگلیس، به عنوان آخر هفته منظور شده است. مورد دیگر سایر تعطیلات است که در طول برگزاری لیگ برترانگلیس 2 روز تعطیلی وجود دارد و در طول برگزاری لیگ برتر ایران، 21 روز. با توجه به این که تعداد دیدارها در این دو لیگ متفاوت است، بهتر است به جای مقایسه تعداد بازی‌ها در ایام هفته، درصد بازی‌ها مورد بررسی قرار بگیرد.

نمودار 4

نمودار 5 بیانگر درصد بازی‌های انجام شده در روزهای میان هفته و یا آخر هفته است و همانطور که نشان داده شده است، 85 درصد بازی‌های لیگ برتر انگلیس، آخر هفته برگزار شده است در حالی که این آمار برای لیگ برتر ایران تنها 46 درصد است. نکته جالب‌تر این است که آن 15 درصد دیدارهای برگزار شده در روزهای میان هفته مربوط به لیگ برتر انگلیس، بدون استثنا یا 19:45 آغاز می‌شود و یا 20:00! اما در لیگ برتر ایران، بازی‌های میان هفته، که تعدادشان از بازی‌های آخر هفته بیشتر هم هست، عموماً در ساعات میانی روز برگزار شده‌اند، به جز در ماه رمضان که آن هم دلیلش واضح است.

نمودار 5

به این ترتیب، فدراسیون فوتبال، سازمان لیگ برتر و باشگاه‌های لیگ برتر، همگی از عدم برگزاری بازی‌ها در روزهای پایانی هفته متحمل هزینه پنهانی می‌شوند که هزینه چندان کوچکی هم به شمار نمی آید.
در نهایت بار دیگر به این نکته اشاره می‌کنم که به نظر می‌رسد، آنچه بیش از مربیان خارجی برای فوتبال ایران (بخوانید ورزش) واجب است، حضور مدیران و برنامه‌ریزان خارجی است. البته نه برای ماندگار بودن در سیستم فوتبال ایران، بلکه برای تعلیم مدیران ورزشی ایرانی و ماندگار کردن نظم و انضباط اروپایی در سطوح مدیریتی فوتبال ایران.

چهارمین برد پیاپی ابومسلم و حاشیه امنیت استقلال تهران

2009-01-26T00:53:00.008+10:00

هفته بیست و سوم لیگ برتر ایران در حالی پیگیری شد که استقلال تهران از عدم پیروزی تیم‌های دوم تا هفتم جدول، نهایت استفاده را برد و با تحمیل اولین شکست نیم فصل دوم به صبا، فاصله‌اش را با ذوب آهن، نزدیک‌ترین رقیبش در جدول رده‌بندی، به پنج امتیاز رساند.

در هفته بیست و سوم این رقابت‌ها و در حساس‌‌‌ترین دیدار استقلال تهران در حالی که آرش برهانی، بهترین گلزن لیگ را در اختیار نداشت؛ با درخشش فرهاد مجیدی، ستاره نیمکت نشین خود توانست تیم سرسخت صبا را دو بر یک شکست. اهمیت کار استقلال وقتی نمایان می‌شود که بدانیم استقلال اولین شکست فصلش را مقابل همین صبا پذیرفته بود. از سوی دیگر در حالی که استقلال در پایان هفته ششم، با پنج امتیاز در رتبه شانزدهم ایستاده بود، در شش هفته آغازین نیم فصل دوم، با کسب پانزده امتیاز، عملکرد خیره کننده‌ای داشته است. نکته دیگر این که استقلال در پایان هفته بیست و سوم لیگ برتر دوره قبل (87-1386) با 36 امتیاز در پله چهارم ایستاده بود و هم اینک 46 امتیاز از 23 بازی خود به دست آورده است. بررسی عملکرد استقلال را با اشاره به گل زده و خورده این تیم به اتمام می‌رسانم. استقلال با 52 گل زده و میانگین بیش از دو گل زده در هر بازی (2.26) و تفاضل گل 27+، سیزده گل بیشتر از دومین خط حمله برتر لیگ (ذوب آهن با 39 گل) به ثمر رسانده است.
دیگر دیدار حساس این هفته دو تیم مس و پرسپولیس در کرمان برگزار کردند که برنده‌ای در بر نداشت و دو تیم به تساوی 1 بر 1 رضایت دادند. در این دیدار که مس انصافاً بهتر از پرسپولیس بازی کرد، با به ثمر رساندن یک گل مردود از پذیرش اولین شکست خانگی در این فصل قصر در رفت. اما در مورد پرسپولیس هم بد نیست که مقایسه‌ای بین عملکرد این تیم در این فصل و فصل قبل که به قهرمانی پرسپولیس منجر شده بوده، داشته باشیم. پرسپولیس در این فصل تاکنون با 37 امتیاز از 23 بازی و 38 گل زده و 31 گل خورده در رتبه چهارم قرار گرفته است و عملکردش دائماً مورد انتقاد بوده است. اما جالب اینجاست که پرسپولیس فصل گذشته در پایان هفته بیست و سوم با گل زده و گل خورده دقیقاً برابر با این فصل و تنها با سه امتیاز بیشتر نسبت به این فصل (40 امتیاز)، صدرنشین لیگ بوده است. هر چند که پرسپولیس در صورت داشتن آن سه امتیاز بیشتر، در این فصل، هم اکنون می‌توانست سوم باشد، اما این بررسی نشان می‌دهد که پرسپولیس بسیار مشابه فصل گذشته ظاهر شده است و این دو تیم استقلال تهران و ذوب آهن بوده‌اند که پیشرفت محسوسی نسبت به فصل گذشته‌شان داشته ‌اند (ذوب آهن در پایان هفته بیست و سوم لیگ برتر دوره قبل، با 27 امتیاز در رتبه چهاردهم بود).
تا صحبت از ذوب آهن است بد نیست به دومین شکست سنگین این تیم مقابل ابومسلم در فصل جاری هم اشاره‌ای بکنم. ذوب آهن کلاً در این فصل 4 شکست داشته که دو شکست از این 4 شکست مقابل ابومسلم رقم خورده است. ذوب آهن در دور رفت و در مشهد با نتیجه 4 بر 0 مغلوب ابومسلم شد و در دور برگشت هم 3 بر 0 در فولاد شهر نتیجه را به این تیم ریشه‌دار مشهدی واگذار کرد! این دو شکست برای ذوب آهن به قیمت از دست دادن صدرنشینی و اختلاف 5 امتیازی با استقلال تمام شده است. از سوی دیگر ابومسلم، با کسب چهارمین برد پیاپی خود، 28 امتیازی شد و شانس خود را برای بقا بیش از پیش افزایش داد. ذکر این نکته ضروری است که به جز ابومسلم، تنها دو تیم در این فصل توانسته‌اند 4 برد پیاپی کسب کنند. پیکان در حد فاصل هفته پنجم تا هشتم مقابل ابومسلم، راه آهن، ملوان و استقلال اهواز به چهار برد پیاپی دست یافته بود (هر چند که هفته پنجم لیگ برتر مابین هفته دهم و یازدهم برگزار شد). دیگر تیمی که توانسته به چهار برد پی در پی در لیگ هشتم دست یابد، استقلال تهران است که یک بار در حد فاصل هفته دهم تا سیزدهم مقابل مقاومت، پاس، پیکان و ذوب آهن به چهار برد رسیده است و یک بار از هفته شانزدهم تاکنون نوزدهم مقابل سایپا، پیام، ابومسلم و داماش به چهار برد متوالی رسیده است.
از دیگر نتایج جالب هفته بیست و سوم برد 4 بر 1 و خارج از خانه پاس مقابل پیام بود. پاس که پیش از این از 11 بازی خارج از خانه‌اش تنها یک برد مقابل سایپا دشت کرده بود، توانست از بحران موجود در تیم پیام نهایت استفاده را برده و این تیم را شکست دهد. از سوی دیگر پیام با این باخت، کماکان در قعر جدول رده‌بندی و جدول بازی‌های خانگی جا خوش کرد!
سایپا هم که این روزها با مایلی کهن خوب نتیجه می‌گیرد، توانست دیگر تیم قعرنشین لیگ، داماش را با نتیجه 4 بر 1 شکست دهد و 29 امتیازی شود. سایپا در نیم فصل دوم، پس از استقلال تهران، بهترین نتایج را به دست آورده است. به این ترتیب سایپا تاکنون همانند فصل قبل در پایان هفته بیست و سوم، 29 امتیازی است!
فولاد هم در اهواز ضمن کسب چهارمین برد خانگی خود، ششمین شکست متوالی را به برق تحمیل کرد، که این شکست منجر به برکناری محمد عباسی از سمت سرمربیگری برق و جایگزینی او با فرشاد پیوس شد.
اما سپاهان تیم سوم جدول هم مانند اکثر بالانشینان، در این هفته به پیروزی نرسید و مقابل ملوان در انزلی تن به تساوی 1 بر 1 داد. سپاهان، تنها تیم بدون شکست نیم فصل دوم، با این تساوی، به هفتمین تساوی در دوازده دیدار خارج از خانه‌اش تن داد.
اما پیکان که چند هفته را در صدر جدول سپری کرده بود(هفته‌های 7-8-10-11-13 و 14)، با پذیرش یک شکست دیگر، این بار مقابل راه آهن (0-1)، در هشت دیدار اخیر خود، ششمین شکست را پذیرفت تا بازگشت دوباره به صدر جدول را بیشتر شبیه یک رؤیا ببیند!
مقاومت سپاسی هم در دیداری خانگی توانست استقلال اهواز را شکست دهد تا مکان خود را در رده هشتم جدول حفظ کند.
به این ترتیب و در پایان هفته بیست و سوم، استقلال تهران با 46 امتیاز صدرنشین بلامنازع لیگ است و پس از استقلال، ذوب آهن با 41 امتیاز دوم است. دو تیم سپاهان و پرسپولیس هم هر دو با 37 امتیاز به ترتیب سوم و چهارم هستند. در قعر جدول هم سه تیم برق، داماش و پیام به ترتیب شانزدهم تا هیجدهم هستند. هر چند که با توجه به پیروزی پاس، ابومسلم و سایپا، فاصله برق که شانزدهم است با تیم پانزدهم (استقلال اهواز) به 5 امتیاز افزایش یافت.

×××
رقابت‌های هفته بیست و چهارم، روزهای جمعه و شنبه این هفته برگزار خواهد که حساس‌ترین دیدار را سپاهان و ذوب آهن برگزار خواهند کرد. دیداری که علاوه بر حساسیت دربی، با توجه به موقعیت دو تیم در جدول، از اهمیت خاصی برخوردار است. این بهترین زمان برای سپاهان است که ضمن گرفتن انتقام شکست دور رفت، فاصله خود را با ذوب آهن به یک امتیاز برساند.
استقلال تهران در اهواز باید به مصاف همنامش ناخوش احوالش برود. با توجه به شرایط حال حاضر دو تیم، پیروزی استفلال تهران تنها نتیجه محتمل این بازی به حساب می‌آ‌ید!
پرسپولیس هم در دیداری که به نظر ساده می‌رسد، پذیرای قعرنشین لیگ، پیام خواهد بود. در این دیدار بازگشت ابراهیم توره می‌تواند نوید یک پیروزی پرگل را برای قرمزپوشان تهرانی به ارمغان بیاورد.

×××
جدول رده‌بندی پیش‌بینی مسابقات

نتایج لیگ پیش‌بینی‌ها

جدول رده‌بندی لیگ پیش‌بینی‌ها

هفته سختی در انتظار صدرنشینان لیگ است

2009-01-19T11:37:00.007+10:00

در هفته بیست و دوم لیگ برتر، استقلال تهران تنها میهمان پیروز هفته بود که با توجه به توقف ذوب آهن مقابل صبا، با 43 امتیاز و 2 امتیاز اختلاف نسبت به ذوب آهن به تنهایی در صدر جدول قرار گرفت.

استقلال در هفته بیست و دوم مقابل تیم بحران زده برق به یک نتیجه جالب توجه دست یافت و موفق شد با برد 4 بر 1، سنگین‌ترین شکست فصل را به شیرازی‌ها تحمیل کند. در این دیدار حسین کاظمی که دو گل از چهار تیمش را به ثمر رساند، مرد برتر میدان بود. برق با پذیرش پنجمین شکست متوالی‌اش، برای سیزدهمین هفته پیاپی، نتوانست به پیروزی برسد.
اما در حساس ترین دیدار هفته، صبا و ذوب آهن در قم به مصاف هم رفتند. این دو تیم که به ترتیب در رده‌‌های سوم و دوم جدول جای داشتند، با تساوی در این دیدار به نوعی هر دو شکست خوردند. چرا که ذوب آهن با از دست دادن 2 امتیاز این دیدار، فاصله‌اش با استقلال نیز به 2 امتیاز رسید و صبا هم با از دست دادن 2 امتیاز این دیدار، به رده پنجم جدول سقوط کرد.
سپاهان، دیگر نماینده اصفهان، در پنجمین دیدار بدون شکست پیاپی‌اش، توانست سایپا را با دو گل محرم نویدکیا شکست دهد. ظاهراً حضور فرهاد کاظمی روی نیمکت سپاهان، علاوه احیای تیم، محرم نویدکیا را هم احیا کرده است.
پرسپولیس هم بعد از دو شکست پیاپی توانست فولاد را شکست دهد تا اقلاً هنوز امیدوار به اما و اگرهای پیش بینی نشده فوتبال، برای قهرمان شدن باشد.
در جدول رده‌بندی هم اکنون، استقلال تهران، ذوب آهن و سپاهان با 43، 41 و 36 امتیاز اول تا سوم هستند و در انتهای جدول نیز، برق، داماش و پیام به ترتیب با 22، 18 و 18 شانزدهم تا هیجدهم هستند. ضمن این که برق و پیام یک دیدار عقب افتاده در پیش رو دارند. حضور برق در رده شانزدهم جدول بسیار تعجب برانگیز است به خصوص وقتی بدانیم که این تیم در پایان هفته ششم، صدرنشین لیگ بوده است. به عبارت دیگر، برق در شش دیدار ابتدای فصل 12 امتیاز کسب کرده و در 16 دیدار پس از آن 10 امتیاز!

در هفته بیست و سوم این رقابت‌ها، مس بهترین تیم در بازی‌های خانگی، میزبان پرسپولیس، تیم سوم جدول دیدارهای خارج از خانه است. دیداری که می‌تواند در عین حساسیت، زیبا هم باشد. به خصوص که زمزمه حضور سید مهدی رحمتی دروازه‌بان کنونی مس در پرسپولیس، بر حساسیت‌های بازی می‌افزاید. پرسپولیس در این دیدار برای اولین بار از زمان حضور پیروانی به عنوان سرمربی باید بدون ابراهیم توره بازی کند که در دیدار با فولاد اخراج شد.
اما شاید حساس‌ترین دیدار هفته دیدار استقلال تهران با صبا در تهران باشد. استقلال تهران که اولین شکست فصل را در قم مقابل صبا پذیرفته بود، حالا در پی انتقام از حریف سر سخت خود است. از سوی دیگر، صبا در شش دیدار پیشین خود در لیگ، چهار برد و دو تساوی کسب کرده و با این 14 امتیاز از رده دهم جدول تا رده پنجم بالا آمده است. بنابراین بردن این تیم کار چندان ساده‌ای نخواهد بود. مگر آن که آبی پوشان تهرانی بار دیگر به روند خیره کننده خود ادامه دهند. ضمن این که سه اخطاره بودن آرش برهانی می‌تواند برای استقلال گران تمام شود.
ذوب آهن نزدیک‌ترین رقیب استقلال، باید به مصاف ابومسلمی برود که تحت هدایت علی حنطه، سه هفته پیاپی است که برنده از زمین خارج شده!
سپاهان هم در انزلی روز آسانی مقابل ملوان نخواهد داشت. ملوان درست مانند سپاهان در دیدارهای دور برگشت تا کنون 9 امتیاز کسب کرده است و نشان داده که خیال فانوس به دست بودن ندارد!
به این ترتیب و در حالی که شش تیم بالای جدول روز سختی در انتظارشان است، پیکان صدرنشین سابق لیگ، که هم اکنون در رده هفتم است می‌تواند با پیروزی در دیدار خانگی‌اش مقابل راه آهن، جهش چشم گیری در جدول رده بندی داشته باشد.

×××
جدول رده بندی پیش بینی کنندگان:

نتایج لیگ پیش بینی کنندگان:

جدول رده بندی لیگ پیش بینی کنندگان:

ای کاش قطبی زودتر قهر می‌کرد!

2008-12-15T12:02:00.005+10:00

هفته نوزدهم لیگ برتر با پیروزی 8 تیم و یک تساوی به پایان رسید.

هر چند که به طور رسمی نیم فصل اول لیگ برتر پایان هفته هفدهم محسوب می‌شد، اما با توجه به برنامه‌ریزی سازمان لیگ، بازی‌های لیگ دو هفته دیگر هم ادامه یافت و حالا پس از پایان هفته نوزدهم، تیم‌ها استراحتی دو هفته‌ای خواهند داشت.
در هفته نوزدهم استقلال تهران تیم سیری ناپذیر این روزهای لیگ، 4 بر 2 داماش را شکست داد. پرسپولیس هم که پارسال در همین روزهای سال (3 دی 1386) با سه گل مقابل پاس در همدان شکست خورده بود (جام حذفی)، این بار با سه گلی که در نیمه دوم به ثمر رساند به نوعی انتقام آن شکست را گرفت و البته توانست فاصله‌اش را با صدر جدول (4 امتیاز) حفظ کند. ذوب آهن هم در دیداری بسیار حساس، پیکان را با 2 گل مغلوب کرد. پیکان که تا پایان هفته چهاردهم صدرنشین لیگ بود، با از دست دادن 13 امتیاز در پنج هفته اخیر، تا رده پنجم جدول سقوط کرده است.

اما در این نوشته به جای پرداختن به همه بازی‌های هفته نوزده، شاید بد نباشد که با توجه به تعطیلی دو هفته‌ای لیگ، شرایط تیم‌ها و جدول رده‌بندی را بررسی کنیم. در واقع بهتر بود که این تحلیل در پایان هفته هفدهم صورت می‌گرفت، اما فاصله 2 روزه بین بازی‌های هفته 17 و 18، عملاً فرصتی برای این کار باقی نگذاشت. بنابراین تحلیل زیر تا پایان هفته نوزدهم را در بر می‌گیرد.
تحلیل کلی لیگ تاکنون؛
اولین نکته‌ای که باید به آن اشاره کنم، برگزاری منظم‌تر و یا به عبارت بهتر، برگزاری سریعتر بازی‌های لیگ هشتم است. هر چند که تعداد هفته‌‌هایی که همه تیم‌های لیگ تعداد بازی‌هایشان برابر بوده است، از تعداد انگشتان یک دست هم کمتر بوده، اما جدیت سازمان لیگ در برگزاری بازی‌ها واقعاً قابل ستایش است. تنها کرنش بی مورد این سازمان از آعاز فصل تاکنون، در هفته هیجدهم رخ داد. جایی که بازی برق با پیام، بدون هیچ توجیه محکمه پسندی و بنا به درخواست بازیکنان پیام لغو شد! دیگر نکته‌ای که سازمان لیگ به طرز سوال برانگیزی از آن چشم‌پوشی کرده است، برگزاری بازی‌های خانگی پرسپولیس در تمام روزهای هفته به جز جمعه بوده است! پرسپولیس که بدون شک پرطرفدارترین تیم لیگ است، از بازی کردن مقابل تماشاگران خود در یک روز تعطیل بی نصیب مانده است. این موضوع سوای تأثیر احتمالی در نتایج خانگی این تیم، تأثیر به سزایی در کاهش درآمد پرسپولیس و فدراسیون فوتبال از این بازی‌ها داشته است.
بررسی تیمها و جدول لیگ تا پایان هفته نوزدهم؛
استقلال تهران؛ تیمی در حد آسیا
استقلال واقعاً تیم قابل ستایشی شده است. به ثمر رساندن 43 گل در 19 بازی ( بیش از 2 گل در هر بازی) و پذیرش 20 گل در 19 بازی، آبی‌پوشان را صاحب بهترین حمله و دفاع لیگ کرده است. در این بین نمی‌توان از نقش عناصر دفاعی‌ای نظیر وحید طالب‌لو، پژمان منتظری و پیروز قربانی به آسانی گذشت. ضمن این که مجتبی جباری، فابیو جان واریو، آرش برهانی، سیاوش اکبرپور و فرهاد مجیدی، در زمره گلزن‌ترین و گل‌سازترین بازیکنان استقلال قرار می‌گیرند. واقعیت امر این است که استقلال تهران در تمام نقاط زمین بازیکنان بسیار خوبی دارد و از آن مهمتر، امیر قلعه‌نوعی است که می‌داند چگونه از این بازیکنان بازی بگیرد. تیم کنونی استقلال بدون شک بهترین تیم ایرانی سال‌های اخیر بوده است که می‌تواند بار دیگر نام ایران را در آسیا طنین انداز کند. در لیگ هم اگر استقلال بتواند با همین روند ادامه دهد، در فاصله چند هفته به پایان بازی‌ها قهرمان خواهد شد. اما نکته‌ای نباید از آن غافل شد، 8 بازی خارج از خانه آبی‌پوشان تهرانی در پانزده بازی باقی مانده‌شان است. اگر این نکته را هم در نظر بگیریم که استقلال در 8 بازی خارج از خانه‌اش تنها 3 برد داشته و تاکنون 13 امتیاز خارج از خانه را از دست داده، دیگر نمی‌توان به راحتی از قهرمانی استقلال تهران سخن گفت، مگر آنکه آبی‌پوشان طور دیگری در بازی‌های خارج از خانه‌شان ظاهر شوند!

ذوب آهن؛ شگفتی ابتدای فصل و مدعی کنونی
بدون شک کمتر کسی پیش از شروع لیگ هشتم حدس می‌زد که ذوب آهن بتواند قهرمان لیگ شود. اما شاگردان منصور ابراهیم‌زاده، با شایستگی تمام توانسته‌اند تا الان هم امتیاز با استقلال تهران و تنها به خاطر نفاضل گل کمتر، در رده دوم جدول بایستند. ذوب آهن که نشان داده خیلی سخت می‌بازد، تاکنون در نوزده بازی گذشته، تنها دو بار شکست خورده که از این لحاظ بهترین تیم لیگ بوده است. دو باخت ذوب آهن یکی مقابل استقلال تهران بوده است و دیگری مقابل ابومسلم. به عبارت دیگر، ذوب آهن یکی از سه تیم بدون شکست در بازی‌های خانگی بوده است (به همراه مس و صبا). ذوب آهن هم مانند استقلال به لطف نتایج درخشانش در خانه، توانسته مدعی قهرمانی باشد.

پرسپولیس؛ ای کاش قطبی زودتر قهر می‌کرد!
اگر مخالف عبارت بالا هستید، لطفاً زحمت کشیده و بازی ندادن‌های قطبی به ابراهیم توره را مرور کنید. و باز هم زحمت بکشید و این بار بازی دادن‌های بی مورد قطبی به دیکارمو را مرور کنید. در نهایت می‌توانید حساب کنید که همین دو مورد به ظاهر کوچک ، چند امتیاز پرسپولیس را سوزاند! باید اعتراف کنم که از همان روزهای اول، طرفدار قطبی نبودم و گواه این ادعا نوشته‌هایم است.
نوشته نیم فصل لیگ هفتم
نوشته هفته پنجم لیگ هشتم
نوشته هفته دهم لیگ هشتم
نوشته هفته دوازدهم لیگ هشتم
نوشته هفته پنجم سیزدهم هشتم
و معتقد هستم نجابت استیلی باعث شکستن همه کاسه‌ها بر سر او شد! پیروانی هم مثل استیلی، یک پرسپولیسی تمام عیار است و سکوت را به هیاهو در تیمی که خود به اندازه کافی حاشیه دارد، ترجیح داد! ولی این بار شانس با اون یار بود، چرا که قطبی این بار خودش رفت. بحث در مورد قطبی می‌تواند به چندین مقاله بسط یابد، اما من به همین جمله "ای کاش قطبی زودتر قهر می‌کرد!" بسنده می‌کنم.
پرسپولیس با درخشش مثال زدنی کریم باقری نیم فصل خوبی را پشت سر گذاشت. اگر به حواشی بی شمار این تیم نگاهی بیندازیم، آنگاه فاصله 4 امتیازی پرسپولیس با صدر جدول را یک دست آورد خوب برای قرمزپوشان تلقی خواهیم کرد! به جز باقری، کریمی، نیکبخت، توره و پتروویچ هم از مهره‌های خوب پرسپولیس تاکنون بوده‌اند. تفاوت امتیاز پرسپولیس با استقلال در دو تساوی بیشتر قرمزپوشان در مقابل دو برد استقلال است. فاصله‌ای که با دو لغزش آبی‌پوشان ممکن است از بین برود! پرسپولیس در نیم فصل دوم 7 بار باید خارج از تهران بازی کند. اما دیدارهای خارج از خانه پرسپولیس شامل دیدار با سپاهان در اصفهان و دیدار با هر سه تیم بی شکست در خانه (ذوب آهن، مس و صبا) می‌شود. در واقع پرسپولیس نیم فصل بسیار سختی در پیش رو دارد و با توجه به 4 امتیاز اختلاف این تیم با صدر جدول، قهرمانی در این فصل برای پرسپولیس، تلاش مضاعفی را می‌طلبد!
×××
جدول رده‌بندی پیش‌بینی‌ها

نتایج لیگ پیش‌بینی‌ها

جدول رده‌بندی لیگ پیش‌بینی‌ها

برای اولین بار پس از هفته دوم همه تیم‌ها در تعداد بازی برابر شدند!

2008-12-01T14:16:00.006+10:00

هفته شانزدهم لیگ برتر که به طرز گیج کننده‌ای لابلای بازی‌های هفته پانزدهم، بازی‌ عقب افتاده هفته دوازدهم و چند دیدار جام حذفی برگزار شد، تقریباً تکلیف قهرمان نیم فصل را روشن کرد. با انجام بازی‌های این هفته همه تیم‌ها برای دومین بار در طول این فصل تعداد بازی‌های برابر دارند. پیش از این فقط در پایان هفته اول همه تیم‌ها تعداد بازی‌های برابری داشتند.

در این هفته تیم ذوب آهن با گلی که در ثانیه‌های پایانی دیدارش مقابل ملوان در انزلی به ثمر رساند، فاصله‌اش را با پیکان به 3 امتیاز رساند تا حتی با کسب یک تساوی از دیدار خانگی‌اش مقابل فولاد در هفته پایانی نیم فصل، قهرمان نیم فصل شود.

پیکان در هفته شانزدهم، با پذیرش سومین شکست فصل (شکست 2-1 مقابل ذوب آهن در قزوین، شکست 3-2 مقابل استقلال تهران در تهران و شکست 2-0 مقابل پاس در همدان)، در همان امتیاز 29 و رده دوم باقی ماند. اما نکته جالب توجه در مورد پیکان این بود که شاگردان مدیرروستا برای اولین بار در لیگ امسال نتوانستند در یک دیدار گل به ثمر برسانند.
استقلال هم که هفته پانزدهم با یک شکست دور از انتظار مقابل فولاد در تهران، عملاً بختی برای صدرنشینی تا پایان نیم فصل نداشت، در یک دیدار کم دردسر توانست سایپا را با دو گل شکست دهد و با 28 امتیاز زیر پای پیکان بنشیند. سایپا که در این دیدار قانوناًً میزبان و عملاً میهمان بود، با پذیرش این شکست، همچنان در انتهای جدول دیدارهای خانگی باقی ماند.

سپاهان تیم چهارم جدول هم با برد قابل پیش بینی‌اش مقابل ابومسلم، خود را به بالای جدول نزدیک‌تر کرد. ابومسلم با پذیرش این شکست همچنان ضعیف‌ترین تیم در دیدارهای خارج از خانه باقی ماند. ابومسلم از 9 بازی دور از خانه، هفت شکست و دو تساوی داشته است!

پرسپولیس که در هفته‌های اخیر بیشتر با حاشیه‌ها دست و پنجه نرم می‌کرده، در یک دیدار نفس گیر 83 دقیقه انتظار کشید تا بتواند استقلال اهواز را در تهران شکست دهد تا دست کم امیدهایش برای قهرمانی در پایان فصل کم رنگ‌تر نشود. استقلال اهواز با پذیرش این شکست به جمع فانوس به دستان پیوست!
اما مس در یک دیدار حساس توانست صبا را سه بر یک شکست دهد تا با 25 امتیاز و یک امتیاز اختلاف نسبت به پرسپولیس در رده هفتم قرار بگیرد. مس با این برد بار دیگر به صدر جدول دیدارهای خانگی صعود کرد. این اولین شکست صبا پس از شکست هفته چهارم مقابل سپاهان بود.
اما فولاد که بهترین نتایج را در دیدارهای خارج از خانه گرفته است، در یک دیدار خانگی با شگفتی مواجه شد و سه بر دو بازی را به راه آهن واگذار کرد. فولاد با این باخت دو پله در جدول سقوط کرد و راه آهن با این برد دو پله صعود!
دیدار برق و داماش در شیراز با تساوی 1-1 به پایان رسید تا هر دو تیم به نوعی شکست خورده باشند. برق با تساوی خانگی مقابل داماش قعرنشین لیگ، برای هشتمین هفته پیاپی نتوانست پیروز شود. از سوی دیگر داماش هم طلسم نبردن‌هایش به چهارده هفته رسید. تنها برد داماش در لیگ امسال در هفته دوم و مقابل استقلال تهران بوده است! اما نکته مثبت در مورد داماش این است که این تیم پس از 6 شکست پیاپی، در سه هفته اخیر شکستی نداشته اشت.
در آخرین دیدار هفته که با جنجال و کتک‌کاری خداداد عزیزی توأم شد، مقاومت توانست پیام را در مشهد یک بر صفر شکست دهد، تا رکود شکست ناپذیری‌اش را به پنج هفته پیاپی افزایش دهد.
×××

دیدارهای هفته آخر دور رفت هشتمین دوره لیگ برتر از روز چهارشنبه 13 آذر با دیدار ابومسلم و ملوان در مشهد آغاز خواهد شد. هر دو تیم در شرایط نامطلوبی به سر می‌برند و پیروزی در این دیدار خیلی برایشان حیاتی است.
پس از این دیدار استقلال در تهران میزبان پیام است. دیداری که می‌تواند استقلال را اقلاً نایب قهرمان نیم فصل کند. برد قابل پیش بینی اسقلال در این دیدار ممکن منجر به فانوس به دست شدن، پیام هم بشود.
روز پنجشنبه هم 7 دیدار دیگر برگزار می‌شود که در مهمترین دیدار ذوب آهن میزبان فولاد است. اگر ذوب آهن بتواند در این دیدار پیروز شود، با 35 امتیاز از 17 بازی، آمار تحسین برانگیزی خواهد داشت. اما نباید فراموش کنیم که فولاد بهترین تیم در دیدارهای خارج از خانه است و پیروزی مقابل این تیم کار چندان آسانی نخواهد بود!
پرسپولیس هم در تهران میهمان راه آهن است اما چون بازی در ورزشگاه آزادی برگزار می‌شود، عملاً قرمزپوشان میزبان محسوب می‌شوند! پیروزی پرسپولیس در این دیدار با اگرهای فراوان ممکن است به نایب قهرمان شدن این تیم منجر شود. اگرهایی چون شکست استقلال تهران در تهران مقابل پیام، شکست پیکان در قزوین مقابل مس و عدم پیروزی سپاهان در شیراز مقابل مقاومت!
اما پیکان در قزوین باید پذیرای مس باشد. مدیرروستا خوب می‌داند که لغزش در این مقطع می‌تواند به خداحافظی با کورس قهرمانی منجر شود. از این رو همه تلاش او پیروزی در مقابل شاگردان پرویز مطلومی خواهد بود.
شاید سخت‌ترین قرعه روز پایانی نیم فصل بین تیم‌های مدعی به نام سپاهان افتاده است که باید در شیراز به مصاف مقاومت، گربه سیاه سال‌های اخیر تیم‌های اصفهانی برود.
صبا در قم میزبان سایپا خواهد بود که پیروزی برای هر دو تیم در این دیدار خیلی اهمیت دارد. سایپا برای فرار از پائین جدول می‌جنگد و صبا برای نزدیک شدن به بالای جدول.
داماش با حسین عبدی به دنبال دومین برد فصل است ولی پاس حریف چندان راحتی برای گیلانی‌های قعرنشین نخواهد بود.
در نهایت اسنقلال اهواز در خوزستان، به مصاف برق می‌رود. با توجه به وضعیت نامطلوب برق شاید این بهترین فرصت استقلال اهواز برای فرار از قعر جدول باشد.
×××
و اما پیش بینی ها:
جدول رده‌بندی پیش بینی‌ها:

نتایج لیگ پیش بینی کنندگان:

جدول رده‌بندی لیگ پیش بینی کنندگان: